SavedAdd your journal

Journals / Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi / 2026 / Cilt: 14 Sayı: Uluslararası Bi Marka Türkiye: Karadeniz Kongresi Özel Sayısı

STAKEHOLDER DISCOURSE AND THE CONSTRUCTION OF LEGITIMACY IN CORPORATE SUSTAINABILITY REPORTS: A QUALITATIVE ANALYSIS OF ENERJISA

KURUMSAL SÜRDÜRÜLEBİLİRLİK RAPORLARINDA PAYDAŞ SÖYLEMİ VE MEŞRUİYET İNŞASI: ENERJİSA ÜZERİNE NİTEL BİR ANALİZ

Habibe Akçay Bekiroğlu(GIRESUN UNIVERSITY)0000-0001-9521-915X
Pages
135–168
Publication Date
2026-10-26
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ultimately, the CEO and Chairman of the Board messages function as complementary strategic communication texts that highlight different types of legitimacy but create a common, sustainable corporate identity.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The aim of this study is to reveal how corporate identity, stakeholder discourse, and the construction of corporate legitimacy are used in the CEO and Chairman of the Board messages of Enerjisa Energy’s 2024 sustainability report.
📊
Key Findings & Data:The obtained codes and thematic patterns were interpreted at the text, discursive practice, and social practice levels within the context of Fairclough’s (1992) three-dimensional critical discourse analysis.
💡
Conclusion & Impact:Ultimately, the CEO and Chairman of the Board messages function as complementary strategic communication texts that highlight different types of legitimacy but create a common, sustainable corporate identity.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:2024 Verileri
⚙️Variables:Kurumsal Kimlik · Paydaş Teorisi · Kurumsal Meşruiyet

Abstract

The aim of this study is to reveal how corporate identity, stakeholder discourse, and the construction of corporate legitimacy are used in the CEO and Chairman of the Board messages of Enerjisa Energy’s 2024 sustainability report. In this qualitative research approach, qualitative content analysis was performed using MAXQDA software to identify common and different thematic patterns in the executive messages. The obtained codes and thematic patterns were interpreted at the text, discursive practice, and social practice levels within the context of Fairclough’s (1992) three-dimensional critical discourse analysis. According to the study's findings, the CEO's message generates pragmatic legitimacy through performance, numerical evidence, infrastructure, investment, and tangible benefits provided to stakeholders, while the Chairman of the Board messages’s message emphasizes moral legitimacy based on social benefit, ethical responsibility, the future, vision, and leadership. References to national and international regulatory bodies, standards, and agreements in the texts present sustainability as a natural component of the organization, thus supporting cognitive legitimacy. Both messages use the pronoun “we,” positive assessments, and metaphors like “journey”, “transformation” and “future building” to position the institution as a responsible, reliable, successful, and transformative leader. Negative situations, crises, and uncertainties are presented as stemming from the external environment. These events are framed not as threats weakening the institution, but as opportunities that highlight the company's resilience, transformation capacity, and leadership role. The limited representation of negative situations or events may point to a discursive asymmetry with the potential for impression management. Ultimately, the CEO and Chairman of the Board messages function as complementary strategic communication texts that highlight different types of legitimacy but create a common, sustainable corporate identity.

