SavedAdd your journal

Journals / Uluslararası Güncel Eğitim Araştırmaları Dergisi / 2019 / Cilt: 5 Sayı: 2

Maksimum Aerobik Güç ve Anaerobik Zirve Güç İlişkisinin İncelenmesi

Şebnem Şarvan Cengiz(Manisa Celal Bayar Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi)
Hayal Örcütaş(Manisa Celal Bayar Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi)
Pages
163–174
Publication Date
2019-12-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Tartışma ve Sonuç: Bu çalışmanın sonucunda fiziksel verimlilik düzeyi ile anaerobik güç üretimi arasında ilişki bulunamadığı, Max VO2 ile anaerobik güç üretimi arasında anlamlı bir ilişki olduğu söylenebilir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Amaç: Bu çalışmada, iki farklı test ile bireylerin maksimum aerobik güçlerinin anaerobik zirve güç üretimleri üzerine etkisinin olup olmadığının araştırılması amaçlanmıştır.
📊
Key Findings & Data:Yöntem: Çalışmaya yaş ortalamaları 21,18(1,36) yıl, vücut kitle indeksleri ortalamaları 22,89(3,22) kg/cm2 olan herhangi bir sağlık problemi bulunmayan gönüllü 92 erkek birey katılmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Tartışma ve Sonuç: Bu çalışmanın sonucunda fiziksel verimlilik düzeyi ile anaerobik güç üretimi arasında ilişki bulunamadığı, Max VO2 ile anaerobik güç üretimi arasında anlamlı bir ilişki olduğu söylenebilir.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Maksimum aerobik güç · anaerobik zirve güç

Özet

Amaç: Bu çalışmada, iki farklı test ile bireylerin maksimum aerobik güçlerinin anaerobik zirve güç üretimleri üzerine etkisinin olup olmadığının araştırılması amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışmaya yaş ortalamaları 21,18(1,36) yıl, vücut kitle indeksleri ortalamaları 22,89(3,22) kg/cm2 olan herhangi bir sağlık problemi bulunmayan gönüllü 92 erkek birey katılmıştır. Ölçümler için katılımcılar rastgele iki gruba ayrılmış ve her iki gruba anaerobik zirve gücün tespiti için dikey sıçrama testi uygulanmıştır. Her iki grubunda dikey sıçrama verileri Harman Formülüne(A.Harman, Rosenstein, Frykman, Rosenstein, & Kraemer, 1991) uyarlanarak bireylerin anaerobik zirve güçleri Watt(W) cinsinden hesaplanmıştır. Birinci gruba maksimum aerobik gücün belirlenmesi için Shuttle Run testi uygulanarak(Léger & Lambert, 1982) katılımcıların tahmini Max VO2 değerleri hesaplanmıştır. İkinci gruba ise Harvard Basamak Testi(Brouha, 1943) uygulanarak fiziksel verimlilik indeksleri hesaplanmıştır. Elde edilen verilerin analizinde SPSS 22.0 paket programı kullanılmıştır. Demografik bilgilere ilişkin frekans dağılımını belirlemek için betimleyici analizler yapilmistir. Normal dagilim göstermeyen fiziksel verimlilik indeksi ile anaerobik zirve güç arasındaki ilişkinin belirlenmesi için Spearman korelasyon, normal dağılım gösteren maksimum aerobik güç (Max VO2) ile anaerobik zirve güç verileri arasındaki ilişkinin belirlenmesi için Pearson korelasyon, ilişkiyi yorumlayabilmek için de regresyon analizleri yapılmıştır. Bulgular: Katılımcıların yaş ortalamaları 21,18(1,36) yıl, vücut kitle indeksleri ortalamaları 22,89(3,22) kg/cm2 zirve güç ortalamaları 7279,24(842,75) Watt, FVİ ortalamaları 75,50(15,30), Max VO2 ortalamaları 38,29(8,73) ml/kg bulunmuştur. Çalışmaya katılan bireylere ait verilerin korelasyon analizleri sonucunda FVİ ile anaerobik zirve güç üretimi arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir ilişki bulunmazken maksimum aerobik güç ile anaerobik zirve güç düzeyleri arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Tartışma ve Sonuç: Bu çalışmanın sonucunda fiziksel verimlilik düzeyi ile anaerobik güç üretimi arasında ilişki bulunamadığı, Max VO2 ile anaerobik güç üretimi arasında anlamlı bir ilişki olduğu söylenebilir.

