AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study constitutes a fundamental reference for researchers who approach sectarian history from a socio-political perspective.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article, drawing on the work Islam in Iran from the 7th to the 15th Centuries by the Soviet orientalist Ilya Pavlovich Petrushevsky, examines the process of Islamization in Iran, the emergence of religious sects, and the rise of Safavidism from historical, sociological, and ideological perspectives. While explaining the emergence of Islam within the framework of social inequality, tribal organization, and economic structures, Petrushevsky focuses on the development of Shiʿism among the Iranian population as an oppositional ideological movement. He argues that Safavidism was not merely a religious order but also a political project shaped through the support of nomadic Turkmen tribes. The work examines in detail the development of the Qizilbash movement under the leadership of Shah Ismail, the process through which Shiʿism became the state religion, and the impact of this transformation on Ottoman–Safavid relations and, more broadly, on sectarian balances within the Islamic world. Petrushevsky evaluates Safavid history not solely within an Iran-centered framework, but together with the regional geography, emphasizing a multilayered and regional pattern of interaction. Although written within a Soviet ideological framework, the work offers a profound approach that analyzes the political background of sects, popular uprisings, and class struggles in light of historical documents. In this respect, Petrushevsky’s work is not merely a historical narrative but also an interdisciplinary example of analysis concerning social transformations in the Islamic world. The study constitutes a fundamental reference for researchers who approach sectarian history from a socio-political perspective.
Özet
Bu makale, Sovyet şarkiyatçısı İlya Pavloviç Petruşevski’nin VII–XV. yüzyıllarda İran’da İslam adlı eserinden hareketle, İran’daki İslamlaşma sürecini, mezheplerin doğuşunu ve Safevîliğin yükselişini tarihsel, sosyolojik ve ideolojik yönleriyle değerlendirmektedir. Petruşevski, İslam’ın ortaya çıkışını sosyal eşitsizlik, kabile düzeni ve ekonomik yapı çerçevesinde açıklarken, Şiiliğin İran halkı arasında muhalif bir ideolojik hareket olarak gelişimine odaklanır. Safevîliğin yalnızca bir tarikat değil, aynı zamanda göçebe Türkmen aşiretlerinin desteğiyle şekillenen siyasal bir proje olduğunu ileri sürer. Eser, Şah İsmail’in önderliğindeki Kızılbaşlığın gelişimini, Şiiliğin bir devlet mezhebi hâline geliş sürecini; bu dönüşümün Osmanlı-Safevî ilişkilerine ve genel olarak İslam dünyasındaki mezhep dengelerine etkisini ayrıntılı biçimde ele alır. Petruşevski, Safevî tarihini sadece İran merkezli bir bağlamda değil; bölge coğrafyasıyla birlikte, çok katmanlı ve bölgesel bir etkileşim içinde değerlendirir. Sovyet ideolojik çerçevesi içinde yazılmış olsa da eser, mezheplerin siyasal arka planını, halk isyanlarını ve sınıfsal mücadeleleri tarihî belgeler ışığında çözümleyen derinlikli bir yaklaşım sunar. Bu yönüyle, Petruşevski’nin eseri yalnızca bir tarih anlatısı değil; aynı zamanda İslam coğrafyasındaki toplumsal dönüşümlere dair disiplinlerarası bir analiz örneğidir. Çalışma, mezhep tarihine sosyo-politik perspektiften yaklaşan araştırmacılar için temel bir başvuru kaynağı niteliğindedir.