AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis tense process between recognition and limitation reflects both the enduring aspects of tradition and the emerging traces of change.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
In the aftermath of World War II, Türkiye underwent far-reaching changes politically, economically, and socially, reshaping state-society relations. The reflection of this change in class-based social dynamics within decision-making processes engages with the legacy of the early Republican principles of populism and statism. This article focuses on the state’s relationship with social classes following the lifting in 1946 of the ban on class-based organisations imposed in the 1930s and its aftermath. It conducts a comparative content analysis of the programmes announced before parliament between 1946 and 1965. Drawing on the organisational and decision-making dynamics of the corporatist social model, the analysis examines the arrangements for labour relations, the discourse of protecting rights and freedoms against possible abuse, and the political-economic strategies adopted within the programmes. The article highlights the gradual recognition of the power of the organised working class, despite governmental resistance exercised through repression, tutelage, and controlled freedoms. Even during periods when the arrangements for the organised working class to participate in decision-making were most prominent, conditions and measures targeting its bargaining power were on the agenda. This tense process between recognition and limitation reflects both the enduring aspects of tradition and the emerging traces of change.
Özet
İkinci Dünya Savaşı sonrasında Türkiye, devlet-toplum ilişkilerinin seyrini etkileyen köklü siyasi, ekonomik ve toplumsal değişimler geçirir. Değişimin, toplumun sınıf temelli dinamiklerini karar alma süreçlerine nasıl yansıttığı Erken Cumhuriyet Dönemi’nin halkçılık ve devletçilik ilkeleri eksenindeki birikimine temas eder. 1930’larda sınıfsal örgütlenmeye getirilen yasal yasakların 1946′da kaldırılışı ve sonrasında, devletin toplumsal sınıflarla kurduğu ilişkiler bu çalışmanın odağındadır. Çalışma, hükümetlerin 1946-1965 aralığında yasama huzurunda açıkladıkları programların karşılaştırmalı içerik analizini yapmaktadır. Korporatist toplumsal modelin örgütsel ve karar alma dinamikleri temel alınarak yürütülen analizde, programlar; çalışma ilişkilerine yönelik düzenlemeler, hak ve özgürlükleri olası ‘suiistimal’lere karşı koruma söylemi ve benimsenen ekonomik-politik stratejiler üzerinden değerlendirilmektedir. Çalışma, siyasal iktidarın baskı, vesayet ve kontrollü özgürlükler aracılığıyla gösterdiği dirence rağmen örgütlü işçi sınıfının gücünün artarak kabul gördüğü sonucuna varmaktadır. Öte yandan işçi sınıfının karar alma süreçlerinde yer almasının yolunu açan düzenlemelerin en belirgin olduğu dönemde bile onun sınıfsal müzakere gücünü zayıflatacak koşullar ve tedbirler hükümetlerin gündemindedir. Tanıma ve sınırlama arasındaki bu gerilimli süreçte hem geleneğin süreğen yönleri hem de değişimin beliren izleri bir aradadır.