AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, the findings reveal that religious belief is not the sole catalyst for change and transformation regarding feelings of guilt, sinfulness, and remorse.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The aim of this study is to reveal the role of religious belief on feelings of guilt, sinfulness, and remorse. In this qualitative research adopting a case study design, the participant focus group consists of 25 female detainees and convicts incarcerated for ordinary crimes at the Samsun T-Type Closed Penitentiary Institution. Data were collected through in-depth interviews utilizing a semi-structured interview technique based on six main themes: "Type of Crime, Causes Propelling towards Crime, Belief in a Just World and Perception of God, Sinfulness-Remorse and the Repentance Process, Religious Life, and Religious Healing and Transformation Process." According to the findings analyzed via thematic analysis and a hybrid approach, the general tendency is toward perceiving the world as unjust. It was observed that despite an awareness of the criminal behavior, responsibility is denied, and the perception of sin is shaped by harm-focused evaluations. Repentance was found to be meaningful as a traditional religious practice and a plea for the cessation of experienced hardships; however, it did not generate a motivation that contributes to a transformation process or inspires a determination to start anew. The penal execution process increased the participants' search for support and their religious orientations. While it was acknowledged that a religious life could deter individuals from crime, it was emphasized that recidivism would be inevitable unless adverse conditions improved. In preventing criminal recidivism, it was understood that the evolution of feelings of guilt, sinfulness, and remorse into a transformative repentance experience is only possible through the internal assimilation of religious and moral values in the individual's life. In conclusion, the findings reveal that religious belief is not the sole catalyst for change and transformation regarding feelings of guilt, sinfulness, and remorse. Although crime is evaluated as an individual choice, the intrafamilial dynamics, socioeconomic conditions, and psychosocial dimensions underlying the behavior hold undeniable significance. Ultimately, it has emerged that in the face of adverse life events, religious orientation provides positive contributions through its comforting and relieving elements, albeit non-transformative.
Özet
Bu çalışmanın amacı; suçluluk, günahkârlık ve pişmanlık duyguları üzerinde dinî inancın rolünü ortaya koymaktır. Durum çalışması deseninin benimsendiği bu nitel araştırmada, katılımcı odak grubunu Samsun T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumundaki adli suçlardan tutuklu ve hükümlü 25 kadın oluşturmaktadır. “Suçun Cinsi, Suça İten Sebepler, Adil Dünya İnancı ve Allah Algısı, Günahkârlık-Pişmanlık ve Tövbe Süreci, Dinî Hayat, Dinî İyileşme ve Dönüşüm Süreci” şeklinde altı ana tema çevresinde, yarı yapılandırılmış mülakat tekniği üzerinden derinlemesine görüşmeler yapılarak veriler toplanmıştır. Tematik analiz ve hibrit yaklaşım uygulanarak çözümlenen bulgulara göre; genel eğilim dünyayı adil görmeme yönündedir. Suç davranışının farkında olmakla beraber sorumluluğun reddedildiği ve günah algısının zarar odaklı değerlendirmeler üzerinden şekillendiği görülmüştür. Tövbe, geleneksel bir dinî uygulama ve yaşanan zorlukların son bulması isteğine dair bir yakarış ifadesi olarak anlam bulmuş ancak dönüşüm sürecine katkı sağlayan ve yeniden başlama kararlığı düşündüren bir motivasyon oluşturmamıştır. Ceza infaz süreci, katılımcıların destek arayışlarını ve dinî yönelimlerini arttırmıştır. Dinî hayatın suçtan uzak tutabileceği kabul edilmiş ancak kötü şartlar iyileşmediği sürece suç tekrarının kaçınılmaz olabileceği vurgulanmıştır. Suç tekrarını önlemede suçluluk, günahkârlık ve pişmanlık duygularının dönüştürücü bir tövbe deneyimine evrilebilmesi, dinî ve ahlaki değerlerin bireyin hayatında özümsenmesiyle mümkün görünmektedir. Sonuç olarak; dinî inancın suçluluk, günahkârlık ve pişmanlık duyguları üzerinde tek başına değişim-dönüşüm sağlayan bir unsur olmadığı, suç bireysel bir tercih olarak değerlendirilse de davranışın arka planda yer alan aile içi dinamiklerin, sosyoekonomik koşulların ve psikososyal boyutların yadsınamaz bir öneme sahip olduğu; zorlu hayat olayları karşısında dinî yönelimin dönüştürücü olmasa da teselli ve rahatlama unsurları aracılığıyla olumlu katkılar sunduğu ortaya çıkmıştır.