AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAnorectal physiological studies have no statistically significant role in determining the therapy of choice in pediatric patients with FI.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: Children with fecal incontinence (FI) due to chronic constipation usually are treated by either pediatric surgery or pediatric psychiatry and via totally different treatment strategies. In the present study we evaluated the role of anorectal physiology and bowel habits of children with FI in determining optimal behavioral and medical treatment approach. Material and Method: 47 patients (11 female, 36 male) who were in the range of 5-14 years with FI admitted to departments of pediatrics and pediatric psychiatry in our center were evaluated by pediatric surgery department for colonic transit time (CTT) and anorectal manometry (AM). The patients were randomly distributed to two groups. Group 1 received behavioral treatment; group 2 received imipramine treatment. Weekly defecation numbers (WDN), fecal and urinary incontinence episodes were recorded pre and post treatment. Results: There were no difference among groups in terms of WDN, CTT, and ARM. FI episodes were reduced in both groups after the treatment but there was no statistical difference between the groups. The children refractory to treatment and with long CTT in group I were found to be younger children. All of the patients in group 2 benefited from imipramine treatment independent from the CTT. Urinary incontinence was found to be significantly lower in patients in group 1. Conclusion: Behavioral treatment in preschool children with fecal incontinence may not be sufficient alone. In these children imipramine may be a suitable adjunctive therapy. Anorectal physiological studies have no statistically significant role in determining the therapy of choice in pediatric patients with FI.
Özet
Amaç: Süregelen kabızlığa bağlı dışkı kaçırması (DK) olan çocuklar cerrahi, ruh ve çocuk sağlığı klinikleri arasında dolaşırlar ve birbirinden farklı yöntemlerle tedavi edilirler. Bu çalışmada, DK olan çocuklarda davranış ve ilaç tedavisini belirlemede barsak ve anorektal fonksiyonları değerlendirmenin bir öneme sahip olup olmadığı araştırılmıştır. Gereç ve Yöntem: Hastanemiz Çocuk Ruh Sağlığı ve Çocuk Hastalıkları Poliklinikleri'ne DK yakınmasıyla başvuran, yaşları 5-14 arası olan toplam 47 (11K, 36E) çocuk çalışmaya dahil edildi. Tüm çocuklar, Çocuk Cerrahisi Polikliniği'nde değerlendirilerek kalın barsak boşalma zamanı (KBBZ) ve anorektal manometri (ARM) ölçümleri yapıldı. Daha sonra rastgele dağılımla çocuklar iki gruba ayrıldı. 2 ay süreyle Grup 1'e davranış, Grup 2'ye imipramin tedavisi uygulandı. Tedavi öncesi ve sonrası haftalık dışkılama ve DK sayıları (DS ve DKS), idrar kaçırma durumları not edildi. Bulgular: Heriki grup arasında tedavi öncesi haftalık DS, KBBZ ve ARM ölçümleri arasında fark bulunmadı. Tedavi sonrası haftalık DKS heriki grupta da anlamlı olarak azaldı ancak gruplar arasında fark yoktu. Grup 1'de davranış tedavisine yanıt vermeyen ve uzun KBBZ olan çocukların yaşlarının diğerlerine göre küçük olduğu dikkat çekti. Grup 2'de KBBZ uzun olan ve olmayan çocukların imipraminden fayda gördüğü saptandı. İdrar kaçırma şikayetleri ise Grup 1'de daha anlamlı olarak azalmış bulundu. Sonuç: Okul öncesi dönemde DK yakınmasıyla başvuran ve KBBZ uzun olan çocuklarda tek başına davranış tedavisi yetersiz kalmaktadır. Bu çocuklara ilaç desteği olarak imipramin verilebilir. DK sorunu olan çocuklarda tedavi yöntemini belirlemede anorektal bölge fonksiyonlarının değerlendirilmesi anlamlı değildir.