AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis text will focus on transhumanism’s relationship with humanism, showing where the two movements intersect and diverge, and ultimately arguing that transhumanism cannot be seen as a direct heir to humanism.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
As a philosophical movement, transhumanism has been attracting increasing attention since the second half of the twentieth century. Transhumanist thinkers, whose main claim is to prolong human life and, if possible, to achieve immortality, with the help of science and technology believe that every new technological development brings us closer to this goal. Especially the developments in artificial intelligence and nanotechnology and the increasing use of various medical technologies on human beings require further reflection on transhumanism. Transhumanist thinkers, who argue that humanity will enter a new phase in its earthly journey after what they call singularity and claim that this phase will be the post-human era, identify their precursors as humanist thinkers starting from the Renaissance. In this narrative, transhumanism is a type of neo-humanism. Accordingly, humanists heralded transhumanism by rejecting extraterrestrial/otherworldly references and arguing that whatever human beings become, they determine it themselves. This narrative presented by transhumanism seems to have been accepted without much debate by both supporters and opponents of the movement. However, this claim is one that must be seriously challenged. When we focus on the relationship between transhumanism and both Renaissance humanism and contemporary humanism, we see that there are serious differences. These differences are too serious to allow us to treat transhumanism as a type of humanism. This text will focus on transhumanism’s relationship with humanism, showing where the two movements intersect and diverge, and ultimately arguing that transhumanism cannot be seen as a direct heir to humanism.
Özet
Felsefi bir hareket olarak transhümanizm 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren ivmesi gittikçe artan bir ilgiye mazhar olmaktadır. Temel iddiası bilim ve teknolojinin yardımıyla insanın ömrünü uzatmak ve mümkünse onu ölümsüzlüğe ulaştırmak olan transhümanist düşünürler, ortaya çıkan her yeni teknolojik gelişmenin bizi bu hedefe yaklaştırdığını düşünürler. Özellikle YZ (yapay zekâ) ve nanoteknolojide ortaya çıkan gelişmeler ve çeşitli tıbbî teknolojilerin insan üzerinde artan kullanımı transhümanizmi daha fazla düşünmeyi gerektirir. Tekillik adı verdikleri süreçten sonra insanın yeryüzündeki serüveninde yeni bir aşamaya geçeceğini savunan ve bu aşamanın insan sonrası dönem olacağını iddia transhümanist düşünürler, kendi öncülerini Rönesans’tan başlayarak hümanist düşünürler olarak belirlerler. Bu anlatıda transhümanizm bir tür neo-hümanizmdir. Buna göre hümanistler dünya dışı/ötedünyacı referansları reddetmeleri ve insan her ne olacaksa bunu bizzat kendinin belirlediğini gündeme getirmeleri nedeniyle transhümanizmi müjdelemişlerdir. Transhümanizm tarafından sunulan bu anlatı hem hareketin taraftarları hem de muhalifleri tarafından fazla tartışılmadan kabul edilmiş gibi görünmektedir. Oysa bu iddia ciddi şekilde sorgulanmayı hak eder. Gerek Rönesans hümanizmi gerekse de çağdaş hümanizm ile transhümanizm arasındaki ilişkiye odaklanıldığında arada ciddi farklar olduğu görülür. Bu farklar transhümanizmi, hümanizmin bir türü olarak ele almamıza izin vermeyecek kadar ciddi farklardır. Bu metinde de transhümanizmin hümanizm ile olan ilişkisine odaklanılarak, iki hareketin kesiştiği ve ayrıştığı noktalar gösterilmeye çalışılacak ve son tahlilde transhümanizmin doğrudan hümanizmin varisi olmadığı öne sürülecektir.