SavedAdd your journal

Journals / Mizanül-Hak: İslami İlimler Dergisi / 2021 / Sayı: 12

C-H-L Kökü Bağlamında Üç Âyetin İncelenmesi: 6/En’am 54, 16/Nahl 119 ve 4/Nisâ 17

Hatice Merve ÇALIŞKAN BAŞER
Pages
255–272
Publication Date
2021-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu ayetlerdeki cehâletin “şehvete, nefsin arzularına” uymak anlamında kullanıldığı sonucuna varılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Nüzûl ortamından zaman ve zihinsel olarak uzaklaştığımız için Kur’an’ın ne dediğini anlamak zorlaşmıştır.
📊
Key Findings & Data:Çünkü kavramlar farklı dönemlerde farklı anlamlar ifade edebilmektedir.
💡
Conclusion & Impact:Bu ayetlerdeki cehâletin “şehvete, nefsin arzularına” uymak anlamında kullanıldığı sonucuna varılmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kur’an · cehl · sefeh

Özet

Nüzûl ortamından zaman ve zihinsel olarak uzaklaştığımız için Kur’an’ın ne dediğini anlamak zorlaşmıştır. Bulunduğumuz çağın zihin dünyası ve kelimeleriyle geçmişi okumaya çalışmak yanlış anlamalara sebebiyet verebilmektedir. Çünkü kavramlar farklı dönemlerde farklı anlamlar ifade edebilmektedir. Dolayısıyla doğru anlamı yakalama yolunda kavram çalışmaları önem arz etmektedir. Bu çalışmada cehl kelimesi üzerinden “cehâletle günah işleyen” ifadesini barındıran üç ayete anlam verilmiştir. Kur’an öncesi şiirlerden, sözlüklerden çıkarılan sonuca göre c-h-l kökü, “sefeh, küfür, bağy ve tuğyan” kelimeleriyle eş, “tecrübe, hilm, sekinet ve müsamaha” kelimeleriyle zıt anlamlıdır. Kelimenin anlamları düşünüldüğünde “doğal eğilimlerin terbiye edilmemesi, eğitilmemesi durumunda ortaya çıkan davranış” manasına gelebileceği sonucuna varılmıştır. Bu bağıntılardan ve tefsir verilerinden hareketle özellikle meallerdeki “bilmeyerek günah işleyen” şeklinde çevirinin doğru olmayacağı ve bu anlamın “bilerek işlenen günahın tövbesinin kabul olmayacağı” gibi hatalı sonuca götürebileceği ve “kişinin yanlış davranıştan sonra tövbe ederse affedileceğini” söyleyen ayetlerle çelişkili görüneceği tespit edilmiştir. Bu ayetlerdeki cehâletin “şehvete, nefsin arzularına” uymak anlamında kullanıldığı sonucuna varılmıştır.

🔖

Cite This Article

BAŞER, H. M. Ç. (2021). C-H-L Kökü Bağlamında Üç Âyetin İncelenmesi: 6/En’am 54, 16/Nahl 119 ve 4/Nisâ 17. Mizanül-Hak: İslami İlimler Dergisi, Sayı: 12, 255–272. https://ajindex.com/articles/216064

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (1)

