Journals / Fiscaoeconomia / 2026 / Volume: 10 Issue: 3

Combating Violence as a Common Front of Resistance: A Case Study of the Women’s Movement in Turkey (2007–2025)

Ortak Bir Direnç Hattı Olarak Şiddetle Mücadele: Türkiye’de Kadın Hareketi Üzerine Bir Olay Analizi (2007-2025)

Gülçin Özge Tan(GAZİANTEP ÜNİVERSİTESİ)0000-0001-7490-609X
Uğur Ülger(GAZİANTEP ÜNİVERSİTESİ, İKTİSADİ VE İDARİ BİLİMLER FAKÜLTESİ)0000-0003-3677-393X
Pages
—
Publication Date
2026-11-08
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The research findings indicate that the women’s movement’s agenda is disproportionately focused on cases of femicide and physical violence, while other demands, such as inequality in political representation and women’s poverty, attracted limited attention in the streets because the urgency in security issues and the struggle for survival overshadowed other women’s causes.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This study examines the women’s movement’s activism in Türkiye between 2007-2025, while focusing on the fight against femicide, physical and sexual harassment.
📊
Key Findings & Data:The dataset consists of 246 protest events derived from the digital archive of the daily newspaper Cumhuriyet, and the data are analyzed using SPSS.
💡
Conclusion & Impact:The research findings indicate that the women’s movement’s agenda is disproportionately focused on cases of femicide and physical violence, while other demands, such as inequality in political representation and women’s poverty, attracted limited attention in the streets because the urgency in security issues and the struggle for survival overshadowed other women’s causes.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2007-2025 Verileri
⚙️Variables:Women’s Movement · Femicide · Social Movements

Abstract

This study examines the women’s movement’s activism in Türkiye between 2007-2025, while focusing on the fight against femicide, physical and sexual harassment. Moreover, the study also tries to examine the heterogeneous structure and the changing political climate. The research adopts Protest Event Analysis (PEA). This method is widely accepted in the literature on social movements despite having some defects. The dataset consists of 246 protest events derived from the digital archive of the daily newspaper Cumhuriyet, and the data are analyzed using SPSS. The research findings indicate that the women’s movement’s agenda is disproportionately focused on cases of femicide and physical violence, while other demands, such as inequality in political representation and women’s poverty, attracted limited attention in the streets because the urgency in security issues and the struggle for survival overshadowed other women’s causes. It was found that various groups with different ideological backgrounds formed a common focal point of resistance against patriarchal voices. However, the number of protests on these issues decreased sharply after 2014 due to the process of democratic backsliding and authoritarianism in Türkiye, women continued to be one of the most resilient actors of social opposition. In this sense, this study uses empirical data to examine the transformation of women’s movement’s anti-violence activism under political pressure and structural constraints.

Özet

Bu çalışma, 2007-2025 yılları arasında Türkiye’de kadın hareketinin şiddetle mücadele ve güvenlik eksenli eylemliliğini, hareketin heterojen yapısı ve değişen siyasal iklim bağlamında incelemektedir. Araştırmada yöntem olarak toplumsal hareketler literatüründe yaygın kabul gören Protesto Olay Analizi (Protest Event Analysis-PEA) benimsenmiştir. Veri seti, Cumhuriyet Gazetesi çevrimiçi arşivinde belirli anahtar kelimelerle yürütülen sistematik tarama sonucunda elde edilen 246 eylemden oluşmakta ve veriler SPSS programı aracılığıyla analiz edilmektedir. Araştırma bulguları, kadın hareketinin eylem gündeminin asimetrik bir biçimde kadın cinayetleri ve fiziksel şiddet vakalarında yoğunlaştığını; siyasal temsil eşitsizliği ve kadın yoksulluğu gibi yapısal problemlere dayalı taleplerin ise hayatta kalma mücadelesinin gölgesinde kaldığını göstermektedir. Diğer alanlardaki bu mücadeleyi yükseltememe haline rağmen farklı ideolojik kökenlere sahip grupların patriyarkal şiddete karşı ortak bir direnç odağı oluşturduğu saptanmıştır. Ancak ilgili protestoların, Türkiye’deki demokratik gerileme ve otoriterleşme süreçlerine bağlı olarak 2014 sonrası dönemde sayısal olarak sönümlediği ancak hareketin toplumsal muhalefetin dirençli öznelerinden birisi olma vasfını koruduğu görülmüştür. Bu anlamda çalışma, kadın hareketinin şiddet karşıtı eylemlilik pratiklerinin siyasal baskı ve yapısal kısıtlılıklar altındaki dönüşümünü ampirik verilerle tartışmaya açmaktadır.

