SavedAdd your journal

Journals / MSGSÜ Sosyal Bilimler / 2026 / Cilt: 1 Sayı: 21

Orta Çağ’dan Rönesans’a İsa’nın Sınanması Betimlerinde Şeytan’ın Temsili

Serap Yüzgüller(İSTANBUL MEDENİYET ÜNİVERSİTESİ, EDEBİYAT FAKÜLTESİ, SANAT TARİHİ BÖLÜMÜ, SANAT TARİHİ PR.)0000-0002-8459-1797
Pages
165–180
Publication Date
2020-05-10
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Hristiyan ikonografisinde özellikle cehennem tasarımının oluşturulmasında başrolü oynayan Şeytan figürü, bu çalışmada “İsa’nın Sınanması” sahneleri bağlamında ele alınmakta ve Orta Çağ’dan Rönesans’a uzanan süreçte Şeytan’ın resim sanatındaki değişen imgesi, kötülüğün temsili ve ikonografik kalıplar çerçevesinde değerlendirilmektedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Hristiyan inancında kötülüğün kaynağı kabul edilen Şeytan, Yeni Ahit’te vaftizinin ardından kırk gün çöle çekilen İsa’yı sınayan bir karakter olarak belirmektedir. “Ayartıcı” kimliğiyle İsa’yı üç sınama ile kendisine tapınmaya ikna için çabalayan ancak İsa tarafından yenilgiye uğratılan Şeytan, kötülük bağlamında dünya üzerindeki etkisi nedeniyle ontolojik açıdan erken dönemden itibaren dinsel literatürde başlıca tartışma konularından biri hâline gelmiştir.
📊
Key Findings & Data:Öte yandan Kutsal Kitap anlatılarında rol oynadığı konulara bağlı olarak da cisimleşmiş hâlinin temsili, Hristiyan ikonografisinin yanıt aradığı bir sorunsal olmuştur.
💡
Conclusion & Impact:Hristiyan ikonografisinde özellikle cehennem tasarımının oluşturulmasında başrolü oynayan Şeytan figürü, bu çalışmada “İsa’nın Sınanması” sahneleri bağlamında ele alınmakta ve Orta Çağ’dan Rönesans’a uzanan süreçte Şeytan’ın resim sanatındaki değişen imgesi, kötülüğün temsili ve ikonografik kalıplar çerçevesinde değerlendirilmektedir.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:İsa’nın Sınanması · Şeytan · Orta Çağ

Özet

Hristiyan inancında kötülüğün kaynağı kabul edilen Şeytan, Yeni Ahit’te vaftizinin ardından kırk gün çöle çekilen İsa’yı sınayan bir karakter olarak belirmektedir. “Ayartıcı” kimliğiyle İsa’yı üç sınama ile kendisine tapınmaya ikna için çabalayan ancak İsa tarafından yenilgiye uğratılan Şeytan, kötülük bağlamında dünya üzerindeki etkisi nedeniyle ontolojik açıdan erken dönemden itibaren dinsel literatürde başlıca tartışma konularından biri hâline gelmiştir. Öte yandan Kutsal Kitap anlatılarında rol oynadığı konulara bağlı olarak da cisimleşmiş hâlinin temsili, Hristiyan ikonografisinin yanıt aradığı bir sorunsal olmuştur. Şeytan’ın Batı sanatındaki imgeleşme süreci, dinsel literatürün yanı sıra Hristiyanlığın ve Batı kültürünün kötülük olgusuna ilişkin kalıp-yargılarıyla doğrudan bağlantılıdır. Hristiyan ikonografisinde özellikle cehennem tasarımının oluşturulmasında başrolü oynayan Şeytan figürü, bu çalışmada “İsa’nın Sınanması” sahneleri bağlamında ele alınmakta ve Orta Çağ’dan Rönesans’a uzanan süreçte Şeytan’ın resim sanatındaki değişen imgesi, kötülüğün temsili ve ikonografik kalıplar çerçevesinde değerlendirilmektedir.

🔖

Cite This Article

Yüzgüller, S. (2020). Orta Çağ’dan Rönesans’a İsa’nın Sınanması Betimlerinde Şeytan’ın Temsili. MSGSÜ Sosyal Bilimler, Cilt: 1 Sayı: 21, 165–180. https://ajindex.com/articles/1529799

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (16)

  1. Adams, L. (1989). The Temptations of Christ: The Iconography of a Twelfth-Century Capital in the Metropolitan Museum of Art, Gesta, Vol. 28, pp. 130-135.
  2. Alt, P.A. (2016). Her Şeyin Başlangıcı: Şeytanın Düşüşü ve Kötünün Doğuşu. İstanbul: Sel Yayıncılık.
  3. Corbin, A., Courtine, J., Vigarello, G. (2007). Bedenin Tarihi 1: Rönesans’tan Aydınlanma’ya. İstanbul: YKY.
  4. Giorgi, R. (2005). Angels and Demons in Art. (Trans. by R. Frongia). Los Angeles: J. Paul Getty Museum.
  5. Hornickova, K. (2018). Faces of Community in Central European Towns: Images, Symbols and Performances, 1400-1700, Maryland: Lexington Books.
  6. Judova, J. (2013). The Signifiers of the Demonic in the Queen Mary Psalter, Ms 2 B VII.(Unpublished doctoral dissertation) University of Glasgow, Glasgow.
  7. Kearney, R. (2012). Yabancılar, Tanrılar ve Canavarlar, Ötekiliği Yorumlamak. (Çev. B. Özkul). İstanbul: Metis Yayınları.
  8. Krasny, P. (2017). Reflexions on the Development of Martin Luther’s Iconography after Reading the Book, Martin Luther: Monument, Ketzer, Mensch, Folia Historiae Artium, no. 15, pp. 127-138.
  9. Lorenzi, L. (2006). Devils in Art, Florence, From the Middle Ages to the Renaissance. (Trans by M. Roberts). Florence: Centro Di.
  10. Mellinkoff, R. (1993). Outcasts: Signs of Otherness in Northern European Art of the late Middle Ages. Berkeley: University of California Press.
  11. Pfeiffer, H. (2007). The Sistine Chapel. A New Vision. London: Abbeville Press.
  12. Russell, J. B. (2000). İblis, Erken Dönem Hıristiyan Geleneği. İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
  13. Russell, J. B. (2001). Lucifer: Ortaçağ’da Şeytan. İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
  14. Schiller, G. (1971). Iconography of Christian Art. Volume I. (Trans by J. Seligman). London: Lund Humphries.
  15. Strickland, D. (2003). Saracens, Demons, and Jews: Making Monsters in Medieval Art. Princeton: Princeton University Press.,
  16. Stubblebine, J.H. (1975). Byzantine Sources for the Iconography of Duccio’s Maesta, The Art Bulletin, Vol. 57, pp. 176-185.