Journals / Uluslararası İnsan Çalışmaları Dergisi / 2026 / Cilt: 9 Sayı: 16

A Geographical Perspective on International Students in Higher Education in Türkiye (2013–2024)

2013–2024 Döneminde Türkiye’de Yükseköğretim Gören Uluslararası Öğrencilere Coğrafi Bir Bakış

Hüseyin Şahbaz(Afyonkarahisar İl Milli Eğitim Müdürlüğü)0000-0002-4808-0746
Pages
27–57
Publication Date
2026-07-03
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Adopting a qualitative research approach and drawing on the fundamental principles of geography, the findings indicate that the number of international students increased from 48,183 in the 2013/2014 academic year to 336,366 in the 2023/2024 academic year.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This study aims to analyze international students enrolled in higher education in Türkiye between 2013 and 2024 from a geographical perspective.
📊
Key Findings & Data:Adopting a qualitative research approach and drawing on the fundamental principles of geography, the findings indicate that the number of international students increased from 48,183 in the 2013/2014 academic year to 336,366 in the 2023/2024 academic year.
💡
Conclusion & Impact:Furthermore, the study concluded that the gender distribution within the student profile directly reflects the socio-cultural structures of the source geographies.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:2013 Verileri
⚙️Variables:Yükseköğretim · Uluslararası öğrenci hareketliliği · Uluslararası öğrenciler

Abstract

This study aims to analyze international students enrolled in higher education in Türkiye between 2013 and 2024 from a geographical perspective. Adopting a qualitative research approach and drawing on the fundamental principles of geography, the findings indicate that the number of international students increased from 48,183 in the 2013/2014 academic year to 336,366 in the 2023/2024 academic year. This substantial growth, corresponding to an approximately sevenfold increase, demonstrates that Türkiye has become one of the prominent destinations in global student mobility. In terms of diversity, the results reveal that Türkiye attracts students from a wide range of countries across the world. This can be attributed, in part, to the country’s strategic geographical location and relatively accessible transportation networks. During the same academic year, Syrian nationals constituted the largest group, accounting for 18.061% of the total international student population, followed by students from Azerbaijan, Turkmenistan, Iran, Iraq, Kazakhstan, Egypt, Afghanistan, Somalia, and Yemen. The findings further suggest that a significant proportion of international students in Türkiye originate from neighboring countries, Turkic republics, and African nations. While relatively stable political conditions prevail in the Turkic republics, several other source countries are characterized by conflicts, political instability, terrorism, military interventions, and authoritarian governance structures. In this context, the preference for Türkiye appears to be influenced by the pursuit of a safer and more accessible higher education environment. An analysis of spatial distribution at the provincial level indicates that international students are predominantly concentrated in Istanbul (35.32%), followed by Eskişehir, Ankara, Karabük, Erzurum, İzmir, and Sakarya. It was determined that as a result of university expansion policies, international students have dispersed throughout the country, with registrations recorded in all provinces except Hakkâri. Furthermore, the study concluded that the gender distribution within the student profile directly reflects the socio-cultural structures of the source geographies.

