AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that the Western violin entered the Ottoman musical environment from the eighteenth century onward, first through informal settings and later through court circles, becoming gradually widespread.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines the historical development of bowed string instruments in Turkish musical culture and analyzes how the violin and related instruments were introduced and integrated into Turkish music, together with the concrete performance-level evidence of that integration. It traces a line from the Central Asian ıklığ to later instruments such as the rebap, kemane, kemençe, Black Sea kemençe, ayaklı keman, and sine keman. The research is based on a qualitative design, relying on literature review and historical source analysis. The findings indicate that the Western violin entered the Ottoman musical environment from the eighteenth century onward, first through informal settings and later through court circles, becoming gradually widespread. The findings further show that this adaptation had concrete performance-level counterparts: the frequent tuning of the E string to the gerdaniye pitch, the thigh-rest playing position found in some regions (echoing the earlier rebab tradition), and the limited reach of systematic training together indicate that the violin entered Turkish music not passively but through an active process of negotiation by performers. Ultimately, the violin's place in Turkish music reflects not merely an instrumental transfer but a reinterpretation and adaptation at the level of tuning, posture, and technique.
Özet
Bu araştırmanın amacı, Türk müzik kültüründe yaylı çalgıların tarihsel gelişimini incelemek ve özellikle keman ile keman ailesine ait çalgıların Türk müziğine giriş sürecini, bu sürecin icra düzeyindeki somut karşılıklarıyla birlikte ortaya koymaktır. Çalışmada, Orta Asya kökenli ıklığdan başlayarak rebap, kemane, kemençe, Karadeniz kemençesi, ayaklı keman ve sine keman gibi çalgılar üzerinden Türklerin yaylı çalgı geleneği tarihsel bir perspektifle ele alınmıştır. Araştırma, nitel araştırma yaklaşımı çerçevesinde yürütülmüş olup literatür taraması ve tarihsel kaynak incelemesine dayanmaktadır. Bulgular, Batı kökenli kemanın XVIII. yüzyıldan itibaren Avrupa ile artan kültürel etkileşim sonucunda önce gayriresmî ortamlar, ardından saray çevresi aracılığıyla Osmanlı müzik ortamına girdiğini ve kademeli biçimde yaygınlaştığını göstermektedir. Bulgular ayrıca bu adaptasyonun icra düzeyinde de somut karşılıkları olduğunu ortaya koymaktadır: mi telinin sıklıkla gerdaniye perdesine akort edilmesi, çalgının bazı bölgelerde rebap geleneğine benzer biçimde dize dayandırılarak icra edilmesi ve sistemli bir eğitim geleneğinin sınırlı kalması, kemanın Türk müziğine pasif biçimde değil, icracıların aktif katılımıyla dönüştürülerek girdiğini göstermektedir. Sonuç olarak kemanın Türk müziğine yalnızca bir çalgı aktarımı olarak değil, akort, duruş ve teknik düzeyinde yeniden yorumlanan ve uyarlanan bir unsur olarak dâhil olduğu görülmektedir.