Journals / SineFilozofi / 2026 / Sayı: Özel Sayı: Sinematik Deneyim Özel Sayı

Moments That Cannot Become Memories: Bergsonian Duration and Digital Cinematic Experience in Suicide Room

Anılaşamayan Anlar: Suicide Room Filminde Bergsoncu Süre ve Dijital Sinematik Deneyim

Helin Naz Tanrıkulu(ANADOLU ÜNİVERSİTESİ, SOSYAL BİLİMLER ENSTİTÜSÜ, SİNEMA VE TELEVİZYON (YL) (TEZLİ))0009-0001-3095-2083
D. Alper Altunay(ANADOLU ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-3323-6584
Pages
76–90
Publication Date
2026-10-31
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The failure of experiences to form a coherent life narrative across past, present, and future defines what this study calls “moments that cannot become memories.” The concept of the crystal-image serves as a limited interpretive framework for examining transitions between the physical body and the digital avatar.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This study examines the relationship between accelerating temporal regimes in the digital age and embodied existence, sense of self, and experiential continuity in Jan Komasa’s Sala samobójców (Suicide Room / The Suicide Room, 2011).
📊
Key Findings & Data:The theoretical framework draws on Henri Bergson’s concept of duration (durée), distinct from measurable, external time, and on Hartmut Rosa, Robert Hassan, Byung Chul Han, Sherry Turkle, and Gilles Deleuze’s discussions of acceleration, digital time, performance, the digital self, and cinema.
💡
Conclusion & Impact:The failure of experiences to form a coherent life narrative across past, present, and future defines what this study calls “moments that cannot become memories.” The concept of the crystal-image serves as a limited interpretive framework for examining transitions between the physical body and the digital avatar.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:2011 Verileri
⚙️Variables:Henri Bergson · Süre (Durée) · Sinematik Deneyim

Abstract

This study examines the relationship between accelerating temporal regimes in the digital age and embodied existence, sense of self, and experiential continuity in Jan Komasa’s Sala samobójców (Suicide Room / The Suicide Room, 2011). The theoretical framework draws on Henri Bergson’s concept of duration (durée), distinct from measurable, external time, and on Hartmut Rosa, Robert Hassan, Byung Chul Han, Sherry Turkle, and Gilles Deleuze’s discussions of acceleration, digital time, performance, the digital self, and cinema. Bergsonian duration and Deleuze’s conception of cinema provide complementary frameworks for examining the film’s organization of movement, time, and visual form. For Bergson, duration is a qualitative flow intertwined with memory, in which experiences interpenetrate. The study employs qualitative film analysis informed by a phenomenological approach. It examines Dominik’s weakening contact with the physical world, his identification with his digital avatar, his inner experience of time, and the temporal organization of physical and digital spaces. Spatial composition, editing rhythm, split-screen aesthetics, transitions between live-action and 3D animation, and sound/body-avatar interaction are analyzed in relation to cinematic experience, time, and memory. The findings suggest that the digital realm is associated with a temporal experience organized around a continuous “now,” while the connections between body, memory, and lived experience weaken. The failure of experiences to form a coherent life narrative across past, present, and future defines what this study calls “moments that cannot become memories.” The concept of the crystal-image serves as a limited interpretive framework for examining transitions between the physical body and the digital avatar.

Özet

Bu çalışma, dijital çağda ivmelenen zaman rejimlerinin bireyin bedensel varoluşu, benlik algısı ve yaşantısal sürekliliğiyle ilişkisini Jan Komasa'nın Sala samobójców (Suicide Room / İntihar Odası, 2011) filmi üzerinden inceler. Kuramsal çerçeve, Henri Bergson'un ölçülebilir ve dışsal zaman anlayışından ayrılan süre (durée) kavramı ile Hartmut Rosa, Robert Hassan, Byung-Chul Han, Sherry Turkle ve Gilles Deleuze'ün hızlanma, dijital zaman, performans, dijital benlik ve sinema tartışmalarına dayanır. Bergsoncu süre ile Deleuze'ün sinema anlayışı, filmin hareket, zaman ve görsel örgütlenişini değerlendirmek için iki tamamlayıcı teorik zemin sunar. Bergson'a göre süre, yaşanan, bellekle iç içe ilerleyen ve deneyimlerin birbirine nüfuz ettiği niteliksel bir akıştır. Araştırmada fenomenolojik yaklaşımlı nitel film analizinden yararlanılır. Çözümleme, Dominik'in fiziksel dünyayla temasının zayıflaması, dijital avatarıyla kurduğu özdeşlik ve içsel zaman deneyimi üzerinde yoğunlaşırken fiziksel ve dijital mekânların zamansal örgütlenişini de ele alır. Bu kapsamda mekân kullanımı, kurgu ritmi, bölünmüş ekran (split-screen) estetiği, canlı çekim (live-action) ile üç boyutlu (3D) animasyon arasındaki geçişler ve ses/beden-avatar etkileşimi, sinematik deneyimin zaman ve bellekle ilişkisi açısından değerlendirilir. Bulgular, dijital alanın sürekli bir “şimdi” içinde kurulan zaman deneyimiyle ilişkilendiğini, buna karşılık beden, bellek ve yaşantı arasındaki bağların zayıfladığını düşündürür. Deneyimlerin geçmiş, şimdi ve gelecek arasında birikerek tutarlı bir yaşam öyküsüne dönüşememesi, çalışmada “anılaşamayan anlar” olarak kavramsallaştırılan zamansal kırılmayı belirginleştirir. Kristal-imge kavramı, fiziksel beden ile dijital avatar arasındaki geçişleri değerlendirmek üzere sınırlı bir yorum çerçevesi olarak kullanılır.

