Journals / Milli Eğitim Dergisi / 2018 / Cilt: 47 - Sayı: 219

SOSYAL BİLGİLER ÖĞRETİM PROGRAMLARINDA (2005 ve 2017) SÖZLÜ TARİH

Pages
33–56
Publication Date
2018-08-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ayrıca öğrencilere değişim ve sürekliliği kazandırmak için en uygun yöntemlerden biri olan sözlü tarihin 2017 Programında sadece bir kez önerilmesi şaşırtıcı bir sonuçtur.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Sözlü tarih, 2005 Sosyal Bilgiler Öğretim Programından öğrenme ve öğretme yöntemi olarak önerildikten sonra eğitim uygulamalarında kullanılmaya başlanmıştır.
📊
Key Findings & Data:Bu yöntem, 2005-2017 yılları arasında çeşitli tez, makale, çalıştay ve bilimsel etkinlikte ele alınmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Ayrıca öğrencilere değişim ve sürekliliği kazandırmak için en uygun yöntemlerden biri olan sözlü tarihin 2017 Programında sadece bir kez önerilmesi şaşırtıcı bir sonuçtur.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2005 Verileri
⚙️Variables:2005 Sosyal Bilgiler Öğretim Programı · 2017 Sosyal Bilgiler Öğretim Programı · Sözlü Tarih

Özet

Sözlü tarih, 2005 Sosyal Bilgiler Öğretim Programından öğrenme ve öğretme yöntemi olarak önerildikten sonra eğitim uygulamalarında kullanılmaya başlanmıştır. Bu yöntem, 2005-2017 yılları arasında çeşitli tez, makale, çalıştay ve bilimsel etkinlikte ele alınmıştır. Bu çalışmalarda sözlü tarihin sosyal bilgiler derslerinde özellikle değişim ve sürekliliği algılama becerisini kazandırmak için etkili bir yöntem olduğu vurgulanmıştır. 2017 yılında ise yeni bir sosyal bilgiler öğretim programı yayınlanmış ve sözlü tarih yine önerilen öğretim yöntemlerinden biri olmuştur. Bu çalışmanın amacı, 2005 ve 2017 Sosyal Bilgiler Eğitim Programlarında sözlü tarih yöntemi kullanarak öğretilebilecek uygun konuları belirlemektir. Çalışmada nitel araştırma yöntemlerinden biri olan doküman analizi (incelemesi) yöntemi kullanılmıştır. Araştırmanın veri toplama kaynakları, 2005 ve 2017 Sosyal Bilgiler Öğretme Programları ve sözlü tarihle ilgili alanyazın çalışmalarıdır. Toplanan veriler betimsel analiz yöntemi kullanılarak değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonuçları, 2017 ve 2005 Sosyal Bilgiler Öğretim Programlarının sözlü tarih potansiyeli bakımından benzer olduğunu göstermektedir. Ayrıca öğrencilere değişim ve sürekliliği kazandırmak için en uygun yöntemlerden biri olan sözlü tarihin 2017 Programında sadece bir kez önerilmesi şaşırtıcı bir sonuçtur.

🔖

Cite This Article

DERE, İ. (2018). SOSYAL BİLGİLER ÖĞRETİM PROGRAMLARINDA (2005 ve 2017) SÖZLÜ TARİH. Milli Eğitim Dergisi, Cilt: 47 - Sayı: 219, 33–56. https://ajindex.com/articles/21694

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (9)

  1. ABRAMS, L. (2010).
  2. Oral history theory. London, New York: Routledge. AÇIKALIN, M. (2017). Araştırmaya dayalı sosyal bilgiler öğretimi. Ankara:
  3. Pegem Yayıncılık. AKÇALI, A. A. (2007). Yerel tarih ve tarih eğitimine katkısı, Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi), İzmir.
  4. AKÇALI, A. A., ve ASLAN, E. (2012). Tarih öğretiminin iyileştirilmesi yolunda alternatif bir yöntem: Sözlü tarih. Kastamonu Eğitim Dergisi, 20(2), 669-688.
  5. ALBARELLI, G., & STARECHESKI, A. (2013). The telling lives oral history curriculum guide. New York: The Columbia University Center for Oral History. ARDEMENDO, D., & KUSZMAR, K. (2009). Principles and best practices for oral historyeducation(412), 13.http://www.oralhistory.org/oral-history-classroom-guide/ adresinden alınmıştır. ARIKAN, Z. (1999). Halkevlerinin kuruluşu ve tarihsel işlevi. Ankara Üniversitesi Türk İnkılâp Tarihi Enstitüsü Atatürk Yolu Dergisi, 6(23). ARSLAN, Y. (2012). Yerel ve sözlü tarihin ortaöğretim öğrencilerindeki yansımaları: Tunceli Merkez örneği, Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, (Yayınlanmamış Doktora Tezi), İstanbul.
  6. AYERS, W., & AYERS, R. (2013). Every person is a philosopher/ every day is another story. In Mayotte, C., & Eggers, D. (Ed). The Power Of The Story: The Voice Of Witness Teachers Guide to Oral History. San Francisco: Voice of Witness. BAUM, W. K. (1977). Transcribing and editing oral history. Nashville: American Association for State and Local History. BİSAV. (2017). Sözlü Tarih Çalışmaları. http://www.bisav.org.tr/ adresinden 21.10.2017 tarihinde alınmıştır. BORNAT, J. (1989). Oral history as a social movement: Reminiscence and older people. Oral History, 17(2), 16-24.
  7. BOZKURT, Ö. (1995). The Making of young women at an American Missionary School in early republican Turkey/Cumhuriyetin ilk yıllarında bir Amerikan Misyoner Okulunda genç kızların yetişmesi, Boğaziçi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi), İstanbul.
  8. BOWEN, G. A. (2009). Document analysis as a qualitative research method. Qualitative Research Journal, Vol. 9 Issue: 2, 27-40.
  9. CAUNCE, S. (2001). Sözlü tarih ve yerel tarihçi. (B. C. Yalçınkaya, Çev.) İstanbul: Türkiye Ekonomik ve Toplumsal Tarih Vakfı. Sosyal Bilgiler Öğretim Programlarında (2005 ve 2017) Sözlü Tarih Millî Eğitim Sayı 219 Yaz/2018 53 ÇEPNİ, S. (2012). Araştırma ve proje çalışmalarına giriş. Trabzon: Celepler Matbaacılık. DANACIOĞLU, E. (2010). Geçmişin izleri: Yanıbaşımızda