AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIt was interesting that 70 % of children had still encopresis and urinary incontinence.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: The children with encopresis and the children complaining of encopresis and urinary incontinence that was learned during history were compared for their response to constipation therapy. Method: Fifty children, (5-15 years) were classified into two groups. Group 1 and Group 2 consisted of the children with encopresis and the children with encopresis and urinary incontinence, respectively. After ruling out all other causes except constipation, colonic transit time (CTT) and anorectal manometry (ARM) were studied before and after treatment. Single ingestion method was used for CTT. Mean resting and sequeze pressures of anal canal (RP,SP), threshold volume for the first sense of defecation (TV) and the sense of urge defecation were evaluated during ARM studies. 1 ml/kg/day lactulose was given for six months. Numbers of defecation and encopresis a week were noted before and after the treatment. The children who had still urinary incontinence after the treatment were investigated by advanced studies. Results: Before the treatment, there were no differences in terms of age, gender, general complaints, CTT and RMN values, the numbers of defecation and encopresis between the groups. After the treatment, CTT and number of encopresis decreased significantly in both groups, but defecation numbers did not change. In addition, there were also an increase in urge sensation and a decrease in TV in Group 1. Complete recovery of encopresis was 26 % and 30 % in Groups 1 and 2. Complete recovery of enuresis was 30 % in Group 2. Children with still urinary incontinence had mostly over active detrusor contractions. Conclusion: The response of both groups to constipation therapy was similar. It was interesting that 70 % of children had still encopresis and urinary incontinence.
Özet
Amaç: Sadece dışkı kaçıran (DK) çocuklar ile öykü alımı sırasında DK ile birlikte idrar kaçırması (İK) da olduğu öğrenilen çocukların kronik kabızlık tedavisine verdikleri yanıt karşılaştırılmıştır. Yöntem: Yaşları 5-15 yıl arasında değişen, toplam 50 çocuk (39 erkek, 11 kız) çalışmaya kabul edilerek iki gruba ayrıldı. Grup 1'de sadece DK, Grup 2'de DK ve İK olan çocuklar yer aldı. Kabızlık dışı diğer nedenler elenerek tedavi öncesinde ve sonrasında kalın barsak boşalma zamanı (KBBZ) ve anorektal manometri (ARM) çalışmaları yapıldı. KBBZ çalışmaları tek alım tekniğine göre hesaplandı. ARM sırasında anal kanal dinlenme (DB) ve sıkma (SB) basınçları, ilk dışkılama hissi oluşturan eşik hacim (EH), acil dışkılama hissi (ADH) ve rektoanal inhibitör refleks (RAİR) varlığı belirlendi. Altı ay süreyle 1 ml/kg/gün dozunda laktüloz tedavisi verildi. Tedavi öncesi ve sonrasında her iki grubun haftalık dışkılama ve DK sayıları, Grup 2'nin İK şekli not edildi. Tedavi sonrası İK devam edenlerin üriner sistemleri değerlendirilerek mesane fonksiyonları incelendi. Bulgular: Tedavi öncesinde gruplar arasında yaş, cinsiyet, genel yakınmalar, KBBZ ve ARM değerleri, haftalık dışkılama ve DK sayıları açısından fark yoktu. Tedavi sonrasında her iki grubun KBBZ değerleri ve DK sayılarında belirgin düşme görüldü, dışkılama sayılarında değişiklik yoktu. Grup 1'in ek olarak EH değerlerinde azalma, ADH oranlarında yükselme olduğu dikkat çekti, ancak gruplar arasında bir fark yoktu. Grup 1 ve 2'de sırasıyla % 26 ve 30 oranında DK, Grup 2'de % 30 oranında İK tamamen geçti. İK devam edenlerde en sık "over active detrusor"(OAD), aşırı kasılan detrusor saptandı. Sonuç: Her iki grubun kronik kabızlık tedavisine yanıtı birbirine benzer bulundu. Şiddetleri azalmakla beraber % 70 oranında DK ve İK'nın devam ettiği dikkat çekti.