🔖

Cite This Article

Tan, G. Ö., Ülger, U. (2026). Combating Violence as a Common Front of Resistance: A Case Study of the Women’s Movement in Turkey (2007–2025). Fiscaoeconomia, Volume: 10 Issue: 3. https://doi.org/10.25295/fsecon.1990531

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (43)

  1. Altınay, A. G., & Arat, Y. (2007). Türkiye'de kadına yönelik şiddet. https://www.stgm.org.tr/sites/default/files/2020-09/turkiyede-kadina-yonelik-siddet.pdf.
  2. Arat, Y., & Pamuk, Ş. (2019). Turkey between democracy and authoritarianism. Cambridge: Cambridge University Press.
  3. Bagguley, P. (2010). The limits of protest event data and repertoires for the analysis of contemporary feminism. Politics & Gender, 6(4), 616-622.
  4. Barranco, J., & Wisler, D. (1999). Validity and systematicity of newspaper data in event analysis. European Sociological Review, 15(3), 301-322.
  5. Bilmiş, H. O. (2006). 1988-1990 dünya değişirken Türkiye'de sosyalist feminizme Kaktüs'ten bakmak. İstanbul: Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  6. Çağatay, S. (2020). Kemalist feminizm: kadın hareketi tarihinin göz ardı edilmiş "bariz gerçeği". F. Saygılıgil & N. Berber (Ed.), Modern Türkiye'de siyasi düşünce onuncu cilt: Feminizm (313-330). İstanbul: İletişim Yayınları.
  7. Çakıl-Dinçer, G. (2020). Feminizmle ilişkisi bağlamında Türkiye'de İslamcı kadın hareketi. F. Saygılıgil & N. Berber (Ed.), Modern Türkiye'de siyasi düşünce onuncu cilt: Feminizm (239-250). İstanbul: İletişim Yayınları.
  8. Çakır, S., & Gülbahar, H. (2000). Türkiye’de kadın hareketinin yüzyılı kronolojisi. M. Turan, H. Gülbahar, S. Çakır, A. D. Mardin & İ. Sipahi (Ed.), Türkiye’de kadın hareketinin yüzyılı ajandası. İstanbul: Kadın Eserleri Kütüphanesi ve Bilgi Merkezi Vakfı.
  9. Ekal, B. (2020). Feminist hareket ve erkek şiddetiyle mücadele. F. Saygılıgil & N. Berber (Ed.), Modern Türkiye'de siyasi düşünce onuncu cilt: Feminizm (468-476). İstanbul: İletişim Yayınları.
  10. Ekmek ve Gül. (2025, 01 03). 2024 kadın cinayetleri raporu: 394 kadın öldürüldü, 259 kadının ölümü şüpheli: https://ekmekvegul.net/gundem/2024-kadin-cinayetleri-raporu-394-kadin-olduruldu-259-kadinin-olumu-supheli adresinden alındı.
  11. Foucault, M. (2013). Güvenlik, toprak, nüfus. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
  12. Freedom House. (2024). Freedom in the world 2024 Turkey: https://freedomhouse.org/country/turkey/freedom-world/2024. adresinden alındı.
  13. Göle, N. (2004). Modern mahrem medeniyet ve örtünme. İstanbul: Metis Yayınları.
  14. Işık, R. (2020). Türkiye'de Kürt kadın hareketi tarihi ve feminist hareketle ilişkiler: Dekolonyal bir feminizme doğru. F. Saygılıgil & N. Berber (Ed.), Modern Türkiye'de siyasi düşünce onuncu cilt: Feminizm (273-292). İstanbul: İletişim Yayınları.
  15. Kadın Cinayetlerini Durdurcağız Platformu. (tarih yok). Hakkımızda: https://kadincinayetlerinidurduracagiz.net/hakkimizda. adresinden aslındı. Son erişim tarihi: 03.07.2026.
  16. Kandiyoti, D. (2011, 01 05). A tangled web: the politics of gender in Turkey. openDemocracy: https://www.opendemocracy.net/en/5050/tangled-web-politics-of-gender-in-turkey/ adresinden alındı. Son erişim tarihi: 08.07.2026
  17. Kav, G. (2020). Yaşasın kadınlar: Türkiye'de kadın cinayetleri gerçeği ve çözüm yolları. İstanbul: Doğan Kitap.
  18. KCDP. (2015, 01 31). 2014 yılı kadın cinayeti gerçekleri: https://www.kadincinayetlerinidurduracagiz.net/veriler/1878/2014-yili-kadin-cinayeti-gercekleri adresinden alındı. Son erişim tarihi: 03.07.2026.
  19. KCDP. (2020, 01 09). 2025 yılı kadın cinayetleri ve şüpheli kadın ölümleri veri raporu: https://kadincinayetlerinidurduracagiz.net/veriler/3162/2025-yili-kadin-cinayetleri-ve-supheli-kadin-olumleri-veri-raporu adresinden alındı. Son erişim tarihi: 02.07.2026