Özet

Bu araştırmanın amacı, 2013–2024 döneminde Türkiye’de yükseköğretim gören yabancı uyruklu öğrencileri coğrafi bir perspektiften analiz etmektir. Nitel araştırma yaklaşımı benimsenerek ve coğrafya disiplininin temel ilkeleri doğrultusunda yürütülen çalışmanın bulgularına göre, 2013/2014 Akademik Yılı’nda 48.183 olan yabancı uyruklu öğrenci sayısı, 2023/2024 Akademik Yılı’nda 336.366’ya yükselmiştir. Bu durum, ilgili dönemde yaklaşık yedi katlık bir artışa işaret etmekte olup Türkiye’nin uluslararası öğrenci hareketliliği bakımından öne çıkan ülkelerden biri hâline geldiğini göstermektedir. Öğrenci çeşitliliği açısından değerlendirildiğinde, Türkiye’nin 2023/2024 Akademik Yılı itibarıyla dünyanın çok geniş bir coğrafyasından öğrenci çektiği anlaşılmaktadır. Bu çekim gücünün oluşmasında, ülkenin jeostratejik konumu ve ulaşım olanaklarının görece elverişli olması etkili faktörler arasında yer almaktadır. Aynı dönemde yabancı uyruklu öğrenciler içinde en yüksek oran %18,061 ile Suriye vatandaşlarına aittir. Bu grubu Azerbaycan, Türkmenistan, İran, Irak, Kazakistan, Mısır, Afganistan, Somali ve Yemen vatandaşları izlemektedir. Bulgular, Türkiye’de yükseköğretim gören yabancı uyruklu öğrencilerin önemli bir bölümünün komşu ülkeler, Türkî cumhuriyetler ve Afrika ülkelerinden geldiğini ortaya koymaktadır. Türkî cumhuriyetlerde görece istikrarlı siyasal yapıların varlığı dikkat çekerken, diğer bazı kaynak ülkelerde işgal, iç savaş, terör, askerî müdahaleler ve otoriter yönetim pratiklerinin etkili olduğu gözlenmektedir. Bu bağlamda, güvenli ve erişilebilir bir yükseköğretim ortamı arayışının Türkiye’nin tercih edilmesinde belirleyici olduğu değerlendirilmektedir. İllere göre dağılım incelendiğinde, yabancı uyruklu öğrencilerin en yoğun olarak İstanbul’da (%35,32) toplandığı; bunu Eskişehir, Ankara, Karabük, Erzurum, İzmir ve Sakarya’nın izlediği görülmektedir. Üniversiteleşme politikalarının bir sonucu olarak uluslararası öğrencilerin ülke geneline yayıldığı ve Hakkâri hariç tüm illerde kayıtlarının bulunduğu saptanmıştır. Ayrıca araştırmada, öğrenci profilindeki cinsiyet dağılımının kaynak coğrafyaların sosyo-kültürel yapılarını doğrudan yansıttığı sonucuna ulaşılmıştır.

🔖

Cite This Article

Şahbaz, H. (2026). A Geographical Perspective on International Students in Higher Education in Türkiye (2013–2024). Uluslararası İnsan Çalışmaları Dergisi, Cilt: 9 Sayı: 16, 27–57. https://doi.org/10.35235/uicd.1664720

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (70)

