Journals / Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi / 2026 / Cilt: 16 Sayı: 5

The Application of the Criminal Statute of Limitations to the Tort Liability of Building Inspection Agencies

YAPI DENETİM KURULUŞLARININ HAKSIZ FİİL SORUMLULUĞU BAKIMINDAN CEZA ZAMANAŞIMI SÜRESİNİN UYGULANMASI

Süleyman Topcuoğlu(BOLU ABANT İZZET BAYSAL ÜNİVERSİTESİ, HUKUK FAKÜLTESİ, ÖZEL HUKUK BÖLÜMÜ)0000-0001-6371-2919
Pages
2086–2134
Publication Date
2026-11-16
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Regarding the criminal limitation period, the nature of the provision set forth in Article 3/2 of the Law on Building Inspection (LBI), which limits liability in terms of duration, and its impact on the criminal statute of limitations have been evaluated.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Building inspection agencies, which supervise construction works to ensure compliance with the applicable legislation, perform a critical role in preventing damage caused by unsafe or defective buildings.
📊
Key Findings & Data:Articles 49 and 66 of the Turkish Code of Obligations (TCO) constitute the two primary grounds for the tort liability of these agencies.
💡
Conclusion & Impact:Regarding the criminal limitation period, the nature of the provision set forth in Article 3/2 of the Law on Building Inspection (LBI), which limits liability in terms of duration, and its impact on the criminal statute of limitations have been evaluated.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Yapı Denetim Kuruluşu · Tüzel Kişilerin Haksız Fiil Sorumluluğu · Yapı Denetim Kuruluşlarının Haksız Fiil Sorumluluğu

Abstract

Building inspection agencies, which supervise construction works to ensure compliance with the applicable legislation, perform a critical role in preventing damage caused by unsafe or defective buildings. In addition to contractual liability, tort liability may also arise from the faulty and unlawful acts of building inspection agencies regarding the inspection process. Articles 49 and 66 of the Turkish Code of Obligations (TCO) constitute the two primary grounds for the tort liability of these agencies. Since building inspection agencies possess legal personality, the primary issue to be evaluated in determining tort liability based on Article 49 of the TCO is the requirements governing the tort liability of legal persons. Therefore, within the scope of this study, the tort liability of building inspection agencies will be examined on the basis of the tort liability of legal persons. Furthermore, regarding the compensation claims that may be brought against these agencies as a result of their tort liability, the applicability of the criminal statute of limitations is also of vital importance. Following the analysis of the tort liability of building inspection agencies, this study addresses the applicability of the criminal statute of limitations to these agencies with respect to the acts of the legal person's (building inspection agency) organ under the liability based on Article 49 of the TCO, and the acts of the employee under the employer's liability within the framework of Article 66 of the TCO. Regarding the criminal limitation period, the nature of the provision set forth in Article 3/2 of the Law on Building Inspection (LBI), which limits liability in terms of duration, and its impact on the criminal statute of limitations have been evaluated.

Özet

Yapı stoğunun mevzuata uygun olarak inşa edilmesini denetleyen yapı denetim kuruluşları, yapıların zarara sebep olması yönündeki tehlikenin önlenmesinde önemli bir görevi yerine getirmektedirler. Yapı denetim kuruluşlarının denetim sürecine ilişkin kusurlu ve hukuka aykırı fiilleri sebebiyle sözleşme sorumluluğunun yanında haksız fiil sorumluluğu da gündeme gelebilir. Söz konusu kuruluşların haksız fiil sorumluluğunun iki temel sebebini Türk Borçlar Kanunu (TBK) m. 49 ve TBK m. 66 düzenlemeleri oluşturur. Yapı denetim kuruluşlarının tüzel kişi sıfatına haiz olmaları sebebiyle TBK m. 49 temelinde haksız fiil sorumluluğunun tespiti bakımından öncelikli olarak değerlendirilmesi gereken husus, tüzel kişilerin haksız fiil sorumluluğunun şartlarıdır. Bu sebeple çalışma kapsamında tüzel kişilerin haksız fiil sorumluluğundan hareketle yapı denetim kuruluşlarının haksız fiil sorumluluğu incelenecektir. Ayrıca anılan kuruluşların haksız fiil sorumluluğunun neticesinde, kendilerine karşı yöneltilebilecek tazminat istemi bakımından ceza zamanaşımının uygulanabilirliği de önem arz etmektedir. Çalışma kapsamında, yapı denetim kuruluşlarının haksız fiil sorumluluğu incelendikten sonra; tüzel kişilerin TBK m. 49 temelinde sorumluluğu yönünden tüzel kişinin (yapı denetim kuruluşunun) organının fiilleri ve TBK m. 66 çerçevesinde adam çalıştıranın sorumluluğu yönünden çalışanın fiilleri sebebiyle, ceza zamanaşımının yapı denetim kuruluşları bakımından uygulanabilirliği ele alınmıştır. Ceza zamanaşımı süresi bakımından Yapı Denetimi Hakkında Kanun (YDHK) m. 3/2’de yer alan ve sorumluluğu süre yönünden sınırlandıran hükmün niteliği ve ceza zamanaşımına etkisi değerlendirilmiştir.