  1. Abduh, Muhammed-Reşid, Rıza. Tefsîru el-Kur’âni’l Hakîm. Kahire: Dâru’l-Menar, 1947. Aşmâvî, Muhammed Zeki. En-Nâbiga ez-Zübyânî mea Dirâseti’l-Arabiyyeti Fi’l-Câhiliyye. Lübnan-Beyrut: Dâr’uş-Şurûk, 1994. Ebû Tâlib. Dîvânu Ebî Tâlib b. Abdilmuttalib. nşr. Muhammed et-Tuncî, Beyrut: yy. 1994. El-Bekrî, Tarafe b. Abd. Dîvânu Tarafe b. el-Abd. nşr. Abdurrahmân el-Mustâvî. Beyrut: yy. 2003. El-Benênî, Şertûnî. Akrabu’l-Mevârid fi Fushi’l-Arabiyye ve’s-Sevârid. Beyrut: Mektebetü Lubnan, 1992. El-Bustânî, Butrus. Muhîtü’l-Muhît. Beyrut: Mektebetü’l-Lubnan, 1987. El-Endülisî, Ebu Bekr Muhammed b. Ömer b. Abd el-Aziz b. İbrahim. Kitâbu’l-Ef’âl. Beyrut Lubnan: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2003. El-Ezdî, Ebû Bekr Muhammed b. el-Hasan b. Durayd. Cemheratü’l-Luga. Beyrut- Lubnan: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2005. El-Ezdî, Ebû Hasan Mukâtil b. Süleyman b. Beşir. Tefsîru Mukâtil b. Süleymân. thk. Ahmed Ferîd, Beyrut-Lübnan: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2003. El-Ezherî, Ebû Mansûr Muhammed b. Ahmed. Tezhîbü’l-Luga. Mısır: Dâru’l-Mısriyye, 1964. El-Ferrâ Ebu Zekeriyya Yahyâ b. Zeyd. Meâni’l-Kur’ân. Kahire: Dâru’l-Kütübi’l-Mısriyye, 1900. El-Feyyûmî, İbn Muhammed b. Ali el-Mekrî. Misbâhu’l-Münîr fi Garibi’ş-Şerhi’l-Kebir. Mısır: el-Matbaatü’l-İlmiyye, 1315(h). El-Hevvârî, Hûd b. Muhakkem. Tefsîru Kitâbillâhi’l-Azîz. Beyrut: Dâru’l-Garîbi’l-İslamiyyi, 1990. El-İsfahânî, Ebu’l-Kâsım el-Huseyin b. Muhammed el-Ma’ruf bi’-Râgıb. Müfredât-Kur’an Kavramları Sözlüğü-. çev. Abdülbaki Güneş/ Mehmet Yolcu, İstanbul: Çıra Yayınları, 2012. El-Maturîdî, Ebû Mansûr Muhammed b. Mahmûd. Tefsîru’l-Kur’âni’l-Azim-Te’vilêtu Ehlu’s-Sünne. thk. Fâtıma Yusuf el-Hıyemî, Beyrut-Lübnan: Resalah Yayıncılık, 2004. El-Vâhidî, Ebû el-Hasan Alî b. Ahmed. Esbâb-ı Nüzûl. thk. Kemâm Begûnî Zeğlûl, Beyrut-Lübnan: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1991. Enîs, İbrahim v.dğr. Mu’cemu’l-Vasît. Mısır: Dâru’l-Mearuf, 1972-1973. Er-Râzî, Muhammed b. Ebî Bekr b. Abd el-Kâdir. Muhtârü’s-Sıhâh. ts., yy. Er-Râzî, Muhammed b. Ömer b. Hüseyin Fahruddin. Mefâtihu’l-Gayb. Beyrut-Lübnan: Dâru’l-Fikr, 1981. Et-Taberî, Ebû Ca’fer Muhammed b. Cerîr. Câmiu’l-Beyân an Te’vîli Âyi’l-Kur’ân. thk. Abdullah b. Muhsin el-Turki, Kahire: Dirâsetu Arabiyye ve’l-İlmiyye, 2001. Ez-Zebîdî, Muhibbuddin Ebu’l-Feyz Muhammed. Tâcu’l-Arûs min Cevâhiri’l-Kâmus. thk. Alî Şîrî, Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1994. Ez-Zemahşerî, Ebû’l-Kâsım Mahmûd b. Ömer. Keşşâf. thk. Adil Ahmed Mevcud v.dğr., Riyad: Mektebetü’l-Abîkân, 1998. Ez-Zemahşerî. Ebû’l-Kâsım Mahmûd b. Ömer. Esâsü’