AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: All structures of the knee joint, particularly the anterior cruciate ligament, medial meniscus, and medial collateral ligament, appeared to be at high risk of injury during long jump attempt.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: This study aimed to evaluate sports injuries around the knee joint during long jump attempt. Methods: A total of 68 patients admitted to emergency service due to knee injury during long jump attempt were retrospectively investigated between January 2005 and January 2012. All cases were evaluated in terms of isolated or combined injuries of the knee and surrounding structures, long jump distance, injury side, demographic data and radiological findings. All injuries were classified into three groups according to the number of damaged anatomical structures. Study data were statistically evaluated using the Mann-Whitney U test, Pearson chi-square test, Fisher’s exact test, and Fisher-Freeman-Halton exact test. Significance was evaluated at p<0.01 and p<0.05. Results: All patients were male, and the age range was 23.25±2.82 years. The incidence of the left-side injury was 63.2%. Effusion was the common radiological finding. The incidence of anterior cruciate ligament injuries was the highest (66.2%), followed by that of the medial meniscus (63.3%), medial collateral ligament (25%), lateral meniscus (22.1%), lateral collateral ligament (11.8%), extensor mechanism (10.3%), and posterior cruciate ligament injuries (4.4%). The incidence of anterior cruciate ligament and medial collateral ligament injuries of the right side was significantly higher than that of the left side (p=0.016; p=0.014). No significant association was found between the long jump distance and injuries (p=0.076). Conclusion: All structures of the knee joint, particularly the anterior cruciate ligament, medial meniscus, and medial collateral ligament, appeared to be at high risk of injury during long jump attempt.
Özet
Amaç: Bu çalışmada amaç uzun atlama sporu sırasında görülen diz eklemi çevresi yaralanmaların değerlendirilmesidir. Yöntemler: Ocak 2005-Ocak 2012 tarihleri arasında uzun atlama sporu sırasında diz çevresi yaralanması nedeniyle acil servise başvuran 68 olgu retrospektif olarak incelendi. Tüm olgular kombine ya da izole şekilde yaralanan diz içi ve çevresi yapılar, uzun atlama mesafesi, yaralanan taraf, demografik veriler ve radyolojik bulgular açısından tarandı. Tüm yaralanmalar etkilenen anatomik yapıların sayısına göre üç grupta sınıflandırılarak değerlendirildi. Çalışma verilerinin değerlendirilmesinde Mann Whitney U, Pearson ki-kare test, Fisher’s exact test ve Fisher-Freeman-Halton exact testi kullanıldı. Anlamlılık p<0,01 ve p<0,05 düzeylerinde değerlendirildi. Bulgular: Tüm olgular erkek olup yaş aralığı 23,25±2,82 idi. Olguların %63,2’sinde sağ %26,8’inde sol taraf etkilenmişti. Efüzyon en sık tespit edilen radyolojik bulgu idi. Olguların %66,2’sinde ön çapraz bağ (ÖÇB), %63,3’ünde iç menisküs (İM), %25’inde iç yan bağ (İYB), %22,1’inde dış menisküs (DM), %11,7’sinde dış yan bağ (DYB), 10,3%’ünde ekstansör mekanizma ve %4,4’ünde arka çapraz bağ (AÇB) yaralanmalası tespit edildi. Yaralanma tarafı sağ olanlarda ÖÇB lezyonu görülme oranının yaralanma tarafı sol olanlara göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek olduğu saptandı (p=0,016; p=0,014). Atlama mesafesi ile yaralanmalar arasında anlamlı bir ilişki yoktu (p=0,076). Sonuç: Uzun atlama sporunda başta ön çapraz bağ ve iç menisküs olmak üzere tüm diz içi ve çevresi yapıların tek tek ya da kombine biçimde yüksek olasılıkla yaralanabildiği görülmektedir.