🔖

Cite This Article

Topcuoğlu, S. (2026). The Application of the Criminal Statute of Limitations to the Tort Liability of Building Inspection Agencies. Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: 16 Sayı: 5, 2086–2134. https://doi.org/10.32957/hacettepehdf.2011187

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (125)

  1. Abik, Yıldız. “Normun Koruma Amacı Teorisi” AÜHFD 59, no. 3 (2010): 345–448.
  2. Akçay, Ergin. Türk Borçlar Kanunu’na Göre Zamanaşımı. On İki Levha, 2010.
  3. Akkayan Yıldırım, Ayça. “Geç Ortaya Çıkan Bedensel Zararların Tazmini Taleplerinde Uygulanacak Zamanaşımının Yeni Eğilimler Çerçevesinde Değerlendirilmesi.” İÜHFM 74, no. 1 (2016): 185–219.
  4. Akın, Murat Yusuf ve Özge Kuru. “Anonim Şirketlerde Fiili Organın Temsil Yetkisinin Varlığı Sorunu İsviçre Federal Mahkemesi’nin 9 Ekim 2019 Tarihli Kararı Çerçevesinde Bir Değerlendirme (BGE 146 III 37).” İstanbul Aydın Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 8, no. 1 (2022): 17–42.
  5. Akıncı, Şahin. Borçlar Hukuku Bilgisi Genel hükümler. 13. baskı. Sayram, 2024.
  6. Akıntürk, Turgut ve Derya Ateş. Borçlar Hukuku Genel Hükümler Özel Borç İlişkileri. 29. baskı. Beta, 2020.
  7. Akipek, Jale, Turgut Akıntürk ve Derya Ateş. Türk Medeni Hukuku Başlangıç Hükümleri Kişiler Hukuku. C. 1. Beta, 2022.
  8. Akipek, Şebnem ve Erkan Küçükgüngör. “Yapı Denetimi ve Yapı Denetim Kuruluşları.” Türkiye Noterler Birliği Hukuk Dergisi, no. 108 (2000): 1–11.
  9. Albayrak Doğan, Ayşe. “Yargıtay Kararları Işığında Limited Şirketlerde Önemli Miktarda Aktiflerin Devri”. Türk Ticaret Kanunu Sempozyumu 2018. ed. Abuzer Kendigelen, Nurgül Yıldız, İsmail Cem Soykan, Necdet Uzel, Müge Evlek, On İki Levha, 2018, 161–175.
  10. Arpacı, Abdülkadir. Kocayusufpaşaoğlu/Hatemi/Serozan/Arpacı Borçlar Hukuku Genel Bölüm (Dördüncü Cilt). Vedat, 2026.
  11. Altınok Ormancı, Pınar. “Tüzel Kişilerde Fiili Organ Kavramı ve Fiili Organın Hukuka Aykırı Fiilleri ile Hukuki İşlemlerinin Doğurduğu Sonuçlar.” İstanbul Hukuk Mecmuası 79, no. 4 (2021): 1261–1283.
  12. Antalya, O. Gökhan. Marmara Hukuk Yorumu: Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Cilt V/1, 2, Haksız Fiilden Doğan Borç İlişkileri-Sebepsiz Zenginleşmeden Doğan Borç İlişkileri. 2. baskı. Seçkin, 2019.
