AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis results in a somewhat static epistemological framing that risks treating classical thinkers as endpoints rather than as participants in an ongoing intellectual tradition.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Massimo Cerulo and Adrian Scribano’s 2022 edited volume, The Emotions in the Classics of Sociology: A Study in Social Theory, examines the relationship that founding sociologists established with affect, feeling, and embodiment through a retrospective archaeological excavation. The eleven-chapter collection challenges the prevailing assumption that classical sociologists, particularly Marx, Durkheim, and Weber, privileged rational action and structural analysis over the emotional dimensions of social life. By bringing together geographically and intellectually diverse figures such as Harriet Martineau, Ibn Khaldun, Gabriel Tarde, and Georg Simmel, the volume argues that emotions were never marginal to the sociological canon but constituted a persistent, if often overlooked, theoretical concern. The review identifies the book's primary contribution as its problematization of the presumed rupture between classical sociology and the contemporary sociology of emotions. However, it also notes significant omissions, particularly the exclusion of W.E.B. Du Bois and Jane Addams, and a lack of synthesis connecting classical insights to the current sociology of emotions. This results in a somewhat static epistemological framing that risks treating classical thinkers as endpoints rather than as participants in an ongoing intellectual tradition.
Özet
Massimo Cerulo ve Adrian Scribano’nun 2022 yılında yayımlanan The Emotions in the Classics of Sociology: A Study in Social Theory başlıklı editöryal çalışması, kurucu sosyologların duygulanım, hissiyat ve bedensellikle kurdukları ilişkiyi geçmişe dönük arkeolojik bir kazıyla ele alarak incelemektedir. On bir bölümden oluşan bu derleme, klasik sosyolojinin -özellikle Marx, Durkheim ve Weber'in- rasyonel eylem ve yapısal analizi duygusal boyutların önüne koyduğu yönündeki hâkim varsayımı sorunsallaştırmaktadır. Coğrafi ve entelektüel olarak çeşitlilik arz eden Harriet Martineau, İbn Haldun, Gabriel Tarde ve Georg Simmel gibi isimleri bir araya getiren eser, duyguların sosyolojik kanonun marjinal bir unsuru olmadığını, aksine süregelen fakat çoğu zaman göz ardı edilen teorik bir mesele olduğunu tartışmaktadır. İnceleme, kitabın temel katkısını klasik sosyoloji ile çağdaş duygu sosyolojisi arasında varsayılan kopuşu sorunsallaştırması olarak belirlemektedir. Bununla birlikte, özellikle W.E.B. Du Bois ve Jane Addams gibi isimlerin dışarıda bırakılması ve klasik içgörüleri güncel duygu sosyolojisine bağlayan bir sentez eksikliği gibi önemli noksanlıklara da işaret etmektedir. Bu durum, epistemolojik olarak kısmen durağan bir çerçeveye yol açmakta ve klasik düşünürleri süregelen entelektüel bir geleneğin katılımcıları olmaktan ziyade nihai varış noktaları olarak ele alma riskini barındırmaktadır.