AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that staff communication styles, paternalistic attitudes, and a lack of knowledge regarding accessibility lead individuals with disabilities to experience themselves not as active agents of the tourism service process, but rather as occupying a secondary position.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aims to examine staff-induced othering processes, which emerge beyond physical arrangements in accessible tourism and function as invisible barriers, through the tourism service experiences of individuals with disabilities. Conducted within a qualitative research framework, this study focuses on understanding that accessibility in the tourism sector cannot be achieved solely through physical arrangements, and on examining the role of staff behaviors in shaping the tourism experiences of individuals with disabilities. The study, conducted in the province of Istanbul, was analyzed within the framework of 36 individuals with disabilities’ processes of accessing tourism services, experiencing tourism, and engaging in repeat travel. The findings indicate that staff communication styles, paternalistic attitudes, and a lack of knowledge regarding accessibility lead individuals with disabilities to experience themselves not as active agents of the tourism service process, but rather as occupying a secondary position. It was determined that staff behaviors often do not involve deliberate othering; however, through everyday interactions, they produce an othering effect that leads to accessibility being experienced in a limited manner in practice. The study draws attention to the need for accessible tourism practices to be approached from a human-centered perspective and emphasizes that staff awareness and training are of critical importance for accessible tourism. In this respect, the study constitutes a research endeavor that systematically addresses the human factor in accessible tourism and offers a conceptual contribution to the literature.
Özet
Bu çalışma, erişilebilir turizmde fiziksel düzenlemelerin ötesinde ortaya çıkan ve görünmez bir engel niteliği taşıyan personel kaynaklı ötekileştirme süreçlerini, engelli bireylerin turizm hizmet deneyimleri üzerinden incelemeyi amaçlamaktadır. Nitel araştırma yaklaşımıyla yürütülen çalışmada, turizm sektöründe erişilebilirliğin yalnızca fiziksel düzenlemelerle sağlanamayacağını; personel davranışlarının engelli bireylerin turizm deneyimleri üzerindeki rolünü anlamaya odaklanmıştır. İstanbul ilinde gerçekleştirilen çalışma, 36 engelli bireyin turizmden hizmet alma, deneyim ve tekrar seyahat etme süreçleri çerçevesinde değerlendirilerek analiz edilmiştir. Bulgular, personelin iletişim şekli, paternalist tutumları ve erişilebilirlik konusunda bilgi eksikliğinin, engelli bireylerin kendilerini turizm hizmet sürecinin öznesi değil, ikincil bir konumda deneyimlemelerine neden olduğunu göstermektedir. Personel davranışlarının çoğu zaman bilinçli bir ötekileştirme içermediği, ancak gündelik etkileşimler yoluyla ötekileştirici bir etki üreterek erişilebilirliğin uygulamada sınırlı biçimde deneyimlenmesine yol açtığı saptanmıştır. Çalışma, erişilebilir turizm uygulamalarının insan odaklı bir perspektifle ele alınması gerektiğine dikkat çekerek, personel farkındalığı ve eğitimin erişilebilir turizm bakımından kritik bir önem taşıdığını vurgulamaktadır. Bu yönüyle çalışma, erişilebilir turizmde insan faktörünü sistematik bir biçimde ele alan ve literatüre kavramsal bir katkı sunan bir araştırma niteliği taşımaktadır.