  13. Aydos, Oğuz Sadık. “İstisnaî Sürenin Nisbî Süreye Etkisi.” TAAD 4, no. 14 (2013): 397–415.
  14. Altın, Hayrunnisa. “Haksız Fiillere Ceza Kanunlarındaki Zamanaşımının Uygulanması.” AÜHFD 69, no. 1 (2020): 1–32.
  15. Bağcı, Kadir. “Haksız Fiilde Ceza Zamanaşımı Süresi.” TAAD, no. 28 (2016): 287–312.
  16. Baş, Ece. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu Açısından Bina veya Yapı Eserlerinden Doğan Sorumluluk. On İki Levha, 2011.
  17. Büyüksağiş, Erdem. “’Sonradan Ortaya Çıkan Zarar’ Davalarında Zamanaşımının Durması, (TBK m.153/1 b. 6).” Yargıtay Dergisi 43, no. 3 (2017): 491–550.
  18. Başpınar, Veysel ve Mehmet Altunkaya. “Depremden Doğan Zararların Tazmininde Zamanaşımının Başlaması ve Süresi.” AÜHFD 57, no. 1 (2008): 95–131.
  19. Baygın, Cem ve Ahmet Nar. Türk Medeni Hukukuna Giriş ve Başlangıç Hükümleri. 3. baskı. Yetkin, 2022.
  20. Baysal, Başak. Haksız Fiil Hukuku BK m. 49-76. On İki Levha, 2019.
  21. Bolat Türkdoğan, Elif. Türk Hukukunda Bir Kusursuz Sorumluluk Türü Olarak Objektif Özen Ödevine Dayalı Sorumluluk. Adalet, 2021.
  22. Böckli, Peter ve Christoph B. Bühler. “Der Staat als faktisches Organ einer von ihm beherrschten privaten Aktiengesellschaft.” In: Edgar Philippin u.a. (Hrsg.), Mélanges en l'honneur de François Dessemontet, Schulthess, 2009, 17–41.
  23. Bölükbaşı, Özge. “Yapı Denetim Firmalarının Deprem Nedeniyle Üçüncü Kişilerin Uğradığı Zararlardan Sorumluluğu.” TAAD, no. 58 (2024): 355–386.
  24. Brehm, Roland. “Art. 41-61 OR.” Berner Kommentar, 5. Aufl. Stämpfli, 2021.
  25. Bergamin, Christof. “Die längere strafrechtliche Verjährungsfrist nach Art. 60 Abs. 2 OR.” Walter Fellmann (Hrsg.), Das neue Verjährungsrecht, 35–58. Schulthess, 2019.
  26. Bühler, Christoph B. “Geschäftsherrenhaftung im Konzernverhältnis?.” SZW/RSDA 2022, no. 3: 202–212.
  27. Bühler, Christoph B. ve Daniel Häring. “Décharge im Konzern.” SZW 81 (2009): 103–115.
  28. Büyüksagis, Erdem ve Willem H. van Boom. “Strict Liability in Contemporary European Codification: Torn between Objects, Activities, and Their Risks.” Georgetown Journal of International Law 44, no. 2 (2013): 609–640.
  29. Can, Musa. Anonim Şirketlerde Zorunlu Organ Eksikliğinin Sonucu Olarak Fesih Davası (TTK. m. 530), On İki Levha, 2020
  30. Çelik, Çelik Ahmet. Tazminat ve Alacaklarda Sorumluluk ve Zamanaşımı. 4. baskı. Seçkin, 2026.
  31. Çelik, Nazlı Hilal. Adam Çalıştıranın Sorumluluğu. Vedat, 2017.
  32. Çetiner, Bilgehan. Borçlar Hukuku Genel Hükümler. On İki Levha, 2024.
  33. Deniz, Defne. “Adam Çalıştıranın Sorumluluğu Bakımından Nedensellik Bağı Unsuru.” YÜHFD 18, no. 2 (2021): 1155–1176. Doğan, Murat, Gökhan Şahan ve İsmail Atamulu, Borçlar Hukuku Genel Hükümler. 4. baskı. Seçkin, 2024.
