AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAccordingly, it is emphasized that Shia poetry held a significant cultural and historical role in the formation, preservation, continuity, and intellectual transmission of sectarian identity within Abbasid-era Arabic literature.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This research aims to comprehensively examine the literary and intellectual dimensions of leading poets representing and aiming to disseminate the Shia sect through poetry during the Abbasid era, while evaluating their social impact. It intends to reveal the struggle of pioneering Shia poets in the intellectual and doctrinal spheres through their poetic output. The study addresses the social and political status of Shia poets within the political dynamics of the Abbasid state, providing a detailed evaluation of the function of poetry in preserving and transmitting the identity of the Shia sect, constructing collective memory, and strengthening sectarian consciousness. In this context, the Shia literary circles formed during the Abbasid period are examined; furthermore, the sectarian, political, and intellectual structure of the period is analysed through the lives, literary personalities, and poems of prominent poets such as Di‘bil al-Khuza‘i, Sayyid al-Himyari, and Mansur al-Namari. The study demonstrates that Shia poets did not produce literary works solely out of aesthetic concerns; rather, they established a sectarian consciousness and social identity by articulating the devotion to the Ahl al-Bayt, the concept of the Imamate, historical perception, and political criticism through poetry. Accordingly, it is emphasized that Shia poetry held a significant cultural and historical role in the formation, preservation, continuity, and intellectual transmission of sectarian identity within Abbasid-era Arabic literature.
Özet
Bu araştırma, Abbâsîler döneminde Şiî mezhebi şiir aracılığıyla temsil eden ve onu yaymayı amaçlayan öncü şairlerin edebî ve fikrî yönlerini kapsamlı bir şekilde incelemeyi ve toplumsal etkilerini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Bu dönemde öncü Şiî şairlerin fikri ve mezhebi alanında şiirleriyle verdikleri mücadeleyi ortaya koymayı hedeflenmektedir. Çalışmada, Abbâsî devleti siyasal yapısı içerisinde Şiî şairlerin toplumsal ve siyasal konumu ele alınmakta; şiirin Şiî mezhebinin kimliğinin korunması, aktarılması, toplumsal hafızanın inşası ve mezhebî bilincin güçlendirilmesindeki işlevi ayrıntılı biçimde değerlendirilmektedir. Bu bağlamda, Abbâsîler döneminde teşekkül eden Şiî edebî çevreler incelenmekte ve dönemin önde gelen şairlerinden Dîʿbil el-Huzâʿî, Seyyid el-Himyerî ve Mansûr en-Nemerî’nin hayatları, edebî kişilikleri ve şiirleri üzerinden dönemin mezhebî, siyasî ve düşünsel yapısı analiz edilmektedir. Çalışmada, Şiî şairlerin yalnızca estetik kaygılarla edebî üretimde bulunmadıkları; aynı zamanda Ehl-i Beyt sevgisini, imamet anlayışını, tarih algısını ve siyasî eleştiriyi şiir yoluyla dile getirerek mezhebî bir bilinç ve toplumsal kimlik oluşturdukları ortaya konulmaktadır. Bu yönüyle Şiî şiirin, Abbâsî dönemi Arap edebiyatında mezhebî kimliğin oluşumu, korunması ve sürekliliği ve düşünsel aktarımı açısından önemli bir kültürel ve tarihî rol üstlendiği vurgulanmaktadır.