Journals / Harran Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2020 /

THE NATURE OF ISTIHSAN IN MALIKI SECT

MÂLİKÎLERE GÖRE İSTİHSANIN MAHİYETİ

Pages
251–282
Publication Date
2020-06-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

However, it cannot be argued that their understanding of Istihsan is fully revealed.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The aim of this study is to outline the understanding of the juristic discretion (Istihsan) in Maliki sect and present a different perspective to the works that will be done on procedural law subjects.
📊
Key Findings & Data:According to the principles of Islamic jurisprudence, Istihsan is often a Sharia evidence method that eliminates the rigidity of analogy and requires exception from general provisions.
💡
Conclusion & Impact:However, it cannot be argued that their understanding of Istihsan is fully revealed.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:İstihsan · Örf · Maslahat

Abstract

The aim of this study is to outline the understanding of the juristic discretion (Istihsan) in Maliki sect and present a different perspective to the works that will be done on procedural law subjects. According to the principles of Islamic jurisprudence, Istihsan is often a Sharia evidence method that eliminates the rigidity of analogy and requires exception from general provisions. After the Hanafis, the sect that most widely uses this evidence method is the Malikis. However, it cannot be argued that their understanding of Istihsan is fully revealed.

Özet

Bu çalışmanın amacı, Mâlikîler’in istihsan anlayışını ana hatlarıyla ortaya koymak suretiyle usûl konularında yapılacak olan çalışmalara farklı bir bakış açısı getirmektir. İslâm hukuk usûlünde istihsan, kıyasın katılığını ortadan kaldıran ve çoğunlukla genel hükümden istisna yapmayı gerektiren şer’î bir delildir. Hanefîlerden sonra bu delili en çok kullanan ekol Mâlikî mezhebidir. Ancak onların istihsan anlayışlarının yeterince ortaya konulmuş olduğunu söyleyemeyiz.Bu çalışmada kronolojik bir metot takip ederek öncelikle Mâlikîlerde istihsan anlayışının gelişim ve kavramlaşma süreci ortaya konulacak, daha sonra istihsanın mahiyeti ve çeşitleri hakkındaki bilgiler analiz edilerek bir sonuca varmaya çalışılmıştır.Çalışmamızın ana kaynakları başta Şâtıbî olmak üzere Mâlikîlerin eserleri olacaktır. Bunun yanı sıra Mâlikîlerin fıkıh anlayışı üzerine yapılan bazı çalışlarla, usûl-i fıkıh alanında yazılan bazı eserlere de müracaat edilmiştir. Mâlikî istihsanının anlaşılması için zaman zaman Hanefîlerin istihsan anlayışıyla bazı mukayeseler yapılmış ve bu vesileyle ikisi arasındaki benzerliklere ve farklılıklara dikkat çekilmiştir.

🔖

Cite This Article

BAKKAL, A. (2020). THE NATURE OF ISTIHSAN IN MALIKI SECT. Harran Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 251–282. https://ajindex.com/articles/22701

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (5)

  1. Ahmet Hasan. İlk Dönem İslâm Hukuk Biliminin Gelişimi. Trc. Haluk Songur. İstanbul: Rağbet Yayınları,1999. Âl-i Teymiyye (Mecdüddîn Ebü’l-Berekât Abdüsselâm b. Abdullah; Şihâbeddin Ebü’l-Mehâsin Abdulhalîm b. Abdüsselâm; Şeyluhislâm Takıyyüddîn Ebü’l-Abbâs Ahmed b. Abdülhalîm (ö.728/1327). el-Müsvedde fî uṣûli’l-fıh. thk. Muhammed Muhyiddin Abdülhamid. Kâhire: el-Matbaʻatü’l-Medenî, ts. Âmidî, Seyfüddin Ebü’l-Hasan Ali b. Ebî Ali b. Muhammed. el-İḥkâm fî uṣûli’l-aḥkâm. I-IV. thk. eş-Şeyh Abdürrezzak ‘Afîfî. 2. Baskı, Beyrut: el-Mektebü’l-İslâmî, 1402. Apaydın, H. Yunus. “Siyâset-i Şerʻiyye”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 37:299-304. İstanbul: TDV Yayınları, 2009. Bâcî, Ebü’l-Velîd Süleyman b. Halef. İḥkâmu’l-fuṣûl fî aḥkâmi’l-uṣûl. thk. Abdullah Muhammed el-Cebbûrî. (Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1409/1989). Bâcî, Ebü’l-Velîd Süleyman b. Halef, Kitâbü’l-Ḥudûd fi’l-uṣûl. thk. Nezih Hammâd. Kahire: Dârü’l-Âfâkı’l-Arabiyye 2000. Bâcî, Ebü’l-Velîd Süleyman b. Halef. el-İşâre fî maʻrifeti’l-uṣûl ve’l-icâze fî maʻnâ’d-delîl. Rabat: Merkezü İhyâi’t-Türâsi’l-Magrib). Bardakoğlu, Ali. “İstihsan”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 23:339-347. İstanbul: TDV Yayınları, 2001.
  2. Bölükbaşı, Mustafa. İslam Hukuk Usulünde Hanefi ve Malikilere Göre İstihsan Metodu. Yüksek lisans tezi. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi, 2012. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail. el-Câmiʻu’ṣ-ṣaḥîḥ. İstanbul: Çağrı Yayınları, 1981. Bûtî, M. Saîd Ramazan. Ḍavâbiṭü’l-maṣlaḥa fi’ş-şerîʿati’l-İslâmiyye. Dımaşk: Müessesetür-Risâle, 1992. Cessâs, Ebû Bekr Ahmed b. Ali er-Râzî. Aḥkâmu’l-Ḳur’ân. I-III. İstanbul: 1335. Cessâs, Ebû Bekr Ahmed b. Ali er-Râzî. el-Fuṣûl fi’l-uṣûl (Uṣûlü’l-fıḳh). I-IV. thk. ʻUceyl Câsim en-Neşemî. 2. Baskı. Kuveyt: 1414/1994. Derdîr, Ebü’l-Berekât Ahmed b. Muhammed b. Ahmed. Eş-Şerḥu’s-Ṣagīr ʻalâ Aḳrabi’l-mesâlik ilâ mezhebi’l-imâm Mâlik. Kahire: Dâru’l-Meʻ ârif. Dönmez, İbrahim Kâfî. “Amel-i Ehl-i Medîne”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 3:21-25. İstanbul: TDV Yayınları, 2003. İbrahim Kâfi Dönmez. “Maslahat”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 28:79-94. Ankara: TDV Yayınları, 2003.
  3. Dönmez. “Şüf’a”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 39:248-252. İstanbul: TDV Yayınları 2010.
  4. İbn Hazm, Ebû Muhammed Ali b. Ahmed b. Saîd b. Hazm ez-Zâhirî. el-İḥkâm fî uṣûli’l-aḥkâm. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-‘İlmiyye, 1405/1985.
  5. İbn Hazm, Ebû Muhammed Ali b. Ahmed. Mülaḫḫaṣu ibtâli'l-ḳıyâs ve’r-reʻy veʻl-istiḥsân ve't-taḳlîd ve’t-aʻlîl. nşr.