  34. Duman, Hasan İlker. 100 Soruda Yapı Denetimi. 4. baskı. Seçkin, 2026.
  35. Dural, Mustafa ve Tufan Öğüz. Türk Özel Hukuku. C. 2, Kişiler Hukuku. 24. baskı. Filiz, 2024.
  36. Eminoğlu, Cafer. “Sorumluluk Hukuku Bakımından Sermaye Şirketlerinde Fiili Yönetim Organı - Yargıtay Kararları Bağlamında Bir Değerlendirme.” Ticaret Hukuku ve Yargıtay Kararları Sempozyumu, Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü, 2023, 152–157.
  37. Erdem, Mehmet. Özel Hukukta Zamanaşımı. On İki Levha, 2010.
  38. Erdoğan, İhsan. Borçlar Hukuku Genel Hükümler. 4. baskı. Gazi, 2019.
  39. Eren, Fikret. Borçlar Hukuku Genel Hükümler. 27. baskı. Yetkin, 2022.
  40. Eren, Fikret ve Ünsal Dönmez. Eren Borçlar Hukuku Şerhi. C. 2. 2. baskı. Yetkin, 2023.
  41. Ergün, Ömer. Medeni Hukuk Tüzel Kişilerinin Ehliyet Durumu. On İki Levha, 2010.
  42. Erkan, Vehbi Umut ve Rabia Özsoy. “Yapı Denetim Kuruluşunun Hukuki Sorumluluğu.” Banka ve Ticaret Hukuku Dergisi 40, no. 4 (2024): 897–926.
  43. Erten, Ali. Türk Hukukunda Yapıların Neden Oldukları Zarardan Dolayı Sorumluluk. Sözkesen, 2000.
  44. Feyzioğlu, Feyzi Necmeddin. Borçlar Hukuku Genel Hükümler. Cilt I, 2. baskı. Fakülteler Matbaası, 1976.
  45. Fröhli, Carina. “Geschäftsherrenhaftung der Muttergesellschaft für Handlungen von Tochtergesellschaften.” Dissertation, Universität St. Gallen, 2021.
  46. Furrer, Andreas, Markus Müller-Chen ve Bilgehan Çetiner. Borçlar Hukuku Genel Hükümler. 2. baskı. On İki Levha, 2022.
  47. Galli, Dario. Die Haftungsbestimmungen des Stauanlagengesetzes (Art. 13–21 StAG). Schulthess, 2021.
  48. Gauch, Peter. “Verjährungsunsicherheit: Ein Beitrag zur Verjährung privatrechtlicher Forderungen.” Soziale Sicherheit – Soziale Unsicherheit: Festschrift für Erwin Murer, Hrsg. Gabriela Riemer-Kafka ve Alexandra Rumo-Jungo, 239–252. Stämpfli, 2010.
  49. Gümüş, Mustafa Alper. Borçlar Hukukunun Genel Hükümleri. Yetkin, 2021.
  50. Gündoğdu, Gökmen. “Güncel Yargıtay Kararları Işığında Rekabet İhlalinden Kaynaklanan Tazminat Davalarında Zamanaşımı Sorunu.” AkdHFD 14, no. 1 (2024): 301–335.
  51. Gönül Koşar, Günhan. “Haksız Fiil Hukukunun Amacı.” AÜHFD 69, no. 3 (2020): 1421–1464.
  52. Gönül Koşar, Günhan. Haksız Fiil Sorumluluğunda Kusur ve Etkisi. On İki Levha, 2020.
  53. Gönül Koşar, Günhan. Çocuğun Kişilik Hakkının Anne Baba Tarafından Sosyal Medya Yoluyla İhlali ve Hukuki Korunma Yolları. On İki Levha, 2025.
  54. Güçlü, Hasan Ali. “4078 Sayılı Kanun Çerçevesinde Yapı Denetim Kuruluşlarının Sorumluluğu.” Ankara Barosu Dergisi 81, Özel Sayı (2023): 1–22.
  55. Gül, İbrahim. “Nedensellik Bağına İlişkin Geleneksel Yaklaşımın Yetersizliği,” SÜHFD 14, no. 1 (2026): 301–321.
  56. Güner, Temel. Limited Şirket Müdürlerinin Sorumluluğu. Yetkin, 2024.
  57. Günergök, Özcan. Haksız Fiil Hukukunda Ceza Zamanaşımı. On İki Levha, 2021.
  58. Hatemi, Hüseyin ve K. Emre Gökyayla. Borçlar Hukuku Genel Bölüm. 5. baskı. Filiz, 2021.
  59. Havutçu, Ayşe. “Haksız Fiil Sorumluluğunda Zamanaşımı Sürelerinin Başlangıcı.” DEÜ Hukuk Fakültesi Dergisi 12, Özel Sayı (2010): 579–605.
