AI Summary & Key Takeaways
AI InsightHowever, further controlled studies are needed to standardize treatment protocols.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective Bruxism is a complex parafunctional habit characterized by involuntary masticatory muscle activity, observed in both childhood and adulthood. It is classified into two subtypes: sleep bruxism and awake bruxism, and manifests through teeth clenching, grinding, or thrusting movements of the mandible. Numerous factors such as psychosocial stress, genetic predisposition, neurological disorders, systemic diseases, and medication use play roles in its etiology. The diagnostic process is supported by clinical observation, questionnaires, electromyography (EMG), and polysomnography (PSG). Treatment of bruxism involves individualized approaches, including occlusal splints, relaxation exercises, laser applications, behavioral therapies, and physical modalities. This review aims to address pediatric bruxism from a multidisciplinary perspective, focusing on its etiology, diagnosis, and current treatment approaches. Conclusion Bruxism is a disorder with a multifactorial etiology that requires a multidisciplinary approach for diagnosis and treatment. In children, psychosocial status, systemic conditions, and sleep patterns should be carefully assessed. Diagnosis should be based on clinical findings and parental observation, while treatment should be individualized and focus on symptom management. Therapeutic approaches such as splints, relaxation exercises, laser applications, and behavioral therapies may be effective. However, further controlled studies are needed to standardize treatment protocols.
Özet
Giriş Bruksizm, çocukluk ve yetişkinlik dönemlerinde görülebilen, istemsiz çiğneme kası aktiviteleriyle karakterize kompleks bir parafonksiyonel alışkanlıktır. Uyku ve uyanıklık bruksizmi olarak iki alt gruba ayrılan bu durum; diş sıkma, gıcırdatma ve mandibulanın itici hareketleriyle kendini gösterir. Psikososyal stres, genetik yatkınlık, nörolojik bozukluklar, sistemik hastalıklar ve ilaç kullanımı gibi çok sayıda faktör etiyolojide rol oynamaktadır. Tanı süreci klinik gözlem, anketler, elektromiyografi (EMG) ve polisomnografi (PSG) gibi çeşitli yöntemlerle desteklenmektedir. Bruksizmin tedavisinde ise hastaya özgü planlanan; oklüzal splintler, gevşeme egzersizleri, lazer uygulamaları, davranışsal terapiler ve fiziksel yaklaşımlar gibi farklı yöntemler kullanılmaktadır. Bu derlemede, çocukluk çağı bruksizmine multidisipliner bir bakış açısıyla yaklaşarak etiyoloji, tanı ve güncel tedavi yaklaşımları ele alınmıştır. Sonuç Bruksizm, çok faktörlü etiyolojisi nedeniyle tanı ve tedavide multidisipliner yaklaşım gerektiren bir bozukluktur. Özellikle çocuklarda psikososyal durum, sistemik hastalıklar ve uyku düzeni dikkatle değerlendirilmelidir. Tanı, klinik bulgular ve ebeveyn gözlemi ile yapılmalı; tedavi ise bireyselleştirilmiş, semptom azaltmaya yönelik yaklaşımları içermelidir. Splintler, gevşeme egzersizleri, lazer ve davranışsal terapiler gibi tedavi yöntemleri etkili olabilir. Ancak tedavi protokollerinin standardizasyonu için ileriye dönük kontrollü çalışmalara ihtiyaç vardır.