AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that adolescents’ attitudes and behaviors that are related to prayer and ritual worship display descriptively differentiated patterns depending on the variables such as gender, age group, and perceived socio-economic status.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The aim of this article is to examine adolescents’ attitudes and behaviors towards prayer and ritual worship during adolescence and to conduct a contextual analysis of the quantitative findings within a holistic framework that is grounded in developmental dynamics. The empirical component of the study is based on a quantitative field survey conducted in 2013 and 2014 with adolescents residing in the provinces of Bursa and Balıkesir. The research sample consists of 212 adolescents with diverse socio-demographic characteristics. Data were collected using a structured questionnaire which was developed by the researcher. The obtained data were analyzed through frequency and percentage distributions using the SPSS 26 statistical software package. In the interpretation phase, the quantitative findings were evaluated through contextual analysis by considering the psychological, sociological, and theological contexts of adolescence. The findings indicate that adolescents’ attitudes and behaviors that are related to prayer and ritual worship display descriptively differentiated patterns depending on the variables such as gender, age group, and perceived socio-economic status. Within this framework, the study reveals that: (i) prayer emerges as a more widespread, accessible, and potentially continuous religious practice than formal ritual worship; (ii) formal practices such as salat, fasting, and Qur’an recitation show more selective, irregular, and periodic patterns; (iii) this irregularity reflects developmental and contextual fluctuations as a characteristic of adolescence rather than a interruption or weakening of religious orientation; (iv) feelings of religious guilt and sinfulness that frequently accompany disruptions in ritual worship function as a regulatory mechanism that is indicating the persistence of a sense of religious responsibility; (v) repentance operates, together with this experience of guilt, as a restorative mechanism that enables adolescents to re-engage with the religious process without abandoning religion altogether; (vi) adolescents’ religious orientations are shaped more strongly by individual, emotional, and subjective meaning-making processes than by the continuity of institutional and formal ritual practices; (vii) prayer and ritual worship are experienced by adolescents not only as normative obligations but also as practices fulfilling functions of emotional regulation, responsibility balancing, and existential meaning-making; and (viii) adolescent religiosity exhibits a cyclical and functional structure that is composed of the stages which are “prayer-ritual worship-disruption-guilt-repentance-reorientation” rather than a model of linear continuity or abrupt rupture.
Özet
Bu makalenin amacı, ergenlik dönemindeki ergenlerin dua ve ibadete yönelik tutum ve davranışlarını incelemek ve ergenlik dönemi dinamikleri temelinde elde edilen nicel bulguları bütüncül ve analitik bir bağlamda yeniden analiz etmektir. Ampirik çalışma, 2013 ve 2014 yıllarında Bursa ve Balıkesir illerinde yaşayan ergenler üzerinde yürütülen nicel bir alan araştırmasına dayanmaktadır. Araştırma örneklemini, farklı sosyo-demografik özelliklere sahip toplam 212 ergen oluşturmaktadır. Veri toplama sürecinde, araştırmacı tarafından yapılandırılmış bir anket formu kullanılmıştır. Elde edilen veriler, SPSS 26 istatistik programı aracılığıyla frekans ve yüzde dağılımları temelinde çözümlenmiştir. Veri yorumlama aşamasında ise nicel bulgular, ergenlik döneminin psikolojik, sosyolojik ve teolojik bağlamları dikkate alınarak bağlamsal analiz tekniğiyle değerlendirilmiştir. Araştırma bulguları, ergenlerin dua ve ibadet pratiklerine ilişkin tutum ve davranışlarının; cinsiyet, yaş grubu ve algılanan sosyo-ekonomik düzey gibi değişkenlere bağlı olarak betimsel düzeyde çok yönlü farklılaşan örüntüler sergilediğini ortaya koymaktadır. Bu çerçevede; (i) dua etme davranışının, biçimsel ibadet pratiklerine kıyasla daha yaygın, daha erişilebilir ve süreklilik potansiyeli daha yüksek bir dinsel pratik olarak öne çıktığı; (ii) namaz kılma, oruç tutma ve Kur’an-ı Kerim okuma gibi biçimsel ibadetlerde ise daha seçici, düzensiz ve dönemsel örüntülerin baskınlaştığı; (iii) söz konusu düzensizliğin, dinsel yönelimin zayıflaması ya da kopuşundan çok ergenlik dönemine özgü gelişimsel ve bağlamsal dalgalanmaları yansıttığı; (iv) ibadet pratiklerindeki aksamalara sıklıkla eşlik eden dinsel suçluluk ve günahkârlık duygularının, dinsel sorumluluk bilincinin sürdüğüne işaret eden düzenleyici bir işlev üstlendiği; (v) tövbe pratiğinin, bu suçluluk deneyimiyle birlikte ergenin dini bütünüyle terk etmeden sürece yeniden dâhil olmasını sağlayan onarıcı bir mekanizma olarak işlediği; (vi) ergenlerin dinsel yönelimlerinde kurumsal ve biçimsel ibadet sürekliliğinden çok bireysel, duygusal ve öznel anlamlandırmaların daha belirleyici olduğu; (vii) dua ve ibadet pratiklerinin ergenler açısından yalnızca normatif yükümlülükler olarak değil, aynı zamanda duygusal düzenleme, sorumluluk dengeleme ve varoluşsal anlamlandırma işlevleriyle deneyimlendiği; (viii) ergen dindarlığının doğrusal bir süreklilik ya da ani bir kopuş modeli yerine, ‘dua-ibadet-aksama-suçluluk-tövbe-yeniden yönelim’ aşamalarından oluşan döngüsel ve işlevsel bir yapı sergilediği bulgulanmış ve yorumlanmıştır.