  1. Akşam, İ. (2023). Çatışma haritalandırması bağlamında Libya devlet-içi çatışmasındaki ikincil aktörlerin karşılaştırmalı analizi: Pozisyonlar, çıkarlar ve ihtiyaçlar. Uluslararası Kriz ve Siyaset Araştırmaları Dergisi, 7(2), 355-390.
  2. Ali, H. A. (2023, 28-29 Kasım). Halifeliğe tarihsel bir bakış ve Osmanlı halifeliğinin Hint Müslümanları için önemi [Sempozyum bildiri özeti]. Türkiye Cumhuriyeti’nin 100. Yılı Münasebetiyle Uluslararası Sempozyum Türkiye Pakistan İlişkileri. İstanbul, Türkiye. https://cdn.istanbul.edu.tr/FileHandler2.ashx?f=o%CC%88zet-ki%CC%87tapc%CC%A7ig%CC%86i-isbn.pdf
  3. Apaydın, A., Erhan, Ç., Kestel, S., Hazar, S., Çörtoğlu, F.S. (2012). Ankara Kenti Yabancı Öğrencilerle Zenginleşiyor. Ankara: Ankara Kalkınma Ajansı.
  4. Ataseven, F. (2024). Almanya’da Türk diasporasına bir bakış. Research Studies Anatolia Journal, 7(3), 345-375. https://doi.org/10.33723/rs.1519329
  5. Bakü Eğitim Müşavirliği. (2020, 27 Ocak). Yabancı uyruklu öğrenci sınavı (YÖS). https://baku.meb.gov.tr/www/yos-nedir/icerik/168
  6. Baydemir, M. (2020). Türkiye’nin Afrika açılımı: Yükseköğretimde Sahraaltı Afrikalı öğrenci hareketliliği (2013-2018). PESA Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 6(1), 56-68.
  7. Bayır, D. ve Aksu, F. (2020). Açık kapı politikasından güvenlik tehdidine Türkiye’de Suriyeli sığınmacılar olgusu. Marmara Üniversitesi Siyasal Bilimler Dergisi, 8(2), 324-356. https://doi.org/10.14782/marmarasbd.789791
  8. Brandt, M. (2022). Women’s Rights in Albania. Centro Studi di Politica Internazionale.
  9. Çataklı, İ. ve Taşdoğan, C. (2024). Suriyeli göçü ve Türkiye’nin sığınmacılara yönelik politikaları üzerine bir değerlendirme. Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 26(1), 233-260. https://doi.org/10.26745/ahbvuibfd.1405605
  10. Çelik, M. ve Akgün, B. (2023). Etkili bir yumuşak güç unsuru olarak uluslararası eğitimin Türk dış politikasındaki yeri. Liberal Düşünce Dergisi, 28(111), 121-150.
  11. Dalkılıç, M. ve Biber, R. (2014). Etnik barış bağlamında Bulgaristan Türklerinin Bulgarlarla sosyal ilişkileri. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, 69, 119-151.
  12. Demirtaş, T. (2024). Bir yılın ardından Sudan iç savaşı: Yeni bir Darfur krizi mi yaşanacak?. Kriter, 9(90). https://kriterdergi.com/dis-politika/bir-yilin-ardindan-sudan-ic-savasi-yeni-bir-darfur-krizi-mi-yasanacak Diplomatic Academy. (2018). Education Learning and Development Module. Australian Government Department of Foreign Affairs and Trade.
  13. Diyanet İşleri Başkanlığı. (2014). Türkiye’de Dini Hayat Araştırması. Diyanet İşleri Başkanlığı.
  14. Ekhtiari, M. ve Aysan, M. F. (2023). Günümüz Türkiye’sinde İranlı göçmenlerin sosyoekonomik entegrasyonu. İnsan ve Toplum, 13(1), 225-253.
  15. Emecen, F. (2007). Osmanlılar. İslâm Ansiklopedisi (Cilt 33, s. 487-496). Türkiye Diyanet Vakfı.
  16. Engin-Güder, B. (2024). Doğu Afrika’daki iç çatışmalarda komşu ülke faktörü: Somali iç savaşı örneği. Yönetim Bilimleri Dergisi, 22(51), 196-218. https://doi.org/10.35408/comuybd.1390468
  17. Enterieva, M. ve Sezgin, F. (2016). Türkî cumhuriyetlerden Türkiye’ye gelen yükseköğretim öğrencilerinin akademik ve sosyal beklentilerinin karşılanma düzeyi. Yükseköğretim ve Bilim Dergisi, 1, 102-115.