  20. Keşoğlu, B. T. (2020). 1980 sonrası kadın hareketi ve kurumsallaşma. F. Saygılıgil & N. Berber (Ed.), Modern Türkiye'de siyasi düşünce onuncu cilt: feminizm (148-157). İstanbul: İletişim Yayınları.
  21. OECD. (2023). Violence against women. https://www.oecd.org/en/data/indicators/violence-against-women.html adresinden alındı.
  22. Özkazanç, A. (2020). Bir musibet: Yeni Türkiye'de erillik, şiddet ve feminist siyaset. İstanbul: Dipnot Yayınları.
  23. Robertson, G. B. (2011). The politics of protest in hybrid regimes managing dissent in post-communist russia. New York: Cambridge University Press.
  24. Sancar, S. (2011). Türkiye'de kadın hareketinin politiği: tarihsel bağlam, politik gündem ve özgünlükler. S. Sancar (Ed.), Birkaç arpa boyu. 21. yüzyıla girerken Türkiye'de feminist çalışmalar Prof. Dr. Nermin Abadan Unat'a armağan cilt: 1 (53-191). İstanbul: Koç Üniversitesi Yayınları.
  25. Sancar, S. (2024). Siyasetin cinsiyeti. İstanbul: Metis Yayınları.
  26. Şefkatli-Tuksal, H. (2020). Türkiye'de İslami feminizm tartışmaları. F. Saygılıgil & N. Berber (Ed.), Modern Türkiye'de siyasi düşünce onuncu cilt: feminizm (216-238). İstanbul: İletişim Yayınları.
  27. Talay-Keşoğlu, B. (2020). Yalnızlıktan meşruiyete.1980 sonrası kadın hareketi ve kurumsallaşması. F. Saygılıgil & N. Berber (Ed.), Modern Türkiye'de siyasi düşünce onuncu cilt: feminizm (148-157). İstanbul: İletişim Yayınları.
  28. Tan, G. Ö. (2023a). Normal(leştirilen) toplumlar, anormal güvensizlikler ve patolojik cinayetler. Akademik Araştırmalar ve Çalışmalar Dergisi, 15(28), 156-167.
  29. Tan, G. Ö. (2023b). Türkiye'de feminizm: Büyük bir başkaldırının kısa tarihçesi. A. S. Şanlı (Ed.), Erken Cumhuriyet'ten günümüze Türkiye'de siyasal ideolojiler: Kavramlar, fikirler, partiler (205-231). Ankara: Nika Yayınevi.
  30. The Economist Intelligence Unit. (2024). Democracy index 2023 age of conflict.
  31. Tilly, C. (1968). From mobilization to revolution. Random House.
  32. Tilly, C. (2008). Toplumsal hareketler. İstanbul: Babil Yayınları.
  33. Tuskan, A., Aydın, M., Gönenli, Ö., Yirmibeşoğlu, V., Beşpınar İ., & Narlı, N. (2010). Töre ve kadın. C. Ülgen & C. Ongun (Ed.), Töre, şiddet ve kadın (8-83). İstanbul: İstanbul Barosu Yayınları.
  34. Tür, Ö., & Çıtak, Z. (2013). AKP ve kadın: teşkilatlanma muhafazakarlık ve türban. İ. Uzgel & B. Duru (Ed.), AKP kitabı bir dönüşümün bilançosu (2002-2009) (614-629). Ankara: Phoenix Yayınevi.
  35. Uysal, A. (2006). Cop gölgesinde politika: Türkiye’de toplumsal olay polisliği ve sokak eylemleri. Mülkiye Dergisi, 30(253), 79-94.
  36. Uysal, A. (2013). Polis halkı isyana teşvik eder mi? protesto eylemlerinin kaynağı olarak polis şiddeti. Birikim, 291-292, 77-83.
  37. Uysal, A. (2017). Sokakta siyaset Türkiye'de protesto eylemleri, protestocular ve polis. İstanbul: İletişim Yayınları
  38. Ülger, U. (2022). Protesto hareketlerinin siyasi sonuçları. İstanbul: Yayımlanmamış Doktora Tezi: Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  39. Ülger, U., & Gençkaya, Ö. F. (2025). Kent hakkı bağlamında Türkiye’de kentsel protestolar. R. Keleş & M. A. Karasu (Ed.), Kente ve çevreye karşı işlenen suçlar 2 (301-328). Ankara: İdealkent Yayınları.
  40. Weldon, S. L. (2011). When protest makes policy: how social movements represent disadvantaged groups. Ann Arbor: University of Michigan Press.
  41. Yılmaz, Z. (2015). Dişil dindarlık. İstanbul: İletişim Yayınları.
  42. Yüksel-Kaptanoğlu, İ. (2020). Akademide ve kamuda kadınlara yönelik şiddete yaklaşım. F. Saygılıgil & N. Berber (Ed.), Modern Türkiye'de siyasi düşünce onuncu cilt: feminizm (454-467). İstanbul: İletişim Yayınları.
  43. Talay-Keşoğlu, B. (2020). Yalnızlıktan meşruiyete.1980 sonrası kadın hareketi ve kurumsallaşması. F. Saygılıgil & N. Berber (Ed.), Modern Türkiye'de siyasi düşünce onuncu cilt: feminizm (148-157). İstanbul: İletişim Yayınları.