AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that only 3.6% of the examined buildings and campuses fully comply with accessibility criteria.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
With the rapid increase in urbanisation, disabled individuals living in cities experience difficulties in accessing fundamental rights and services, such as transportation, housing, health, and education. When access to these basic rights is not provided, they may become isolated from society as well as unable to benefit from fundamental services. Accessibility refers to every individual’s secure and independent access to all services and rights. With the creation of accessible living spaces, disabled individuals can access all their rights and needs independently without any assistance. As in many countries, legal regulations and monitoring mechanisms have been introduced in Türkiye to create accessible living environments. In this study, the accessibility levels of public buildings and campuses in Istanbul were evaluated using the “Monitoring and Inspection Form for Buildings,” prepared within the scope of Article 22 of the Accessibility Monitoring and Inspection Regulation. A total of 138 buildings and campuses were examined in five categories: universities, schools, healthcare, administrative, and care services. A building or campus was considered “accessible” only if all criteria in the monitoring and inspection form were met. The findings indicate that only 3.6% of the examined buildings and campuses fully comply with accessibility criteria. The main reasons for non-compliance were identified, and recommendations were developed to address these problems. This study contributes to the literature by presenting a large-scale accessibility assessment covering different types of public buildings in Türkiye.
Özet
Günümüzde kentleşmenin hızla artması, engelli bireylerin ulaşım, barınma, sağlık ve eğitim gibi temel hizmetlere erişiminde çeşitli mekânsal engellerin ortaya çıkmasına neden olmaktadır. Bu durum, erişilebilirlik kavramını kapsayıcı ve sürdürülebilir kent politikalarının önemli bir bileşeni haline getirmiştir. Erişilebilirlik, bireylerin kamusal alanlara ve hizmetlere güvenli ve bağımsız biçimde ulaşabilmesini ifade etmektedir. Bu doğrultuda Türkiye’de erişilebilir yaşam alanlarının oluşturulmasına yönelik yasal düzenlemeler yapılmış ve izleme–denetleme mekanizmaları geliştirilmiştir. Bu çalışmada, Erişilebilirlik İzleme ve Denetleme Yönetmeliği kapsamında hazırlanan “Binalar İçin Erişilebilirlik İzleme ve Denetleme Formu” kullanılarak İstanbul’da bulunan kamuya açık bina ve yerleşkelerin erişilebilirlik düzeyleri değerlendirilmiştir. Araştırma kapsamında üniversite, okul, sağlık hizmetleri, idari hizmetler ve bakım hizmetleri olmak üzere beş farklı kategoride toplam 138 bina ve yerleşke incelenmiştir. Bulgular, incelenen bina ve yerleşkelerin yalnızca %3,6’sının erişilebilirlik kriterlerini tam olarak karşıladığını göstermektedir. Erişilebilirlik kriterlerine uyum sağlamayan yapı ve yerleşkelerdeki temel uygunsuzluklar belirlenmiş ve bu sorunların giderilmesine yönelik çözüm önerileri geliştirilmiştir. Bu çalışma, farklı kamu bina türlerini kapsayan geniş ölçekli bir erişilebilirlik değerlendirmesi sunması bakımından literatüre katkı sağlamaktadır.