SavedAdd your journal

Journals / Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2018 / Sayı: 32

TÜRKİYE’DE ENTEGRE RAPORLAMA GÖSTERGELERİNDE İŞLETMELER ARASI FARKLILIKLAR

Mahmut ÇELEBİER
Fikret ÇANKAYA
Aykut KARAKAYA
Pages
114–142
Publication Date
2018-12-26
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Çalışmanın sonucunda ankete katılan işletmelerin verdikleri cevaplara göre, işletmelerin sektör ve sahiplik yapıları açısından çevresel ve sosyal açıklamaları arasında farklılıklar tespit edilmiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Küreselleşme, teknolojik gelişmeler ve yaşanan ekonomik krizlerin etkisiyle günden güne artan risklere karşı işletmelerin yayınlamış oldukları raporların sayısı artmıştır.
📊
Key Findings & Data:Bu durum menfaat sahiplerinin ihtiyaçlarını karşılamak yerine daha çok bilgi kirliliğine neden olmaya başlamış ve raporların yetersiz oldukları literatürde tartışılmaya başlanmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Çalışmanın sonucunda ankete katılan işletmelerin verdikleri cevaplara göre, işletmelerin sektör ve sahiplik yapıları açısından çevresel ve sosyal açıklamaları arasında farklılıklar tespit edilmiştir.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Entegre Raporlama · Performans Göstergeleri · BİST Sürdürülebilirlik Endeksi

Özet

Küreselleşme, teknolojik gelişmeler ve yaşanan ekonomik krizlerin etkisiyle günden güne artan risklere karşı işletmelerin yayınlamış oldukları raporların sayısı artmıştır. Bu durum menfaat sahiplerinin ihtiyaçlarını karşılamak yerine daha çok bilgi kirliliğine neden olmaya başlamış ve raporların yetersiz oldukları literatürde tartışılmaya başlanmıştır. Bu doğrultuda işletmeler hem finansal bilgileri hem de finansal olmayan bilgileri açıklamalarının menfaat sahipleri ve işletmeler açısından kısa, orta ve uzun vadede daha fazla katkı sağlayacağı öne sürülmüş ve entegre raporlama kavramı ortaya çıkmıştır. Birçok ülkede uygulanmaya başlanan entegre raporlama, Türkiye’de oldukça yeni bir kavram olmakla birlikte söz konusu raporu hazırlayan işletme sayısı oldukça azdır. Bu nedenle çalışmada Türkiye’de BİST Sürdürülebilirlik Endeksi’nde yer alan işletmeler baz alınarak entegre raporlamada kullanılan göstergeler incelenmiştir. İlaveten, entegre raporlama göstergelerinde işletme özellikleri açısından farklılıklar araştırılmıştır. Bu amaç doğrultusunda anket formunda yer alan çevresel ve sosyal açıklamalara ait ifadelere verilen cevaplar ile ilgili yazından tespit edilen unsurlar arasında varsa anlamlı farklılıklar Mann Whitney U ve Kruskal Wallis H testi ile tespit edilmiştir. Çalışmanın sonucunda ankete katılan işletmelerin verdikleri cevaplara göre, işletmelerin sektör ve sahiplik yapıları açısından çevresel ve sosyal açıklamaları arasında farklılıklar tespit edilmiştir.

🔖

Cite This Article

ÇELEBİER, M., ÇANKAYA, F., KARAKAYA, A. (2018). TÜRKİYE’DE ENTEGRE RAPORLAMA GÖSTERGELERİNDE İŞLETMELER ARASI FARKLILIKLAR. Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Sayı: 32, 114–142. https://ajindex.com/articles/174304

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Alonso A. M., Maria, J. L. ve Frederick, M. (2014). A closer look at the ‘Global Reporting Initiative’sustainability reporting as a tool to implement environmental and social policies: A worldwide sector analysis. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 21(6), 318-335.
  2. Altınay T. A. (2016). Entegre Raporlama ve Sürdürülebilirlik Muhasebesi. Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 25, 47-64.
  3. Aracı, H. ve Yüksel, F. (2017). Entegre Raporlamada Muhasebe Meslek Mensuplarının Rolü Ve Muhasebe Müfredatlarında Entegre Raporlama. World Of Accounting Science, 19(2).389-414.
  4. Aras, G. ve Sarıoğlu, U. G. (2015). Kurumsal Raporlamada Yeni Dönem: Entegre Raporlama. İstanbul:
  5. TUSİAD. Arı, M. ve Bayram, G. (2017). Kurumsal Yönetim Açısından Sosyal Sorumluluk ve Çevre Muhasebesinin İncelenmesi. Bilecik Şeyh Edebali Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 2(2), 533-545.
  6. Aydın, S. (2015). Entegre Raporlama. İstanbul:
  7. Türkmen Kitapevi. Ayoola, T. J. ve Olasanmi, O. O. (2013). Business Case for Integrated Reporting in the Nigerian Oil and Gas Sector. Issues in Social and Environmental Accounting, 7(1), 30-54.
  8. Barkemeyer, R., Preuss, L. ve Lindsay, L. (2015). On the Effectiveness of Private Transnational Governance Regimes Evaluating Corporate Sustainability Reporting according to the Global Reporting Initiative. Journal of World Business, 50(2), 312-325.
  9. Barnabe, F. ve Giorgino, M. C. (2013). Integrating: Business Model and Strategy, In Integrated Reporting: Concepts and Cases That Redefine Corporate Accountability içinde (111-126). New York: Springer International Publishing. Black B. S., Hasung, J. ve Woochan, K. (2003).Does Corporate Governance Effect Firm Value: Evidence From Korea. America Economic Association Annual Meeting, 1-60.
  10. Campell, J. T., Eden, L. Ve Miller, S. R. (2012). Multinationals and corporate social responsibility in host countries: Does distance matter?. Journal of International Business Studies, 43(1), 84-106.
  11. Chersan, I. C. (2015). Study On Practices And Tendencies in Integrated Reporting. Audit Financiar, 13(129). Choi, J. (1999). An Investigation of the Initial Voluntary Environmental Disclosures Made in Korean Semi-Annual Financial Reports. Pacific Accounting Review, 11(1), 73-102.
  12. Churet, C. ve Eccles, R. G. (2014). Integrated reporting, quality of management, and financial performance. Journal of Applied Corporate Finance, 26(1), 56–64.
  13. Cowen, S. S., Ferreri, L. B. ve Parker, L. D. (1987). The