  60. Isler, Peter R. ve Christa Sommer-Sprenger. “Das Konkurrenzverhältnis der Verantwortlichkeitsklage zu anderen Rechtsbehelfen.” ZSR 137, no. I (2018): 179–200.
  61. Isler, Peter R. ve Ernst F. Schmid. “Erfahrungen aus den Swissair-Verantwortlichkeitsprozessen.” In: Rolf Sethe / Peter R. Isler (Hrsg.), Verantwortlichkeit im Unternehmensrecht X, EIZ Publishing, 2020, 9–40.
  62. İnan, Ali Naim. Borçlar Hukuku Genel Hükümler (Ders Notları) İkinci Kitap. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi, 1973.
  63. İnceoğlu, M. Murat, Ece Baş Süzel ve Asuman Aytekin İnceoğlu. “Haksız Fiil Zamanaşımı ve Suçsuzluk Karinesiyle İlişkisi.” Bahçeşehir Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi (BAÜHFD) 11, no. 145–146 (2016): 149–209.
  64. Kalabalık, Halil. İmar Hukuku. Cilt II. 4. baskı. Seçkin, 2012.
  65. Kalabalık, Halil. İmar Hukuku Dersleri, 13. baskı. Seçkin 2024.
  66. Karacabey, Ö. Faruk. “Haksız Fiillerde Zamanaşımı.” Yargıtay Dergisi 5, no. 1 (1979): 81–100.
  67. Keskin, A. Dilşad. Objektif Manevi Zarar Teorisi Açısından Manevi Tazminat. Yetkin, 2016.
  68. Kılıçoğlu, Ahmet M. Borçlar Hukuku Genel Hükümler. 28. baskı. Turhan, 2024.
  69. Kılıçoğlu, Ahmet M. “Haksız Fiillerden Sorumlulukta Ceza Hukuku İle Medenî Hukuk İlişkisi.” AÜHFD 29, no. 3 (1972): 185–225.
  70. Kleindiek, Detlef. Deliktshaftung und juristische Person. Mohr Siebeck, 1997.
  71. Koller, Alfred. “Die Verjährung von Versicherungsansprüchen.” In: Alfred Koller (Hrsg.), St. Galler Haftpflicht- und Versicherungsrechtstagung 1993, IRP, 1993, 1–37.
  72. Koller, Thomas. “Die Haftung des Arbeitgebers und das Sozialversicherungsrecht.” AJP/PJA, no. 4 (1997): 428–442.
  73. Kunz, Peter V. “Klarstellungen zur Konzernhaftung.” Recht, no. 2 (2011): 41–48.
  74. Kühne, Armin ve Yusuf Sume. “Das Risiko der faktischen Organschaft bei beaufsichtigten Finanzinstituten.” GesKR, no. 4 (2025): 505–512.
  75. Manleli, Özge. Türk Borçlar Hukukunda Adam Çalıştıranın Sorumluluğu. Seçkin, 2024.
  76. Märki, Raphael. Der Verjährungseinredeverzicht. Dike, 2023.
  77. Nar, Ahmet. “Yapı Denetim Kuruluşlarının Depremde Meydana Gelen Zararlardan Dolayı Yapı Sahibine Karşı Sözleşmeden Doğan Sorumluluğu.” Erzincan-HFD 27, no. 1 (2023): 77–115.
  78. Noğay, Muhammed. “Ceza Davası Zamanaşımı Sürelerinin Haksız Fiil Hukukunda Hangi Süreler İçin Uygulanacağı Sorunu.” Uyuşmazlık Yargısı, no. 3 (2026): 180–210.
  79. Nomer, Halûk N. Borçlar Hukuku Genel Hükümler. 20. baskı. Beta, 2024.
  80. Oğuzman, M. Kemal, Özer Seliçi ve Saibe Oktay-Özdemir. Kişiler Hukuku (Gerçek ve Tüzel Kişiler). 20. baskı. Filiz, 2021.
