AI Summary & Key Takeaways
AI InsightParla highlights the paradox of Bulgaristanlı migrants’ perceived privilege as ethnic kin, juxtaposed with their precarious realities, especially during protracted struggles for citizenship.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Ayşe Parla’s Precarious Hope: Migration and the Limits of Belonging in Turkey offers a profound exploration of migration, hope, and precarity through the experiences of post-1990 Bulgaristanlı migrants in Turkey. Framing hope as a collective and structural condition shaped by legal and economic systems, Parla situates her analysis within the anthropology of waiting, drawing on her immersive ethnographic engagement with migrants. She critically examines Turkey’s ethnic-based migration and citizenship policies, revealing how these frameworks simultaneously generate and limit hope. Parla highlights the paradox of Bulgaristanlı migrants’ perceived privilege as ethnic kin, juxtaposed with their precarious realities, especially during protracted struggles for citizenship.
Özet
Bütün göç hikâyeleri iki temel duygu üzerine kurulur: umut ve korku. Umut, bütün göç hikâyelerinde ortak bir tema olsa da, bütün göçmenler umudu aynı şekilde hissedemez. Ayşe Parla, bu çalışmasında, göçmenlerin taşıdığı umudu bireysel bir duygu olarak ele almak yerine, iktisadi ve hukuki dinamiklerce belirlenen kolektif bir durum olarak inceler. Bu farkı anlamak için, aynı ülkeye, yani Türkiye’ye göç eden farklı etnik ve dini kimliklerden göçmenlerin, Türkiye’nin vatandaşlık ve göç rejimi karşısında aynı oranda umut edemeyişlerini, soy bağından dolayı görece imtiyazlı görünen Bulgaristan Türkleri üzerinden analiz etmeye çalışır. Parla, ekonomik kaygılarla Türkiye’ye gelip çoğu zaman kayıt dışı çalışan ve kendilerinden önce gelenler gibi doğrudan vatandaşlık alamayan 1990 sonrası Bulgaristan göçmenlerinin vatandaşlık alma süreçlerinde, Türkiye’nin etnik kökene dayalı göç ve vatandaşlık rejiminin ürettiği umudun “kırılganlığını” anlatmaktadır.