Özet

Bu çalışmanın amacı, Enerjisa Enerji’nin 2024 yılı sürdürülebilirlik raporunda yer alan CEO ve Yönetim Kurulu Başkanı (YKB) mesajlarında kurumsal kimlik, paydaş söylemi ve kurumsal meşruiyet inşasının nasıl kullanıldığını ortaya koymaktır. Nitel araşırma yaklaşımıyla yürütülen çalışmada, yönetici mesajlarındaki ortak ve farklı tamatik örüntülerin belirlenmesi için MAXQDA yazılımından yararlanılarak nitel içerik analizi gerçekleştirilmiştir. Elde edilen kodlar ve tamatik örüntüler Fairclough (1992)’ın üç boyutlu eleştirel söylem analizi bağlamında, metin, söylemsel pratik ve toplumsal pratik düzeyinde yorumlanmıştır. Çalışmanın bulgularına göre, CEO mesajında performans, rakamsal kanıt, altyapı, yatırım ve paydaşlara sağlanan somut yararlar üzerinden pragmatik meşruiyeti üretirken, YKB mesajında ise toplumsal fayda, etik sorumluluk, gelecek, vizyon ve liderliğe dayanan ahlaki meşruiyet söylemi ön çıkmaktadır. Metinlerde, ulusal ve uluslararası düzenleyici kuruluşlar, standartlar ve anlaşmalara yapılan göndermeler ile sürdürülebilirlik kurumun doğal bir bileşeni olarak sunmakta, böylece bilişsel meşruiyet desteklenmektedir. Her iki mesajda da “biz” öznesi kullanımı, olumlu değerlendirmeler ve “yolculuk”, “dönüşüm” ve “gelecek inşası” gibi metaforlar aracılığıyla kurum; sorumlu, güvenilir, başarılı ve dönüşüme liderlik eden bir aktör olarak konumlandırılmaktadır. Olumsuz durumlar, krizler ve belirsizlikler ise dışsal çevreden kaynaklı olarak gösterilmektedir. Bu olaylar, kurumu zayıflatan tehditler olarak değil, şirketin dayanıklılığını, dönüşüm kapasitesini ve liderlik rolünü görünür kılan fırsatlar olarak çerçevelenmektedir. Olumsuz durumlar ya da olayların sınırlı temsili ise izlenim yönetimi potansiyeli taşıyan söylemsel bir asimetriye işaret edebilmektedir. Sonuç olarak CEO ve YKB mesajları, farklı meşruiyet türlerini öne çıkaran ancak ortak bir sürdürülebilir kurumsal kimlik oluşturan tamamlayıcı stratejik iletişim metinleri olarak işlev görmektedir.

🔖

Cite This Article

Bekiroğlu, H. A. (2026). STAKEHOLDER DISCOURSE AND THE CONSTRUCTION OF LEGITIMACY IN CORPORATE SUSTAINABILITY REPORTS: A QUALITATIVE ANALYSIS OF ENERJISA. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, Cilt: 14 Sayı: Uluslararası Bi Marka Türkiye: Karadeniz Kongresi Özel Sayısı, 135–168. https://doi.org/10.19145/e-gifder.1985022

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (46)

