AI Summary & Key Takeaways
AI InsightUltimately, the findings demonstrate that Soviet anthems were not mere ceremonial compositions but powerful discursive instruments designed to reinforce hegemonic narratives, sustain ideological dominance, and shape Soviet identity across changing political landscapes.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study explores how Soviet national anthems functioned as ideological and rhetorical tools that reflected and shaped political authority across different leadership eras, from Lenin to Gorbachev. Drawing on Teun A. van Dijk's model of ideological discourse, particularly the construction of "us" versus "them" and the discursive polarisation of power, the research examines how anthem texts mirrored the political and social structures of their respective periods. Simultaneously, the analysis incorporates Aristotle's rhetorical appeals of ethos, pathos, and logos to reveal how these anthems aimed to legitimise authority, foster collective identity, and mobilise emotional engagement. For instance, the "International Anthem" of the Lenin era emphasised revolutionary unity and class struggle. At the same time, Stalin-era anthems glorified centralised leadership and heroic sacrifice, portraying loyalty to the state as loyalty to its leader. As leadership shifted, so did the thematic and rhetorical content of the anthems, reflecting the ideological moods of the Khrushchev and Brezhnev periods, with increasing emphasis on unity and peace. Ultimately, the findings demonstrate that Soviet anthems were not mere ceremonial compositions but powerful discursive instruments designed to reinforce hegemonic narratives, sustain ideological dominance, and shape Soviet identity across changing political landscapes.
Özet
Bu çalışma, Sovyet ulusal marşlarının Lenin’den Gorbaçov’a uzanan farklı liderlik dönemlerinde siyasi otoriteyi yansıtan ve biçimlendiren ideolojik ve retorik araçlar olarak nasıl işlev gördüğünü incelemektedir. Teun A. van Dijk’ın ideolojik söylem çözümlemesi modeli temel alınarak, özellikle “biz” ve “onlar” ikiliği ile iktidarın söylemsel kutuplaşması çerçevesinde, marş metinlerinin ait oldukları dönemlerin toplumsal ve siyasal yapısını nasıl yansıttığı analiz edilmektedir. Aynı zamanda, Aristoteles’in klasik retorik kuramı doğrultusunda ethos (güvenilirlik), pathos (duygusal etki) ve logos (mantıksal akıl yürütme) unsurları değerlendirilerek, marşların kolektif kimliği inşa etme, devlet otoritesini meşrulaştırma ve toplumsal duygulanımı yönlendirme işlevleri ortaya konmaktadır. Lenin döneminin “Enternasyonal Marşı”, devrimci bir kimlik ve sınıf mücadelesi ideallerine vurgu yaparken; Stalin döneminde marş söylemi, merkezi liderliği ve kahramanlık temalarını ön plana çıkararak lidere bağlılığı devlet sadakatiyle özdeşleştirmiştir. Sovyetler Birliği’nin siyasal yapısı değiştikçe marşların tematik ve retorik içeriği de dönüşmüş; Kruşçev ve Brejnev dönemlerinde birlik ve barış vurgusu ön plana çıkmıştır. Bulgular, Sovyet marşlarının yalnızca törensel müzik eserleri değil, aynı zamanda hegemonik söylemleri pekiştiren, ideolojik sürekliliği sağlayan ve Sovyet kimliğini yeniden üreten güçlü söylemsel araçlar olduğunu ortaya koymaktadır.