  81. Oğuzman, M. Kemal ve Turgut Öz. Borçlar Hukuku Genel Hükümler. Cilt II. 19. baskı. Vedat, 2024.
  82. Okyar, Dila. Adam Çalıştıranın Sorumluluğu (TBK m.66). On İki Levha, 2023.
  83. Oser, Hugo ve Wilhelm Schönenberger. Borçlar Hukuku. çev. Recai Seçkin. Adalet Bakanlığı, 1950.
  84. Ozanemre Yayla, H. Tolunay. Borçlar Hukuku Genel Hükümler. 3. baskı. Filiz, 2023.
  85. Özboyacı, Alper. “Anonim Ortaklıklarda Yönetim Kurulu Üyelerinin TTK 560 Uyarınca Uzamış Zamanaşımına Göre Sorumlu Tutulması.” SÜHFD 29, no. 2 (2021): 1037–1077.
  86. Özcan Büyüktanır, Burcu G. “Bedensel Bütünlüğün İhlali Nedeniyle Ortaya Çıkan Maddi ve Manevi Zararların İngiliz Hukukuna Göre Tazmini.” AÜHFD 66, no. 1 (2017): 49–72.
  87. Özen, Burak, İpek Sağlam, K. Berk Kapancı, Başak Başoğlu ve İsmail G. Esin, Borçlar Hukuku Genel Hükümler - I-. On İki Levha, 2026.
  88. Özkaya, Eraslan. Özel Hukukumuzda Zamanaşımı ve Hak Düşürücü Süreler. 3. baskı. Seçkin, 2023.
  89. Özsunay, Ergun. Medeni Hukukumuzda Tüzel Kişiler. 5. baskı. İstanbul Üniversitesi, 1982.
  90. Öztan, Bilge. Medeni Hukuk Tüzel Kişilerinde Organ Kavramı ve Organın Fiillerinden Doğan Sorumluluk. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi, 1970.
  91. Palta, Nihan. “Türk ve İsviçre Anonim Şirketler Hukukunda Organ Kavramı.” AkdHFD 12, no. 1 (2022): 357–391.
  92. Pavataj, Burim. “Die deliktischen Organisationspflichten: Ein Beitrag zum Befreiungsbeweis des Geschäftsherrn nach Art. 55 OR.” Dissertation, Universität St. Gallen, 2022.
  93. Petek, Hasan. “Sözleşmeden Kaynaklanan Tazminat Taleplerinde Ceza Davası Zamanaşımı.” Bahçeşehir Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 12, no. 153-154 (2017): 105–137.
  94. Reisoğlu, Safa. Türk Borçlar Hukuku Genel Hükümler. 25. baskı. Beta, 2014.
  95. Roberto, Vito. Gedanken zur Haftung des Arbeitnehmers (insbesondere für Schädigungen Dritter). Stämpfli, 2003.
  96. Rusch, Arnold F. “Die Revision des Verjährungsrechts.” Thomas Probst/Franz Werro (Hrsg.), Strassenverkehrsrechtstagung 2012, 223–234.
  97. Sağlam, İlyas. “Haksız Fiil Sorumluluğunda Ceza Davası Zamanaşımı Süresi ve Bu Sürenin Tüzel Kişilerin Tazminat Sorumluluğunda Uygulanıp Uygulanamayacağının Değerlendirilmesi.” SÜHFD 33, no. 3 (2025): 1775–1825.
  98. Savaş, Taner ve Barış Mandev. Yapı Denetim Hukuku. Legal, 2018.
  99. Saymen, Ferit H. Türk Medeni Hukuku. C. 2, Şahsın Hukuku. 2. baskı. İsmail Akgün, 1960.
  100. Schwenzer, Ingeborg. Schweizerisches Obligationenrecht Allgemeiner Teil. 7. Aufl. Stämpfli, 2016.
  101. Serozan, Rona. Medeni Hukuk Genel Bölüm/Kişiler Hukuku. yay. haz. İlkay Engin ve Yeşim M. Atamer. 9. baskı. Vedat, 2022.
  102. Serozan, Rona. Tüzel Kişiler Özellikle: Dernek ve Vakıflar. 2. baskı. Filiz, 1994.
  103. Sethe, Rolf / Andreotti, Fabio. “Compliance und Verantwortlichkeit.” In: Rolf Sethe / Peter R. Isler (Hrsg.), Verantwortlichkeit im Unternehmensrecht VIII, Schulthess, 2016, 89–165.
