AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFurthermore, the study demonstrates that fear is structured not solely through supernatural elements, but as a symbolic expression of conflicts within the individual’s psychic world, constructed according to the logic of dreams.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Fear, throughout human history, has been transmitted from generation to generation as an instinctual and hereditary legacy; it is an intense emotion shaped within the individual’s mental world through experience, learning, and social conditions. As a primitive and universal emotion, fear is formed through cultural and educational processes and has its origins in the unconscious. Cinema initially produced unsettling effects on audiences; over time, however, it structured fear as an independent genre, visualizing both the internal and external fears of the individual. In this context, cinema functions as a medium that symbolically reveals repressed fears within the unconscious and enables individuals to confront them.Through horror cinema, a product of popular culture, the spectator seeks to purge emotions such as anger, anxiety, stress, fear, fatigue, perceptions of danger, insecurity, and social pressure. Psychoanalytic theory, grounded in Freud’s method of free association, aims to analyze the unknown dimensions of the human psyche; the relationship between cinema and psychoanalysis allows for the interpretation of the boundaries between dream and reality. The aim of this study is to examine how the concept of fear is semiotically constructed in Çağan Irmak’s television series Kâbuslar Evi and how unconscious fears are represented within the individual through the framework of Freudian theory. Conducted through a semiotic and Freudian psychoanalytic analysis, the study concludes that the narrative of Kâbuslar Evi positions itself as an intermediary form a threshol that reveals the hidden or repressed sources of individuals’ behaviors, discourses, and fears within the unconscious, bringing internal conflicts to the level of consciousness and enabling confrontation and reckoning. Furthermore, the study demonstrates that fear is structured not solely through supernatural elements, but as a symbolic expression of conflicts within the individual’s psychic world, constructed according to the logic of dreams.
Özet
Korku, insanlık tarihinde içgüdüsel ve kalıtsal bir miras olarak kuşaktan kuşağa aktarılan; bireyin zihinsel dünyasında deneyim, öğrenme ve toplumsal koşullar aracılığıyla biçimlenen yoğun bir duygudur. İlkel ve evrensel bir duygu olarak korku, kültürel ve eğitsel süreçlerle şekillenir ve bilinçdışı kökenlidir. Sinema, başlangıçta izleyici üzerinde sarsıcı etkiler yaratmış; zamanla korkuyu bağımsız bir tür olarak yapılandırarak bireyin hem içsel hem de dışsal korkularını görselleştirmiştir. Bu bağlamda sinema, bireyin bilinçdışında bastırılmış korkularını simgesel düzeyde açığa çıkaran ve bu korkularla yüzleşmesini sağlayan bir araç işlevi görmektedir. Seyirci, popüler kültürün bir ürünü olan korku sineması aracılığıyla öfke, kaygı, stres, korku, yorgunluk, tehlike algısı, güvensizlik ve toplumsal baskıdan arınmayı amaçlamaktadır. Freud’un serbest çağrışım yöntemiyle temellendirdiği psikanaliz kuramı, insan ruhunun bilinmeyen yönlerini çözümlemeyi amaçlamakta; sinema ile psikanaliz arasındaki ilişki, düş ile gerçeklik arasındaki sınırların anlamlandırılmasına olanak tanımaktadır. Bu çalışmanın amacı, Çağan Irmak’ın Kâbuslar Evi adlı dizi serisinde korku kavramının göstergesel olarak nasıl işlendiğini ve bireyde bilinçdışı korkuların Freudyen kuram çerçevesinde nasıl temsil edildiğini incelemektir. Göstergebilimsel ve Freudyen psikanaliz çözümleme yöntemiyle yürütülen çalışmada, Kâbuslar Evi anlatısının, bireylerin davranışları, söylemleri ve korkularının bilinçdışında gizlenmiş ya da bastırılmış kaynaklarını açığa çıkaran; yaşanan içsel çatışmaları bilinç düzeyine taşıyarak hesaplaşma ve yüzleşme imkânı sunan bir ara form, yani geçit olarak konumlandırdığı sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca çalışma, korkuyu yalnızca doğaüstü unsurlar üzerinden değil, bireyin ruhsal dünyasındaki çatışmaların düş mantığıyla kurgulanmış simgesel bir dışavurumu olarak yapılandırdığını ortaya koymaktadır.