🔖

Cite This Article

Cengiz, Ş. Ş., Örcütaş, H. (2019). Maksimum Aerobik Güç ve Anaerobik Zirve Güç İlişkisinin İncelenmesi. Uluslararası Güncel Eğitim Araştırmaları Dergisi, Cilt: 5 Sayı: 2, 163–174. https://ajindex.com/articles/1568034

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (17)

  1. A.Harman, E., Rosenstein, M. T., Frykman, P. N., Rosenstein, R. M., & Kraemer, W. J. (1991). Estimation o f Human Power Output from Vertical Jump. Journal of Applied Sport Science Research.
  2. Aziz, A. R., & Chuan, T. K. (2004). Correlation between Tests of Running Repeated Sprint Ability and Anaerobic Capacity by Wingate Cycling in Multi-Sprint Sports Athletes. International Journal of Applied Sports Sciences, 16(1), 14–22.
  3. Brouha, L. (1943). The step test: A Simple Method of Measuring Physical Fitness for Muscular Work in Young Men. Research Quarterly of the American Association for Health, Physical Education and Recreation, 14(1), 31–37. https://doi.org/10.1080/10671188.1943.10621204
  4. Demiriz, M., Erdemir, İ., & Kayhan, R. F. (2015). Farklı Dinlenme Aralıklarında Yapılan Anaerobik İnterval Antrenmanın, Aerobik Kapasite, Anaerobik Eşik ve Kan Parametreleri Üzerine Etkileri. Uluslararası Spor, Egzersiz & Antrenman Bilimi Dergisi, 1(1). https://doi.org/10.18826/ijsets.48331
  5. Denadai, B. S., Figuera, T. R., Favaro, O. R. P., & Gonçalves, M. (2004). Effect of the aerobic capacity on the Validity of the Anaerobic Threshold for Determination of the Maximal Lactate Steady State in Cycling. Brazilian Journal of Medical and Biological Research, 37(10), 1551–1556. https://doi.org/10.1590/S0100-879X2004001000015
  6. Gaiga, M. C., & Docherty, D. (1995). The Effect of An Aerobic Interval Training Program on Intermittent Anaerobic Performance. Canadian Journal of Applied Physiology = Revue Canadienne de Physiologie Appliquée, 20(4), 452–464. https://doi.org/10.1139/h95-036
  7. Günay, M., Tamer, K., & Cicioğlu, I. (2013). Spor Fizyolojisi ve Performans Ölçümü.
  8. Hoffman, J. R., Epstein, S., Einbinder, M., & Weinstein, Y. (1999). The Influence of Aerobic Capacity on Anaerobic Performance and Recovery Indices in Basketball Players. Journal of Strength and Conditioning Research, 13(4), 407–411. https://doi.org/10.1519/1533-4287(1999)013 2.0.CO;2
  9. Léger, L. A., & Lambert, J. (1982). A maximal multistage 20-m shuttle run test to predict VO2 max. European Journal of Applied Physiology and Occupational Physiology, 49(1), 1–12. https://doi.org/10.1007/BF00428958
  10. McArdle, W. D. (1986). Exercise physiology: energy, nutrition, and human performance. In Lea&Febiger. https://doi.org/10.1002/9781444344905.ch2
  11. Medbo, J. I., & Tabata, I. (1989). Relative Importance of Aerobic and Anaerobic Energy Release During Short-Lasting Exhausting Bicycle Exercise. Journal of Applied Physiology, 67(5), 1881–1886. https://doi.org/10.1152/jappl.1989.67.5.1881 Montgomery, D. L. (1988). Physiology of Ice Hockey. Sports Medicine (Auckland, N.Z.), 5(2), 99–126. Retrieved from http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/3281210
  12. Özkan, A., Koz, M., & Ersöz, G. (2011). Wingate Anaerobik Güç Testinde Optimal Yükün Belirlenmesi. Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 9(1), 1–5.
  13. Serresse, O., Lortie, G., Bouchard, C., & Boulay, M. R. (1988). Estimation of The Contribution of The Various Energy Systems During Maximal Work of Short Duration. International Journal of Sports Medicine, 9(6), 456–460. https://doi.org/10.1055/s-2007-1025051
  14. Sözen, H., & Akyıldız, C. (2018). The Effects of Aerobic and Anaerobic Training on Aerobic and Anaerobic Capacity. International Journal of Anatolia Sport Sciences, 3(3), 331–337. https://doi.org/10.5505/jiasscience.2018.68077
  15. Suna, G., & Kumartaşli, M. (2017). Investigating Aerobic, Anaerobic Combine Technical Trainings’ Effects on Performance in Tennis Players. Universal Journal of Educational Research, 5(1), 113–120. https://doi.org/10.13189/ujer.2017.050114
  16. Yılmaz, A. (2011). Aerobik ve Anaerobik Performans Özelliklerinin Tekrarlı Sprint Yeteneği ile İlişkisi.
  17. McArdle, W. D. (1986). Exercise physiology: energy, nutrition, and human performance. In Lea&Febiger. https://doi.org/10.1002/9781444344905.ch2