AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThese findings highlight that school-based intervention programs designed to enhance self-efficacy perceptions play a pivotal role in promoting the psychological well-being of adolescent students.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: This study aims to examine middle school students' life satisfaction, self-efficacy, and attitudes towards physical activity in relation to academic achievement level and participation in school teams; and to identify factors predicting life satisfaction. Materials and Methods: This cross-sectional study was designed using a correlational survey model, a quantitative research methodology. The study was conducted with 237 middle school students. Data were collected using a Socio-Demographic Information Form, the Self-Efficacy Scale for Children, the Attitudes Toward Physical Activity Scale, and the Life Satisfaction Scale Adapted for Children. Independent samples t-test, ANOVA, Pearson correlation, and multiple linear regression analyses were performed on the data. Results: The multiple regression analysis, with self-efficacy and physical activity attitude as independent variables and life satisfaction as the dependent variable, yielded a statistically significant model explaining 17% of the variance in life satisfaction (R^2=,174, Adjusted R^2=,167). The effect size was calculated as Cohen’s f^2=.21, indicating a moderate effect size. The findings demonstrate that self-efficacy is a strong and significant positive predictor of life satisfaction (β=,388,p<,001). Conversely, attitude toward physical activity did not significantly predict life satisfaction (β=-,085,p=,166). Conclusion: Among middle school students, self-efficacy is positively correlated with life satisfaction and serves as the strongest predictor of life satisfaction among the variables examined. These findings highlight that school-based intervention programs designed to enhance self-efficacy perceptions play a pivotal role in promoting the psychological well-being of adolescent students.
Özet
Amaç: Bu çalışmada, ortaokul öğrencilerinin yaşam doyumu, öz yeterlik ve fiziksel aktivite tutumlarını; akademik başarı düzeyi ve okul takımında yer alma değişkenleri açısından incelemek; ayrıca yaşam doyumunu yordayan faktörleri belirlemektir. Gereç ve Yöntem: Bu araştırma, nicel araştırma yaklaşımlarından ilişkisel tarama modelinde tasarlanmış kesitsel bir çalışmadır. Araştırma, 237 ortaokul öğrencisi ile yürütülmüştür. Veri toplama sürecinde Sosyo-Demografik Bilgi Formu, Çocuklar için Öz yeterlik Ölçeği, Fiziksel Aktiviteye Yönelik Tutum Ölçeği ve Çocuklar İçin Uyarlanmış Yaşam Doyumu Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizinde bağımsız örneklem t-testi, ANOVA, Pearson korelasyon ve çoklu doğrusal regresyon analizleri uygulanmıştır. Bulgular: Öz yeterlik ve fiziksel aktivite tutumunun bağımsız değişkenler, yaşam doyumunun ise bağımlı değişken olarak yer aldığı çoklu regresyon analizi sonucunda kurulan model anlamlı bulunmuş ve yaşam doyumundaki varyansın %17’sini açıklamıştır (R² = ,174, Adjusted R² = ,167). Bu değer Cohen’s f² = .21 olarak hesaplanmış olup, orta düzeyde bir etki büyüklüğüne işaret etmektedir. Bulgular, öz yeterliliğin yaşam doyumunun güçlü ve anlamlı bir yordayıcısı olduğunu göstermektedir (β = ,388, p < ,001). Buna karşılık, fiziksel aktivite tutumu yaşam doyumunu anlamlı biçimde (β = –,085, p = ,166) yordamamıştır. Sonuç: Ortaokul öğrencilerinde öz yeterlik yaşam doyumu ile pozitif yönde ilişkili olup incelenen değişkenler arasında yaşam doyumunun en güçlü yordayıcısıdır. Bu bulgu, ergenlik dönemindeki öğrencilerin psikolojik iyi oluşlarını artırmada öz yeterlik algısını güçlendirecek okul temelli destek programlarının kritik bir role sahip olduğunu göstermektedir.