  18. Ergüneş, A. (2018). Armenian Studies Past to Present. A. Yılmaz (Ed.), İstanbul: Hrant Dink Foundation.
  19. Erken, M. (2021). Türkiye’de Uluslararası Öğrencilik Çalışmaları. İstanbul Üniversitesi Uluslararası Öğrenci Uygulama ve Araştırma Merkezi.
  20. ESOGÜ TÖMER. (2023). Türkçe seviye belirleme/muafiyet/yeterlik sınavı (TSBS) Başvuruları. https://tomer.ogu.edu.tr/Duyuru/Detay/1267/turkce-seviye-belirlememuafiyetyeterlik-sinavi-tsbs-basvurulari
  21. González, C. P. (2019). On the transfer of technology and knowledge in Iran during the Naseri period (1848-1896). The Growth and Development of Astronomy and Astrophysics in India and the Asia-Pacific Region, 54, 395-420.
  22. Göç İdaresi Başkanlığı. (2024). Geçici koruma. https://www.goc.gov.tr/gecici-koruma5638 Göç İdaresi Başkanlığı. (t.y.). Öğrenci ikamet izni başvurularında istenen belgeler. https://e-ikamet.goc.gov.tr/Ikamet/BasvuruIstenenBelgeler/BasvuruFormuIstenenBelgeler?tur=5
  23. Güneş, İ. (2016). Türkiye’ye yükseköğrenim için gelen uluslararası öğrencilerin İstanbul algısı [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. İstanbul Üniversitesi.
  24. Gürbüz, R. ve Güleç, İ. (2016). Türkiye’de eğitim gören yabancı öğrencilerin Türkçeye ilişkin görüşleri: Sakarya Üniversitesi Örneği. Sakarya University Journal of Education, 6(2), 141-153. https://doi.org/10.19126/suje.18712
  25. Helfrich, A. (2021). Feminine intervention: The Bosnian war and women’s roles in instigating peace. Undergraduate Research Journal, 25(6), 46-62.
  26. Isaxanli, H. (2005, July 5-7). Education in Azerbaijan before the Soviet rule [Tam Metin]. UNESCO Conference Reform of Education System of Azerbaijan for Sustainable Future, Paris, s. 25-45.
  27. Işığıçok, Ö. ve Kariman, S. (2022). Afganistan’da yaşanan göç hareketleri ve Türkiye’deki Afganların durumunun incelenmesi. Uluslararası Kriz ve Siyaset Araştırmaları Dergisi, 6(2), 455-486.
  28. Ivanova-Popova, K. (1996). The Bulgarian university: development, trends, and challenges. The European university: Identity, objectives, and challenges, 1(3), 891-893. https://doi.org/10.1080/10848779608579501
  29. İzgi, M.T. ve Eren, S. A. (2024). Orta Doğu’dan Türkiye’ye göç ve turizm hareketliliği: Mısırlı göçmenler. PESA Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 10(2), 121-137.
  30. Kabirova, A. (2023). Uluslararası Öğrencilerin Türkiye’ye Ekonomik Katkısı. Uluslararası Öğrenci Dernekleri Federasyonu.
  31. Kalaycı, İ. (2023). Irak’tan göç. G. Kaya. (Ed.), Cumhuriyetin Göçlerle Dolu 100 Yılı içinde (ss. 563-573). İzmir: Cem Yayınevi.
  32. Kavak, N. (2023). Kırım’ın Rusya tarafından ilhakının onuncu yılında Türkiye’deki Kırım Tatarlarının Anavatan Kırım algısı. Uluslararası Doğu Avrupa Araştırmaları Dergisi, 5(2), 218-237.
  33. Kayadibi, F. (2003). Fatih Sultan Mehmet döneminde eğitim ve bilim. İstanbul Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 8, 1-18.
  34. Koçman, A. (1993). İzmir’in kentsel gelişimi ve bunu etkileyen faktörler. Çağdaş Türkiye Tarihi Araştırmaları Dergisi, 1(3), 101-126.
  35. Kondakçı, Y., Çapa-Aydın, Y., Ertem, H.Y., Oldaç, Y.İ. (2017). Türkiye’de uluslararası öğrenci hareketliliği: Uluslararası öğrencilerin yaşam doyumları ve yükseköğrenim için Türkiye’yi tercih sebeplerinin modellemesi. TÜBİTAK.
