SavedAdd your journal

Journals / Optimum Ekonomi ve Yönetim Bilimleri Dergisi / 2021 / Cilt: 8 - Sayı: 2

The Limits of the Principle of Ex Officio Examination in the Turkish Tax Judiciary

Türk Vergi Yargısında Re’sen Araştırma İlkesinin Sınırları

Ramazan ARMAĞAN
Ayşe ARMAĞAN
Pages
417–444
Publication Date
2021-07-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Especially, the issues such as compliance with the law, lack of appropriateness control, proof, limits on the security or best interests of the state, taxpayer rights, tax privacy, etc. reveal the existence of direct as well as indirect limits during the trial of the judge.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:By the judicial organs, the means of proof of the dispute subject to the case must be submitted to the judicial authority by the parties of the case so that the trial can be conducted and concluded in a healthy manner.
📊
Key Findings & Data:In this process, when the judge deems necessary, besides the information and documents of the case presented by the parties, the judge can make use of the principle of ex officio examination in order to make the judgment and the verdict to be established.
💡
Conclusion & Impact:Especially, the issues such as compliance with the law, lack of appropriateness control, proof, limits on the security or best interests of the state, taxpayer rights, tax privacy, etc. reveal the existence of direct as well as indirect limits during the trial of the judge.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Vergi Yargısı · Re’sen araştırma ilkesi · Vergi Davası

Abstract

By the judicial organs, the means of proof of the dispute subject to the case must be submitted to the judicial authority by the parties of the case so that the trial can be conducted and concluded in a healthy manner. In this process, when the judge deems necessary, besides the information and documents of the case presented by the parties, the judge can make use of the principle of ex officio examination in order to make the judgment and the verdict to be established. With this principle in our legal system, the judges, regarding the case they deal with; broad powers and duties are given to enable it to make correct, free and healthy decisions, but these powers are not unlimited. Especially, the issues such as compliance with the law, lack of appropriateness control, proof, limits on the security or best interests of the state, taxpayer rights, tax privacy, etc. reveal the existence of direct as well as indirect limits during the trial of the judge.

Özet

Yargı organlarınca, yargılamanın sağlıklı biçimde yürütülüp sonuçlandırılabilmesi için davaya konu uyuşmazlığa ait ispat araçlarının, davanın taraflarınca yargılama makamına sunulması gerekmektedir. Bu süreçte hâkim gerekli gördüğü hallerde tarafların sunduğu davaya ait bilgi ve belgeler yanında yargılamanın ve kurulacak hükmün isabetli olabilmesi için re’sen araştırma ilkesinden yararlanabilmektedir. Hukuk sistemimizdeki bu ilke ile hâkimlere, baktığı davaya ilişkin doğru, özgür, sağlıklı kararlar vermesini sağlayacak geniş yetki ve görevler verilse de bu yetkiler sınırsız değildir. Özellikle hukuka uygunluk, yerindelik denetimi yapılamaması, ispat, devletin güvenliği veya yüksek menfaatlerine ilişkin sınırlar, mükellef hakları, vergi mahremiyeti vb. konular hâkimin yargılama sırasında doğrudan olduğu kadar dolaylı sınırlarının varlığını da ortaya koymaktadır.

🔖

Cite This Article

ARMAĞAN, R., ARMAĞAN, A. (2021). The Limits of the Principle of Ex Officio Examination in the Turkish Tax Judiciary. Optimum Ekonomi ve Yönetim Bilimleri Dergisi, Cilt: 8 - Sayı: 2, 417–444. https://ajindex.com/articles/218767

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (35)

  1. Adalet Bakanlığı, https://sozluk.adalet.gov.tr/Harf/R Erişim Tarihi:12.01.2021.
  2. Alangoya, H.Y. (1979). Medeni Usul Hukukunda Vakıaların ve Delillerin Toplanması, İstanbul, aktaran Ş.ÖZKAN, a.g.t, 2015.
  3. Alangoya, H.Y., Yıldırım M.K. & Yıldırım N.D. (2009).
  4. Medeni Usul Hukuku Esasları, Beta Basım, 7.Baskı,
  5. İstanbul.
  6. Akkaya M. (2002).
  7. Vergi Hukukunda Ekonomik Yaklaşım, Turhan Kitabevi,
  8. Ankara.
  9. Akman İ.S. (2012).
  10. Vergi Mahremiyetini İhlal, Doktora Tezi, Ankara Üniv.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
  11. Aslan Z. (2001). Türk İdari Yargı Sisteminde Re’sen Araştırma İlkesi, İstanbul Üniv.Siyasal Bilgiler Fak.Dergisi, No:23-24,
  12. İstanbul.
  13. Bayraklı H.H. (1999). Türk ve Alman Vergi Hukukunda Vergi Gizliliğine Uymama Suçu, Afyon Kocatepe Üniversitesi Yay. Bayraklı H.H. (2000).
  14. Vergi Yargılama Hukuku, Celepler Mat.,7.Baskı,
  15. Trabzon. Berger M. (2007). Self-Incrimination and the European Court of Human Rights: Procedural Issues in the Enforcement of The Right to Silence, European Human Rights Law Review, Issue 5, aktaran M.Kağıtçıoğlu (2018). Kurgudan Gerçekliğe Uzanan Bir Tartışma Alanı: Susma Hakkının İdare Hukukunda Yeri Var Mıdır?, TBB Dergisi, Sayı:134. Biyan, Ö. (2012).
  16. Türk Vergi Hukukunda İspat-Delil, Adalet Yayınevi,
  17. Ankara.
  18. Candan, T. (2011).
  19. İdari Yargılama Usulü Kanunu, Adalet Yay., 4.Baskı,
  20. Ankara.
  21. Çağlayan, R. (2004). İdari Yargı Kararlarının Sonuçları ve Uygulanması, Asil Yay., 3.Baskı,
  22. Ankara.
  23. Çağlayan, R. (2011). İdari Yargılama Hukuku, 1.Baskı,
  24. Ankara.
  25. Doğrusöz, B. (2016). Savunma Hakkı Açısından Vergi Yargısı ve Yargılama Usulünün Değerlendirilmesi, I.Ulusal Vergi Yargısı Paneli 28.02.2016,
  26. Vergi Müfettişleri Derneği, Epamat Basım, Ankara.
  27. Duran, L. (1972). Danıştay’ın İçtihatları Birleştirme Uygulaması, Ankara Ünv.Siyasal Bilgiler Fak.Dergisi, Ankara, C.27, S.3, s.439 aktaran Serkan Kızılyel, Danıştay İçtihatları Birleştirme Usulünün Formel İşleyişi Üzerine, TBB Dergisi, S.119, 2015.
  28. Egeli, H. & Dağ, M. (2012). Türk Vergi Hukuku Açısından Mükellef Haklarının Değerlendirilmesi, Maliye Dergisi, Temmuz-Aralık, S.163, Ankara.
  29. Ergün, Ç.E. (2006). Vergi Yargılamasında Re’sen Araştırma İlkesi, Ankara Üniv.Hukuk Fak.Dergisi, Cilt:55, Sayı:2, Ankara.
  30. Gölcüklü, F. (1994). Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nde Adil Yargılama, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilimler Fakültesi Dergisi, C.49, S.1–2,
  31. Ankara.
  32. Görkem, N.A. (2008).
  33. Türk Vergi Yargı Sisteminde Delil, Gazi Üniv.Sosyal Bilimler Enstitüsü Maliye ABD Yük.Lis.Tezi, Ankara.
  34. Gözübüyük, A.Ş. (2006).
  35. Yönetsel Yargı, Tur