  1. Balmer, J. M. T. (1995). Corporate branding and connoisseurship. Journal of General management, 21(1), 24–46. https://doi.org/https://doi.org/10.1177/030630709502100
  2. Bansal, P., & Song, H.-C. (2017). Similar but not the same: Differentiating corporate sustainability from corporate responsibility. Academy of Management Annals, 11(1), 105–149.
  3. Boiral, O. (2013). Sustainability reports as simulacra? A counter-account of A and A+ GRI reports. Accounting, auditing & accountability journal, 26(7), 1036–1071.
  4. Castelló, I., & Lozano, J. M. (2011). Searching for new forms of legitimacy through corporate responsibility rhetoric. Journal of business ethics, 100(1), 11–29.
  5. Chen, S., & Bouvain, P. (2009). Is corporate responsibility converging? A comparison of corporate responsibility reporting in the USA, UK, Australia, and Germany. Journal of business ethics, 87(Suppl 1), 299–317.
  6. Cho, C. H., Laine, M., Roberts, R. W., & Rodrigue, M. (2015). Organized hypocrisy, organizational façades, and sustainability reporting. Accounting, Organizations and Society, 40, 78–94.
  7. Clarkson, M. E. (1995). A stakeholder framework for analyzing and evaluating corporate social performance. Academy of management Review, 20(1), 92–117.
  8. Çağlar, D. B. (2026). Yapay zekânın söylemsel inşası: Sözcü Gazetesi örneğinde insan–makine karşıtlığı İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, 72, 120–140. https://doi.org/https://doi.org/10.47998/ikad.1832739
  9. Çınarlı, İ. (2014). Stratejik iletişim yönetimi bağlamında Paydaş Kuramın'nın eleştirel bir değerlendirmesi İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi| Istanbul University Faculty of Communication Journal(46), 23–36. https://doi.org/https://izlik.org/JA64FM45ZZ
  10. Diouf, D., & Boiral, O. (2017). The quality of sustainability reports and impression management: A stakeholder perspective. Accounting, auditing & accountability journal, 30(3), 643–667.
  11. Doyuran, L. (2018). Medyatik bir çalışma alanı olarak eleştirel söylem çözümlemesi (Televizyon dizileri örneğinde). Erciyes İletişim Dergisi, 5(4), 301–323. https://doi.org/https://doi.org/10.17680/erciyesiletisim.362184
  12. EnerjiSA. (2024). Sürdürülebilirlik Raporu https://www.enerjisainvestorrelations.com/medium/ReportAndPresentation/File/3610/enerjisasurdurulebilirlikraporu2024.pdf
  13. Ercan, G. S., & Danış, P. (2019). Söylem, Söylem Çözümlemesi ve Eleştirel Söylem Çözümlemesi: Tanımları ve Kapsamları. Dokuz Eylül Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 6(2), 527–552. https://doi.org/ https://izlik.org/JA66TR69TP.
  14. Ertuğrul, F. (2008). Paydaş teorisi ve işletmelerin paydaşlari ile ilişkilerinin yönetimi. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi(31), 199–223.
  15. Fairclough, N. (1992). Discourse and social change. Polity Press. https://doi.org/10.1017/S0047404500017309
  16. Florio, C., & Sproviero, A. F. (2020). Repairing legitimacy through discourses: insights from the Volkswagen’s 2015 diesel scandal. Meditari Accountancy Research, 29(3), 524–542.
  17. Freeman, R. E. (1984). Strategic management: A stakeholder approach. Cambridge university press.
  18. Freeman, R. E., & Dmytriyev, S. (2017). Corporate social responsibility and stakeholder theory: Learning from each other. Symphonya. Emerging Issues in Management(1), 7–15. https://doi.org/https://doi.org/10.4468/2017.1.02freeman.dmytriyev
  19. Gladwin, T. N., Kennelly, J. J., & Krause, T.-S. (1995). Shifting paradigms for sustainable development: Implications for management theory and research. Academy of management Review, 20(4), 874–907. https://doi.org/https://doi.org/10.2307/258959
  20. Hahn, R., & Lülfs, R. (2014). Legitimizing negative aspects in GRI-oriented sustainability reporting: A qualitative analysis of corporate disclosure strategies. Journal of business ethics, 123(3), 401–420.
  21. Higgins, C., & Walker, R. (2012). Ethos, logos, pathos: Strategies of persuasion in social/environmental reports. Accounting forum,
  22. Hummel, K., & Schlick, C. (2016). The relationship between sustainability performance and sustainability disclosure–Reconciling voluntary disclosure theory and legitimacy theory. Journal of accounting and public policy, 35(5), 455–476.
  23. Karakulle, İ. (2025). Paydaş Teorisi Çerçevesinde Kurumsal Sürdürülebilirlik ve Kurumsal İletişim. Nişantaşı Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 13(2), 809–825.