  36. Korkmaz, H. (2022). Modern Dönemde geleneksel kültür kodlarının/ataerkil yapının aile hayatına yansıması. Antakiyat, 5(1), 54-71.
  37. Mahmud, S. F. (2013). The higher education in Iraq challenges and recommendations. Journal of Advanced Social Research, 3(9), 255-264.
  38. National Bureau of Statistics of the Republic of Moldova. (2025). Statistical Yearbook of the Republic of Moldova, editions 2002-2024. https://statistica.gov.md/en/buletin-statistic-trimestrial-editiile-2005-2021-9877_59482.html
  39. ÖSYM. (2007). YÖS ile ilgili sorular. https://www.osym.gov.tr/TR,4651/yos-ile-ilgili-sorular.html#:~:text=Adaylara%20s%C4%B1navda%20Temel%20%C3%96%C4%9Frenme%20Becerileri%20Testi%20ve%20T%C3%BCrk%C3%A7e%20Testi%20uygulanmaktad%C4%B1r.
  40. ÖSYM. (2024). 2024 Türkiye yurt dışından öğrenci kabul sınavı (Tr-YÖS/1) Kılavuzu. https://dokuman.osym.gov.tr/pdfdokuman/2024/TR-YOS-1/kilavuz15052024.pdf
  41. Öz, İ. (2016). Küresel dünyada turist göçerler olarak yabancı uyruklu yüksek öğretim öğrencileri Erzurum Atatürk Üniversitesi örneği [Tam Metin]. Türk Göçü 2016 Seçilmiş Bildiriler-1, London: Transnational Press, s. 143-150.
  42. Özcan, U. (2009). Yabancıların gözüyle 19. yüzyılda Karadağ kadını. SDÜ Fen Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19, 25-36.
  43. Özoğlu, M., Gür, B. S., Coşkun, İ. (2012). Küresel Eğilimler Işığında Türkiye’de Uluslararası Öğrenciler. Siyaset, Ekonomi ve Toplum Araştırmaları Vakfı.
  44. Özyeğin Üniversitesi. (2015). Lisans programlarına yurt dışından öğrenci kabul kriterleri. https://www.ozyegin.edu.tr/sites/default/files/upload/Uluslararasi/admission-requirements-2015-2016-26-06-2015-tr.pdf
  45. Prasasti, A. L. (2021). Sakarya Üniversitesi’ndeki Endonezyalı öğrencilerin kültürlerarası iletişim deneyimleri üzerine bir araştırma [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Sakarya Üniversitesi.
  46. Sadıkoğlu, B. (2021). Hakkâri İlinin Beşeri ve Ekonomik Coğrafyası [Yayımlanmamış doktora tezi]. İstanbul Üniversitesi.
  47. Sepiashvili, N. (2018). Democratic Republic of Georgia. economic analysis of 1918-1921 years, brief overview of the legislative and educational reforms. Kavkaz-Przeszłość-Teraźniejszość-Przyszłość, 91-106.
  48. Stamelos, G. ve Kavasakalis, A. (2016). Equity in “Higher Education Systems: the case of Greece. K.M. Joshi ve S. Paivandi (Ed.), Equity in Higher Education. A global perspective içinde (ss. 1-22). New Delhi: Studera Press. Study in Türkiye. (2019). 10 Reasons to Study in Türkiye. https://www.studyinturkiye.gov.tr/StudyinTurkey/ShowDetail?rID=OByHvYrcPvo=&&cId=PE4Nr0mMoY4=
  49. Şahbaz, H. (2022). The place of Eskişehir province in the country in terms of education characteristics of the population. Eastern Geographical Review, 27(47), 41-68.
  50. Şahin, A. (2025). Uluslararası Öğrencilerin Türkiye’de Karşılaştığı Hukuki Sorunlar. https://www.yugev.org/tr/uluslararasi-ogrencilerin--turkiye%E2%80%99de-karsilastigi--hukuki-sorunlar
  51. Şahin, M. (2021). Türkiye’nin Somali politikasının incelenmesi: 2011-2020 dönemi. Türkiye Ortadoğu Çalışmaları Dergisi, 9(1), 109-147. https://doi.org/10.26513/tocd.863114
  52. Şeker, Ş. (2021), Yemen’in başarısız devlete dönüş süreci. Stratejik ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 5(3), 455-473.
  53. Şen, Y. (2012). Ürdün’de Arap Baharı. Yasama Dergisi, 22, 141-156.
