AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAccording to the results, 87.5% of the participants were found to be at high risk for burnout, with a mean score of 41.4.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study was conducted to determine the burnout levels of healthcare professionals working in a public hospital in Van province and to examine the relationships of these levels with sociodemographic and occupational variables. In this context, the study aimed to identify the factors influencing burnout and to contribute to the development of institutional strategies for its prevention and intervention. The research employed a quantitative and descriptive design, with a population of 1,694 healthcare workers and a randomly selected sample of 248 participants. Data were collected using a sociodemographic information form prepared by the researchers and the Oldenburg Burnout Inventory (OLBI). Participants with an OLBI score of 35 or higher were classified as belonging to the high-risk group for burnout. According to the results, 87.5% of the participants were found to be at high risk for burnout, with a mean score of 41.4. Data were analyzed using the Chi–square test, Mann–Whitney U test, Kruskal–Wallis test, and logistic regression analysis. The findings indicated that gender, marital status, years of employment, weekly working hours, and work unit had no significant effect on burnout levels. In contrast, age and occupational branch emerged as significant predictors. Logistic regression analyses revealed that the risk of burnout decreased with increasing age and that core clinical roles demonstrated a protective pattern. The results suggest that burnout is more closely associated with organizational factors, workload, role ambiguity, and insufficient social support than with individual predispositions. Therefore, strengthening support and balance programs for young employees is recommended.
Özet
Bu araştırma, Van ilinde bir kamu hastanesinde görev yapan sağlık çalışanlarının tükenmişlik düzeylerini belirlemek ve bu düzeylerin sosyodemografik ile mesleki değişkenlerle ilişkisini incelemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Bu doğrultuda araştırma, tükenmişliğe etki eden faktörleri belirleyerek kurumların önleme ve müdahale stratejileri geliştirmesine katkı sağlamayı amaçlamıştır. Araştırma nicel ve tanımlayıcı bir tasarımla yürütülmüş olup, evreni 1694 sağlık çalışanı oluşturmuştur. Rastgele örnekleme yöntemiyle seçilen 248 katılımcıdan veri toplanmıştır. Veriler, araştırmacılar tarafından hazırlanan sosyodemografik bilgi formu ve Oldenburg Tükenmişlik Ölçeği (OLTÖ) kullanılarak elde edilmiştir. OLTÖ puanı 35 ve üzerinde olan katılımcılar yüksek tükenmişlik riski grubunda sınıflandırılmıştır. Ölçekten elde edilen puanlara göre katılımcıların %87,5’inin yüksek tükenmişlik riski taşıdığı ve ortalama tükenmişlik puanının 41,4 olduğu belirlenmiştir. Veriler Ki-kare bağımsızlık testi, Mann-Whitney U, Kruskal-Wallis ve lojistik regresyon analizleri ile değerlendirilmiştir. Bulgular, cinsiyet, medeni durum, çocuk sahibi olma, çalışma yılı, haftalık çalışma süresi ve görev birimi değişkenlerinin tükenmişlik düzeyi üzerinde anlamlı bir etkisinin bulunmadığını göstermiştir. Buna karşın yaş ve mesleki branş değişkenlerinin tükenmişlikte anlamlı belirleyiciler olduğu saptanmıştır. Lojistik analiz sonuçları, yaşın artmasıyla tükenmişlik riskinin azaldığını ve klinik çekirdek rollerde koruyucu bir örüntü bulunduğunu ortaya koymuştur. Bulgular, tükenmişliğin bireysel eğilimlerden çok iş yükü, rol belirsizliği ve sosyal destek yetersizliğiyle ilişkili olduğunu göstermektedir. Bu nedenle genç çalışanlara yönelik destek ve denge programlarının güçlendirilmesi önerilmektedir.