  104. Sonkurt, Mustafa. “Olağanüstü Zamanaşımının Haksız Fiillere Uygulanması.” Dicle Adalet Dergisi 7, no. 1 (2023): 1–36.
  105. Şener, Esat. Kişinin (Şahsın) Hukuku Dernekler ve Vakıflar Hukuku. Seçkin, 1997.
  106. Şengül, Mehmet. Borçlar Hukuku Genel Hükümler. On İki Levha, 2026.
  107. Tandoğan, Halûk. Türk Mesuliyet Hukuku. Ajans-Türk, 1961.
  108. Tekinay, Selahattin Sulhi, Sermet Akman, Halûk Burcuoğlu ve Atillâ Altop. Tekinay Borçlar Hukuku Genel Hükümler. 7. baskı. Filiz, 1993.
  109. Tok, Ozan. “Zamanaşımı Def’inin İleri Sürülmesinin Hakkın Kötüye Kullanılması Yasağı Çerçevesinde Sınırlandırılması.” MÜHF-HAD 21, no. 1 (2015): 239–260.
  110. Turan Başara, Gamze. Kişiliğin İhlalinden Kaynaklanan Maddi ve Manevi Tazminat İle Haksız Kazancın İadesi. Turhan, 2018.
  111. Tutumlu, Mehmet Akif. Türk Borçlar Kanunu ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na Göre Zamanaşımı ve Zamanaşımı Def'i. Seçkin, 2024.
  112. Ünlütepe, Mustafa. Borçlar Hukuku Genel Hükümler. Seçkin, 2021.
  113. Verde, Michel. “I. Block: Haftung / Die Verjährung nach Art. 60 Abs. 2 OR.” Frédéric Krauskopf (Hrsg.), Die Verjährung Antworten auf brennende Fragen zum alten und neuen Verjährungsrecht, 1–34. Schulthess, 2018. Verde, Michel. “Die Unterbrechung der Verjährung.” Walter Fellmann (Hrsg.), Das neue Verjährungsrecht, 103–134. Stämpfli, 2019.
  114. von Büren, Bruno. Schweizerisches Obligationenrecht. Schulthess, 1964.
  115. von Tuhr, Andreas. Borçlar Hukukunun Umumi Kısmı. Cilt 1-2. çev. Cevat Edege. 2. baskı. Olgaç, 1983.
  116. Yavuz, Elif. “Yapı Denetim Sözleşmeleri.” Doktora Tezi, İÜSBE, 2015.
  117. Yıldırım, Abdulkerim. Borçlar Hukuku Genel Hükümler. 15. baskı. Monopol, 2024.
  118. Yıldırır, Efe Can ve Ali Suphi Kurşun. “Deprem Sebebiyle Uğranılan Zararlardan Tazminat Sorumluluğu.” Sakarya Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 12, no. 1 (2024): 531–600.
  119. Yılmaz, Halil. Türk Hukukunda Yapı Denetim Kuruluşlarının Hukuksal Sorumluluğu. Yetkin, 2008.
  120. Yılmaz, Süleyman ve Abdulkerim Yıldırım. Medeni Hukuk – I. 4. baskı. Seçkin, 2023.
  121. Yılmaz, Süleyman. Medeni Hukuk. C. 2, Kişiler Hukuku. Yetkin, 2023.
  122. Yılmaz, Süleyman. “Türk Borçlar Kanunu Tasarısında Sebep Sorumluluklarına İlişkin Yeni Hükümler.” AÜHFD 59, no. 3 (2010): 551–578.
  123. Yüce, Aydın Alber. “Anonim Şirketlerde Pay Sahiplerinin Fiili Yönetim Organı Anlamındaki Hukuki Sorumluluğu.” İMÜHFD 9, no. 1 (2022): 243–266.
  124. Zorluoğlu Yılmaz, Ayça. Tehlike Sorumluluğunda Bedensel Zararlar ve Tazminat. Yetkin, 2020.
  125. Werro, Franz. “Indirekter Gegenentwurf zur Konzernverantwortungsinitiative – Haftungsnorm im Einklang mit der schweizerischen Tradition.” sui-generis (2018): 428–442.