  24. Karaman, A. (1996). Sürdürülebilir Turizm Planlaması İçin Ekolojik Bir Çerçeve, Sürdürülebilir Turizm; Turizm Planlamasına Ekolojik Yaklaşım, 19. Dünya Şehircilik Günü Kolokyumu, Mimar Sinan Üniversitesi, İstanbul, 102.
  25. Key, S. (1999). Toward a new theory of the firm: a critique of stakeholder “theory”. Management decision, 37(4), 317–328. https://doi.org/https://doi.org/10.1108/00251749910269366
  26. Li, X. (2022). The discursive construction of corporate identity in the corporate social responsibility reports: A case study of Starbucks. Frontiers in Psychology, 13, 940541.
  27. Lincoln, Y. S., & Guba, E. (1985). Naturalistic inquiry. Sage.
  28. Livesey, S. M., & Kearins, K. (2002). Transparent and caring corporations? A study of sustainability reports by The Body Shop and Royal Dutch/Shell. Organization & environment, 15(3), 233–258.
  29. Mäkelä, H., & Laine, M. (2011). A CEO with many messages: Comparing the ideological representations provided by different corporate reports. Accounting forum,
  30. Matuleviciene, M., & Stravinskiene, J. (2016). How to develop key stakeholders trust in terms of corporate reputation. Inzinerine Ekonomika-Engineering Economics, 27(4), 472–478. https://doi.org/https://doi.org/10.5755/j01.ee.27.4.13987
  31. Melewar, T. C., & Karaosmanoglu, E. (2006). Seven dimensions of corporate identity: A categorisation from the practitioners' perspectives. European journal of marketing, 40(7-8), 846–869. https://doi.org/10.1108/03090560610670025
  32. Miles, M. B., & Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis: A methods sourcebook. Sage.
  33. Milne, M. J., Kearins, K., & Walton, S. (2006). Creating adventures in wonderland: The journey metaphor and environmental sustainability. Organization, 13(6), 801–839.
  34. Müfitler, B. (2023). Norman Fairclough’un eleştirel söylem çözümleme modeline göre Mahtumkulu Divanı’nın ideoloji ve güç/iktidar temelinde değerlendirilmesi. Folklor Akademi Dergisi, 6(1). https://doi.org/10.55666/folklor.1241259.
  35. Öndoğan, A. G. (2021). Paydaş yönetimi yaklaşımı doğrultusunda kurumsal sosyal sorumluluk (kss) ve halkla ilişkilerin rolü. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu Dergisi, 24(2), 528–539. https://doi.org/https://doi.org/10.29249/selcuksbmyd.949761
  36. Özcan, H., & Solmaz, B. (2019). Kurumiçi sosyal paydaşlar ve kurumsal itibar ilişkisi. Türkiye Mesleki ve Sosyal Bilimler Dergisi(2), 75–96. https://doi.org/https://doi.org/10.46236/jovosst.633218
  37. Özevin, O. (2025). Entegre Faaliyet Raporlarındaki Yönetim Kurulu Başkanı Mesajlarının ESG Performansları ile Uyumunun Ölçülmesi: Bir İçerik Analizi. Cumhuriyet Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 26(4), 699–714.
  38. Shinkle, G. A., & Spencer, J. W. (2012). The social construction of global corporate citizenship: Sustainability reports of automotive corporations. Journal of World Business, 47(1), 123–133.
  39. Suchman, M. C. (1995). Managing legitimacy: Strategic and institutional approaches. Academy of management Review, 20(3), 571–610. https://doi.org/https://doi.org/10.2307/258788
  40. Tarhan, A., & Gürbüz, S. (2020). Banka Tercihini Etkileyen Halkla İlişkiler Değişkenleri: Kurum İmajı Üzerine Bir Alan Araştırması. Erciyes İletişim Dergisi, 7(1), 75–106. https://doi.org/https://doi.org/10.17680/erciyesiletisim.628039
  41. Tobin, G. A., & Begley, C. M. (2004). Methodological rigour within a qualitative framework. Journal of advanced nursing, 48(4), 388–396.
  42. Tregidga, H., Milne, M., & Kearins, K. (2014). (Re) presenting ‘sustainable organizations’. Accounting, Organizations and Society, 39(6), 477–494.
  43. Weber, J., & Marley, K. A. (2012). In search of stakeholder salience: Exploring corporate social and sustainability reports. Business & society, 51(4), 626–649.
  44. Yalçınyiğit, S., & Akbaş, H. E. (2026). A Longitudinal Analysis of Legitimizing Sustainability: Executive and Institutional Discourse as Strategic Communication. Corporate Social Responsibility and Environmental Management.
  45. Yıldırım, A., & Simsek, H. (2011). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (8. BaskI).
  46. Yıldırım, G. (2020). Halkla ilişkilerde paydaş teorisi perspektifinden kurum içi iletişimin çalışanların kurumsal bağlılıklarına etkisi. Selçuk İletişim, 13(2), 438–470. https://doi.org/https://doi.org/10.18094/josc.696751