AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn this process, he appropriately placed intertextual elements, skillfully depicted religious figures and places, and successfully associated rhetoric and aesthetic arts with intertextual elements.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
In our research, the concept of intertextuality and its definition according to Gerard Genette are included. The types of intertextuality are defined, and especially religious, historical, literary, folk culture and mythological intertextuality types are emphasized. Then, the importance of intertextuality in literary works is emphasized. Then, the religious intertextuality in al-Būṣīrī’s qaṣīda is examined selectively, in summary and without any statistical analysis. In this context, the focus is on the intertextuality with the Qur’an, which occupies the largest place in the qaṣīda. This intertextuality generally manifests itself as "assimilative intertextuality". Then, the intertextuality established with the hadiths of the Prophet is discussed. This type of intertextuality emerges in two ways: "assimilative" and "revitalizing". Subsequently, the hadiths, which hold a profound influence in the hearts of Muslims, were examined. These hadiths were notably present in al-Būṣīrī’s ode. The use of such intertextual references is based on the assimilation of the meanings of Qur’anic verses and hadiths, and their rearticulation in a manner consistent with their function within the poetic verse. Thus, these elements integrate with the other lines of the poem, performing a creative function that enriches both idea and meaning. The research yielded numerous findings, the most significant of which is that al-Būṣīrī drew upon the Qur’an and the Prophetic hadiths through "assimilative" or "revitalizing intertextuality." This approach functioned within the meanings and references employed by al-Būṣīrī, rendering his reality a window reflecting praise directed at the Prophet’s Mosque as a path of salvation. Accordingly, the Qur’an and the hadiths served as a primary source to quench the thirst of his thoughts. Al-Būṣīrī consciously used intertextuality for the purpose of getting closer to Allah. In this process, he appropriately placed intertextual elements, skillfully depicted religious figures and places, and successfully associated rhetoric and aesthetic arts with intertextual elements.
Özet
Araştırmamızda metinlerarasılık kavramına ve bu kavramın Gerard Genette’e göre tanımına yer verilmiştir. Metinlerarasılığın türleri tanımlanmış, özellikle dinî, tarihî, edebî, folklorik ve mitolojik türleri üzerinde durulmuştur. Daha sonra, metinlerarasılığın edebî eserlerdeki önemi vurgulanmıştır. Ardından, el-Būṣīrī'nin kasidesinde yer alan dinî metinlerarasılık, istatistiksel bir analiz yapılmaksızın özetle ve seçici bir şekilde incelenmiştir. Bu bağlamda, kasidede en büyük yer kaplayan Kur'an-ı Kerim ile olan metinlerarasılığa odaklanılmıştır. Bu metinlerarasılık, genellikle "özümseyici metinlerarasılık" şeklinde tezahür etmiştir. Daha sonra, Hz. Peygamber’in hadisleriyle kurulan metinlerarasılık ele alınmıştır. Bunun sebebi, hadislerin Müslümanların ruhunda derin bir etki bırakması ve el-Būṣīrī’nin kasidesinde dikkat çekici bir biçimde yer almasıdır. Bu tür metinlerarasılık kasidede, "özümseyici" ve "canlandırıcı" olmak üzere iki şekilde kullanılmıştır. Bu tür metinlerarası göndermelerin kullanımı, Kur’an ayetleri ve hadislerin anlamlarının özümsenmesine ve bunların şiir dizesindeki işleviyle uyumlu bir şekilde yeniden ifade edilmesine dayanmaktadır. Böylece, bu unsurlar şiirin diğer dizeleriyle kaynaşarak, düşünce ve anlamı zenginleştiren yaratıcı bir işlev görmektedir. Araştırma sonucunda birçok bulguya ulaşılmıştır; bunların en önemlisi: el-Būṣīrī, Kur’an-ı Kerim’den ve Hadis kaynaklarından "özümseyici metinlerarasılık" veya "canlandırıcı metinlerarasılık" yoluyla faydalanmıştır. Bu metinlerarası göndermeler el-Būṣīrī’nin kullandığı unsurların anlamını pekiştirmede işlevsel bir rol oynamıştır. Şair, yaşadığı gerçekliği kendi acılarını yansıtan bir pencereye dönüştürerek Peygamber methine yönelmiş ve bu methiyeyi kurtuluşa açılan bir kapı olarak görmüştür. Böylece Kur’an-ı Kerim ve hadisler, el-Būṣīrī’nin susuzluğunu gidereceği düşünce kaynakları olmuştur. el-Būṣīrī, metinlerarasılığı bilinçli bir şekilde Allah’a yakınlaşma amacıyla kullanmıştır. Bu süreçte, metinlerarasılık unsurlarını kasidesine uygun bir şekilde yerleştirmiş, dinî şahsiyetleri ve mekânları ustalıkla tasvir etmiş ve belagat ile bedīʻ sanatlarını metinlerarası unsurlarla başarıyla ilişkilendirmiştir.