AI Summary & Key Takeaways
AI InsightTherefore, this article also tries to find answers for Freddie’s performance of male violence within the axis of psychoanalytic postulations elaborated on Lacan’s identity theory.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article proposes to read John Banville’s The Book of Evidence, a crime story narrated from the protagonist’s first-person gaze, from a Lacanian perspective by referring to his mirror stage theory. As an extension of testimonial literature, the novel is deemed to be a narrative of introspective self-examination, thus introducing a creation of “the self” paralleling the text. The protagonist’s mnemonic narrative is accompanied by the idea of an alternative world of not only self-expression but also self-depiction and presentation as in Lacan’s Imaginary. This self-creation, however, may not be as innocent as it seems. The reason for this is that although the mirror phase involves a transition from the Imaginary to the Symbolic, it presupposes the role of the other, biologically (m)other, in order to accustom the subject to the law of society, the symbolic. However, just because the protagonist, Freddie, mentions his mother’s presence as “nothing”, there is no soothing force for his adaptation to the societal laws. Here, Freddie is subject to what Lacan sees as a minor prototype who lives in a society, and yet, is attached to his own rules as the first principle of male violence associated with this novel. Therefore, this article also tries to find answers for Freddie’s performance of male violence within the axis of psychoanalytic postulations elaborated on Lacan’s identity theory.
Özet
Bu makale, John Banville’in, kahramanın birinci şahıs bakış açısıyla anlattığı bir suç öyküsü olan Kanıt Kitabı’nı Lacan’ın ayna teorisine atıfta bulunarak Lacancı bir bakış açısıyla okuma sunmaktadır. Tanıklık edebiyatının bir uzantısı olarak roman, içe dönük bir kendini inceleme anlatısı olarak kabul edilir ve böylece metne paralel bir “benlik” yaratımı ortaya çıkar. Kahramanın geriye dönük anlatımına, Lacan’ın İmgesel düzeninde olduğu gibi sadece kendini ifade etmenin değil, aynı zamanda kendini tasvir etmenin ve sunmanın da olduğu alternatif bir dünya fikri eşlik etmektedir. Ancak bu kendi kendini yaratma, göründüğü kadar masum olmayabilir. Bunun nedeni, ayna evresinin her ne kadar İmgesel düzlemden Sembolik düzleme geçişi içerse de özneyi toplumun yasası olan simgesel olana alıştırmak için Ötekinin, biyolojik olarak annenin, rolünü ön plana koymaktadır. Ancak başkarakter ve anlatıcı olan Freddie, annesinin varlığından “hiçbir şey” olarak bahsettiği için toplumsal yasalara uyum sağlamasını kolaylaştıracak hiçbir yatıştırıcı bulunmamaktadır. Burada Freddie, Lacan’ın toplumda küçük kesim olarak gördüğü, toplumda yaşayan ancak kendi kuralları doğrultusunda hareket eden prototipi temsil etmektedir, ki bu da romanla ilişkilendirilen eril şiddetin birincil ilkesidir. Dolayısıyla bu makale, aynı zamanda Freddie’nin eril şiddeti performansına Lacan’ın kimlik teorisi üzerinden geliştirilen psikanalitik önermeler doğrultusunda yanıtlar bulmaya çalışmaktadır.