Journals / Adli Tıp Bülteni / 2000 / Cilt: 5 - Sayı: 2

Otopsi uygulamasına toplumsal yaklaşım

Pages
90–93
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu çalışma otopsi sayısındaki düşüklüğün rolünü araştırmak üzere düzenlenmiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Otopsi sayısı, bir ülkenin sağlık ve yargı yönünden gelişmişliğinin kriterlerinden biridir.
📊
Key Findings & Data:Verileri İstanbul kentinde farklı sosyoekonomik kültürel (SEK) düzeyli toplum yapısının gözlendiği ilçelerden rastlantısal örnekleme ile seçilen 342 katılıcıdan çok sorulu anketi (ön seçimli) yüzyüze uygulama yöntemi ile toplanmıştır. 342 katılımcının %61.4 (n=210)'ü kadın, %38.6 (n=132)'si erkektir. % 9.1 kişinin ailesinde bir otopsi deneyimi yaşamıştır. %76.9 (n:263) kişi otopsinin gerekli olduğunu ifade etmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Bu çalışma otopsi sayısındaki düşüklüğün rolünü araştırmak üzere düzenlenmiştir.
🔬Design:Experimental Field Trial
📍Scope:342 katılımcı
⚙️Variables:Anketler · Bilgi · Sosyoekonomik faktörler

Özet

Otopsi sayısı, bir ülkenin sağlık ve yargı yönünden gelişmişliğinin kriterlerinden biridir. Çalışma bireylerin konu ile ilgili bilgi ve davranışları öğrenildiği takdirde otopsi ile ilgili olumsuz davranışlarının da en aza indirgenecek bir yöntemle eğitilmelerinin sağlanabileceği savı ile gerçekleştirilmiştir. Verileri İstanbul kentinde farklı sosyoekonomik kültürel (SEK) düzeyli toplum yapısının gözlendiği ilçelerden rastlantısal örnekleme ile seçilen 342 katılıcıdan çok sorulu anketi (ön seçimli) yüzyüze uygulama yöntemi ile toplanmıştır. 342 katılımcının %61.4 (n=210)'ü kadın, %38.6 (n=132)'si erkektir. % 9.1 kişinin ailesinde bir otopsi deneyimi yaşamıştır. %76.9 (n:263) kişi otopsinin gerekli olduğunu ifade etmiştir. Bireylerin eğitim durumlarına göre otopsiye izin verme konusundaki görüşlerinin arasında öğrenim düzeyi yüksek olanların lehine istatistiksi açıdan anlamlı sonuç çıkmıştır. Her iki cinste de ailelerinde hangi birey olursa olsun otopsiye rıza konusundaki görüşlerinde farklılığın olmaması dikkat çekici bulunmuştur. % 16.1 (n:5)' i ise dini inançlarına aykırı olduğu için otopsiye asla izin veremeyeceklerini ifade etmiştir. Toplumun SEK yapısından kaynaklanan yetersiz bilgi ülkemizdeki otopsi sayısının gelişmiş ülkelere oranla olumsuz etkilemektedir. Ancak hekim ve hekim dışı sağlık çalışanlarının da otopsi konusunda bilgi ve donanımlarını geliştirmeleri gerekmektedir. Bu çalışma otopsi sayısındaki düşüklüğün rolünü araştırmak üzere düzenlenmiştir.

🔖

Cite This Article

İNCE, C. H., İNCE, N., FİNCANCI, K. Ş., TÜMERDEM, Y. (2000). Otopsi uygulamasına toplumsal yaklaşım. Adli Tıp Bülteni, Cilt: 5 - Sayı: 2, 90–93. https://ajindex.com/articles/161938

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (4)

  1. Hancı İH. Çocuk Suçluluğu, Adli Psikiatri içinde, İntertıp, 1997, İzmir. 2.Dönmezer S., Kriminoloji, Filiz Kitabevi, İstanbul, 1984. 3.Glueck S, Glueck ET. Unraveling Juveniie Deliquency. Harvard University Press.'Cambrklge, Mass, 1950. 4.Hancı İH. Çocuk Suçluluğu: Aile ve Eğitimin Etkisi. 7. Ulusal Adli Tıp Günleri, 1-5 Kasım 1993,
  2. Antalya, Poster Sunuları Kiitabı 1993:199-208. 5.Özsever A. Türkiye'de Çocuk Suçluluğu. Adalet Dergisi 1979; 3-4:243-280. 6.Yavuzer H, Çocuk ve Suç. 5. Basım. İstanbul, Remzi Kitabevi, 1990. 7.Yücel MT. Kriminoloji. "Suç ve Ceza". Adalet Teşkilatı Güçlendirme Vakfı, Ankara, 1981. 8.Tuncer O. Çocuk Suçluluğu. Bio-Psiko-Sosyal Açıdan Ergenlik. Ayın Kitabı, Ege Üniversitesi Matbaası, İzmir. 9.Bilge Y, Hancı İH, Kendi Ö, Tıraş ZB. Mala Yönelik Suçlar Açısından Çocuk Suçluluğu. Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Psikoloji Seminer Dergisi (Baskıda). 10.Çoltu A, Hancı İH, Ege B, Demirçin S: 1988-1992 Yılları Arasında Bursa'da Farik-i Mümeyyizlik Muayenesine Gönderilenlerin Demografik Özellikleri. 7. Ulusal Adli Tıp Günleri 1-5 Kasım 1993,
  3. Antalya, Poster Sunuları Kitabı 1993:51-58. 11.Ege B, Hancı İH, Ertürk S. İzmir İli Çocuk Suçlan Haritası. 1992 Çocuk ve Ergen Psikiatrisi Günleri Serbest Bildiriler Kitabı 1992:316-322. 12.Hancı İH, Akçiçek E, Aktaş EÖ, Batuk G, Coşkunol H. Erol A. Çocuk Suçluluğuna Ekolojik Bir Yaklaşım, Çocukları Oturdukları Şehir Bölgeleri. Eğitim Dergisi, Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayını 1996:185-190. 13.Hancı İH, Aktaş EÖ, Akçiçek E. İç Göçlerin Çocuk Suçluluğuna Etkisi. Eğitim Delgisi, Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayım 1996:173-183. 14.Hancı İH, Ege B. İzmir'de Suç İşleyen Çocukların Demografik Özellikleri. Adii Tıp Dergisi 1993 9(1-4):3-9. 15.Hancı İH, Ege B. İzmir Islahevindeki Hükümlü Çocukların Demografik Özellikleri. 7. Ulusal Adli Tıp Günleri, 1-5 Kasım 1993,
  4. Antalya, Poster Sunulan Kitabı 1993:333-342. 16.Johnson V, Pandina RJ. Effects of the Family Envirnment on Adolescent Substance Use Deliquency and Copry Styles. Am J Drug Alcohol Abuse 1991;î7(l):71-88. 17.Levent Ş. Çocuk Suçluluğu ve Islahevi. İzmir Barosu Dergisi 1992;3: 81-84. 18.Lewis DO. in Comperensive Textbook of Psychiatry. Wiiliams and Wilkins, Baltimore,1990:1754-1760. 19.Akıllıoğlu T. Çocuk Haklarına Dair Sözleşme: Yorum. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilimler Fakültesi İnsan Haklan Merkezi Yayınları, No: 13, Andlaşmalar Dizisi, No:l, 1995, Ankara. 20.Rutter M. Taylor E, Hersov L. Child and Adolescent Psychiatry Modern