  54. Tabbabi, H. (2013). Tunus’ta ve Türkiye’de modernleşme eseri ve toplum reformları. Tarih Boyunca Türkiye-Tunus İlişkileri. Genelkurmay Basımevi.
  55. Tepealtı, F. ve Aşık, S. (2022). Balkanlardan dönüş: Eski Yugoslavya bölgesinden Anadolu’ya Müslüman göçleri. İçtimaiyat Sosyal Bilimler Dergisi, Göç ve Mültecilik Özel Sayısı, 66-89.
  56. The World Bank. (2016). Belarus Country Gender Profile. World Bank Group.
  57. The World Bank. (2025). The World Bank in Türkiye. https://www.worldbank.org/en/country/turkey/overview
  58. Tozan, O. (2023). The evolution of the Syrian higher education sector 1918-2022: From a tool of independence to a tool of war. Globalisation, Societies and Education, 1-15. https://doi.org/10.1080/14767724.2023.2265854 Trakya Üniversitesi. (2022). Gece Yolcuları, Kosova Türkleri Milli Bayramında Mezun Oldukları Üniversitede Sahne Aldı. https://www.trakya.edu.tr/haber/gece-yolculari-kosova-turkleri-milli-bayraminda-mezun-olduklari-universitede-sahne-aldi
  59. Tuna, F. (2024). İsrail’in Filistin topraklarını işgali: Gazzelilerin su hakkının ihlal edilmesinin uluslararası hukuk açısından değerlendirilmesi. Ombudsman Akademik, Özel Sayı 2(Gazze), 282-308.
  60. Tuncel, M. (2012). Türkiye. İslâm Ansiklopedisi (Cilt 41, s. 562-566). Türkiye Diyanet Vakfı. TÜİK. (t.y.). ADNKS Sonuçları. https://biruni.tuik.gov.tr/medas/?kn=95&locale=tr
  61. Türkiye Maarif Vakfı. (2025). Kuruluş Amacı. https://turkiyemaarif.org/page/hakkimizda UNESCO. (1997, 11 Kasım). Recommendation concerning the status of higher-education teaching personnel. https://www.unesco.org/en/legal-affairs/recommendation-concerning-status-higher-education-teaching-personnel
  62. UNESCO. (2025). According to the number of Total Inbound Internationally Mobile Students. https://data.uis.unesco.org/index.aspx?queryid=3804
  63. United Nations Population Division. (2024). World Population Prospects 2024. https://population.un.org/wpp/downloads?folder=Standard%20Projections&group=Population
  64. Üniversitelerarası Kurul. (2016). Türkiye’de Yükseköğretim ve Uluslararasılaşma. Üniversitelerarası Kurul.
  65. Yardımcıoğlu, F., Beşel, F. ve Savaşan, F. (2017). Uluslararası öğrencilerin sosyo-ekonomik problemleri ve çözüm önerileri (Sakarya Üniversitesi örneği). Akademik İncelemeler Dergisi, 12(1), 203-254. https://doi.org/10.17550/akademikincelemeler.308940
  66. Yıldıran, C., Özkan, D. ve Büyükyılmaz, O. (2016). Yabancı uyruklu lisans öğrencelerinin durum analizi: Karabük Üniversitesi. Uluslararası Bilimsel Araştırmalar Dergisi, 1(1), 20-34. https://doi.org/10.21733/IBAD.35
  67. Yıldız, S., Baygeldi, M.R., Özdemir, Z.M., Emik, S., Demirel, Ş. (2024). Göç Yolunda Kadın ve Çocuk. Polis Akademisi Yayınları.
  68. YÖK Başkanlığı. (2024, 12 Mart). Filistinli ve Sudanlı Öğrencilerin Yatay Geçiş İşlemleri. https://oidb.kastamonu.edu.tr/images/yok-yazilari/12.03.2024-tarihli-filistinli-ve-sudanli-ogrencilerin-yatay-gecis-islemleri-konulu-yok-yazisi.pdf
  69. YÖK. (2019). Türkiye Yükseköğretim Sistemi. Yükseköğretim Kurulu. YÖK. (t.y.). Yükseköğretim Bilgi Yönetim Sistemi. https://istatistik.yok.gov.tr/
  70. Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı. (2025). Türkiye Bursları. https://ytb.gov.tr/daireler/uluslararasi-ogrenciler/turkiye-burslari