🔖

Cite This Article

Tanrıkulu, H. N., Altunay, D. A. (2026). Moments That Cannot Become Memories: Bergsonian Duration and Digital Cinematic Experience in Suicide Room. SineFilozofi, Sayı: Özel Sayı: Sinematik Deneyim Özel Sayı, 76–90. https://doi.org/10.31122/sinefilozofi.1968356

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (21)

  1. Akbaş, A. (2025). Yeni “hız kültürü” ve “anlam yitimi” teorisi: Eğlence endüstrisinin gençlik kimlikleri üzerindeki etkisi, YouTube Shorts ve Reels analizi. Medya ve Kültürel Çalışmalar Dergisi, 7(2), 133–156. https://doi.org/10.55055/mekcad.1774428
  2. Bergson, H. (1911). Matter and memory (N. M. Paul & W. S. Palmer, Trans.). George Allen & Unwin. (Original work published 1896)
  3. Bergson, H. (1913). An introduction to metaphysics (T. E. Hulme, Trans.). Macmillan and Co., Limited. (Original work published 1903)
  4. Bergson, H. (1957). Time and free will: An essay on the immediate data of consciousness (F. L. Pogson, Trans.). George Allen & Unwin. (Original work published 1889)
  5. Bergson, H. (2018). Yaratıcı tekâmül (M. Ş. Tunç, Çev.). Dergâh Yayınları. (Orijinal eser 1907’de yayımlanmıştır)
  6. Bergson, H. (2022). Zihin ve enerji (E. B. Altıntaş, Çev.). Pinhan Yayıncılık. (Orijinal eser 1919’da yayımlanmıştır)
  7. Deleuze, G. (2014). Sinema 1: Hareket-imge (S. Özdemir, Çev.). Norgunk Yayıncılık. (Orijinal eser 1983’te yayımlanmıştır)
  8. Deleuze, G. (2021). Sinema II: Zaman-imge (B. Yalım ve E. Koyuncu, Çev.). Norgunk Yayıncılık. (Orijinal eser 1985’te yayımlanmıştır)
  9. Han, B.-C. (2017). Şeffaflık toplumu (H. Barışcan, Çev.). Metis Yayınları. (Orijinal eser 2012’de yayımlanmıştır)
  10. Han, B.-C. (2019). Psikopolitika: Neoliberalizm ve yeni iktidar teknikleri (H. Barışcan, Çev.). Metis Yayınları. (Orijinal eser 2014’te yayımlanmıştır)
  11. Hassan, R. (2003). Network time and the new knowledge epoch. Time & Society, 12(2–3), 226–241. https://doi.org/10.1177/0961463X030122004
  12. Husserl, E. (1983). Ideas pertaining to a pure phenomenology and to a phenomenological philosophy: First book (F. Kersten, Trans.). Martinus Nijhoff Publishers. (Original work published 1913)
  13. Komasa, J. (Yönetmen). (2011). Suicide Room [Film]. Studio Filmowe Kadr.
  14. Korkmaz, M. (2019). Henri Bergson’da din ve ahlak ilişkisi [Yüksek lisans tezi, Uludağ Üniversitesi].
  15. Rosa, H. (2013). Social acceleration: A new theory of modernity (J. Trejo-Mathys, Trans.). Columbia University Press. (Original work published 2005)
  16. Rosa, H. (2026). Time and world (F. Vandenberghe, Ed.; C. Fricker, Trans.). Polity Press.
  17. Sobchack, V. (1992). The address of the eye: A phenomenology of film experience. Princeton University Press.
  18. Şentürk Bahşi, K., & Gökalp, N. (2019). Henri Bergson düşüncesinde duygu. Avrasya Sosyal ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, 6(5), 331–345.
  19. Turkle, S. (2005). The second self: Computers and the human spirit (20th anniversary ed.). MIT Press. (Original work published 1984)
  20. Turkle, S. (2011). Alone together: Why we expect more from technology and less from each other. Basic Books.
  21. Turkle, S. (2020). En defensa de la conversación: El poder de la conversación en la era digital (J. E. Roca, Trans.). Ático de los Libros. (Original work published 2015)