AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAs a result, the study reveals that place-making in landscape architecture should be addressed beyond the production of physical space, incorporating meaning, experience, environment–self relations, and the connections established through time.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aims to reconsider the relationship between the concepts of space and place in the discipline of landscape architecture through a theoretical and schematic approach. While space is generally defined through physical components, formal arrangements, and functional relationships, the concept of place is associated with more complex dimensions such as experience, meaning, identity, sense of belonging, cultural memory, and time. Therefore, the transformation of space into place is too complex to be explained solely by physical organization processes. It is a multidimensional process that requires the integrated consideration of sensory, perceptual, psychological, social, and temporal layers. In this study, the space–place relationship is reinterpreted schematically through the lenses of Genius Loci, Lefebvre, Norberg-Schulz, Relph, Massey, and the concept of time. The originality of the study lies not merely in presenting these theoretical approaches at a textual level, but in interpreting each perspective schematically and, through these schematic readings, developing a holistic framework that explains the transformation process from space to place. As a result, the study reveals that place-making in landscape architecture should be addressed beyond the production of physical space, incorporating meaning, experience, environment–self relations, and the connections established through time.
Özet
Bu çalışma, peyzaj mimarlığı disiplininde mekân ve yer kavramları arasındaki ilişkiyi kuramsal ve şematik bir yaklaşımla yeniden ele almayı amaçlamaktadır. Mekân çoğunlukla fiziksel bileşenler, biçimsel düzenlemeler ve işlevsel ilişkiler üzerinden tanımlanırken, yer kavramı deneyim, anlam, kimlik, aidiyet, kültürel bellek ve zaman gibi daha karmaşık bileşenlerle ilişkilidir. Bu nedenle mekânın yere dönüşümü yalnızca fiziksel düzenleme süreçleriyle açıklanamayacak kadar karmaşıktır. Duyusal, algısal, psikolojik, toplumsal ve zamansal katmanların birlikte değerlendirilmesini gerektiren çok boyutlu bir süreçtir. Çalışmada Genius Loci, Lefebvre, Norberg-Schulz, Relph, Massey ve zaman kavramı üzerinden mekân–yer ilişkisi şematik olarak yeniden okunmuştur. Çalışmanın özgün değeri, söz konusu kuramsal yaklaşımların yalnızca metinsel düzeyde aktarılması değil, her bir düşüncenin şematik olarak yorumlanması ve bu şematik okumalar üzerinden mekândan yere dönüşüm sürecini açıklayan bütüncül bir yaklaşım önerisinin geliştirilmesidir. Sonuç olarak, çalışma peyzaj mimarlığında yer tasarımının fiziksel mekân üretiminin ötesinde, anlam, deneyim, çevre-öz ilişkisi ve zamanla kurulan bağlar üzerinden ele alınması gerektiğini ortaya koymaktadır.