AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study aimed to contribute to (im)politeness research by examining how this complex phenomenon comes to life in the institutional context of an office and how this can lead to humor.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The present research examines impoliteness strategies employed in spoken interactions in selected episodes of The Office, an American mockumentary largely known for its dark humor elements. It further discusses how these strategies could affect the show’s comedic appeal. Episodes that were rated high on IMDb and simultaneously had the most potential to include impoliteness strategies comprise the data. The episodes include, for instance, an insubordinate office worker who acts explicitly rude to his boss and how the boss, the main character of the series, cannot bring him into line, or a roasting session between the manager and the workers. Data were coded in MAXQDA software by using Culpeper’s (2005) revised version of his earlier framework (Culpeper, 1996) of impoliteness strategies, as well as related literature (i.e., Bousfield, 2008; Culpeper, 1996, 2005, 2010; Lachenicht, 1980). The findings show that impoliteness was mostly achieved when the characters damaged the positive faces of each other, making the positive impoliteness strategies the most frequent type (54%). The audience had an “intrinsic” pleasure from the positive faces of the characters getting damaged, and the audience is “safe.” New categories of impoliteness emerged from the data, such as “inappropriate imitation”, “using an inappropriate defining feature”, “pointing out mistakes”, and “self-centered reframing”, put under the category of positive impoliteness. Rhetorical questions (“Did I stutter?”) and inappropriate jokes were also new and added under the “off-record” category. The study aimed to contribute to (im)politeness research by examining how this complex phenomenon comes to life in the institutional context of an office and how this can lead to humor.
Özet
Bu araştırma, kara mizah unsurlarıyla tanınan Amerikan yapımı bir sahte belgesel olan The Office dizisinin seçilmiş bölümlerinde geçen sözlü etkileşimlerde yararlanılan kabalık stratejilerini incelemektedir. Ayrıca bu stratejilerin dizinin mizah inşasını nasıl etkileyebileceği tartışılmaktadır. Araştırmanın verileri, IMDb'de yüksek puan almış ve aynı zamanda kabalık stratejilerini içerme potansiyeli yüksek olan bölümlerden oluşmaktadır. Örneğin bu bölümler arasında, patronuna açıkça kaba davranan itaatsiz bir ofis çalışanının patron tarafından kontrol altına alınamaması ya da müdür ve çalışanlar arasında geçen bir “alay etme yarışması” gibi sahneler yer almaktadır. Veriler, Culpeper’in (1996) kabalık stratejilerinin 2005 yılında revize edilmiş versiyonu ve ilgili literatür (Bousfield, 2008; Culpeper, 1996, 2005, 2010; Lachenicht, 1980) kullanılarak MAXQDA yazılımında kodlanmıştır. Bulgular, karakterlerin birbirlerinin olumlu yüzlerini zedelediği durumlarda kabalığın en çok ortaya çıktığını ve olumlu kabalık stratejilerinin en sık kullanılan tür olduğunu göstermektedir. İzleyiciler, karakterlerin olumlu yüzlerinin zarar görmesinden içsel bir haz duymakta ve kendilerini güvende hissetmektedir. Verilerden “uygunsuz taklit”, “uygunsuz tanımlayıcı özellik kullanma”, “hataları işaret etme” ve “ben merkezci yeniden çerçeveleme” gibi yeni kabalık kategorileri ortaya çıkmış ve olumlu kabalık kategorisine dâhil edilmiştir. İstifham (“Sağır mısın?”) ve uygunsuz şakalar da yeni unsurlar olarak belirlenmiş ve “örtük” kategori altında eklenmiştir. Bu çalışma, karmaşık bir olgu olan kabalığın bir ofis ortamı gibi kurumsal bir bağlamda nasıl ortaya çıktığını ve bunun nasıl mizaha yol açabileceğini inceleyerek kabalık ve kibarlık araştırmalarına katkıda bulunmayı hedeflemektedir.