AI Summary & Key Takeaways
AI InsightSurgical treatment should be preferred in young, active patients or markedly displaced fractures, whereas nonoperative care remains suitable for minimally displaced, low-demand cases.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aims: Midshaft clavicle fractures are common injuries in young, active adults. Although nonoperative management has traditionally been preferred, recent evidence suggests that surgical fixation may yield faster recovery and lower rates of nonunion. This study aimed to compare the clinical and radiological outcomes of operative versus nonoperative treatment of midshaft clavicle fractures. Methods: A retrospective cohort of 98 patients (34 surgically, 64 conservatively treated) with Robinson type 2B1-2B2 midshaft clavicle fractures was analyzed. Patients aged 18-65 years and followed for at least 12 months were included. Surgical indications comprised displacement >2 cm, comminution, skin tenting, or neurovascular compromise. Radiographic union, Constant-Murley, and Visual Analog Scale (VAS; 0-100 mm) scores were compared at 3, 6, and 12 months. Kaplan-Meier survival analysis was used to evaluate time to union, with intergroup comparison by log-rank test. Results: Mean union time was 16.4±3.2 weeks in the surgical group and 24.3±4.6 weeks in the conservative group (p<0.001). Kaplan-Meier analysis showed significantly faster union in the surgical cohort (log-rank χ²=17.46, p<0.001). Constant-Murley scores were significantly higher and VAS scores lower at 3 and 6 months after surgery (p<0.001 for both), but differences were not significant at 12 months. Complications occurred in 14.7% of surgical and 17.2% of conservative cases (p=0.260*). Nonunion (14%) and malunion (3%) were observed only in the conservative group. Conclusion: Operative fixation of displaced midshaft clavicle fractures provides faster radiologic healing and better early functional outcomes, while long-term results are comparable to conservative management. Surgical treatment should be preferred in young, active patients or markedly displaced fractures, whereas nonoperative care remains suitable for minimally displaced, low-demand cases.
Özet
Amaç: Biz bu çalışmada, klavikula orta 1/3 diafiz kırığı olan ve cerrahi ya da konservatif yöntemlerle tedavi edilmiş hastalarda, en az bir yıllık takip sonuçlarını değerlendirilmeyi ve karşılaştırmayı amaçladık. Cerrahi tedavi uygulanan hastaların, erken klinik sonuçlarının daha iyi olacağını ve kaynama oranlarının daha yüksek olacağını öngördük. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda hastane dijital kayıt sistemi ve hasta dosyalarından şu değişkenler belirlendi: yaş, cinsiyet, kırık tipi, uygulanan tedavi yöntemi, radyografik kaynama süresi, Constant-Murley skoru ve Görsel Analog Skala (VAS) ağrı skoru. Ayrıca, hastalar son kontrolleri için kliniğe davet edildi ve bu ziyaret sırasında son kontrollerine ait Constant-Murley ve VAS skorları kaydedildi. Bulgular: Ocak 2016 ile Aralık 2023 tarihleri arasında, dahil edilme kriterlerini karşılayan toplam 98 hasta değerlendirildi. Cerrahi yapılan grupta (n=34) konservatif gruba (n=64) göre kaynama zamanı (16.4 vs 24.3 hafta, p=.000), 3. ve 6. aydaki Constant-Murley skorları (3. ay için 79.4 vs 72.2 p=.000 ve 6. ay için 89.6 vs 86.8 p=.000), 3. ve 6. aydaki VAS skorlarının (3. ay için 18.8 vs 22.9 p=.000 ve 6. ay için 12.9 vs 15.3 p=.000) istatiksel anlamlı daha iyi olduğu görülmüştür. Sonuç: Bu çalışma, orta 1/3 klavikula diafiz kırıklarında cerrahi tedavinin kaynama süresi ve erken klinik skorlar açısından konservatif tedaviye kıyasla istatistiksel olarak üstün olduğunu göstermektedir. Bununla birlikte, 12. ay itibarıyla her iki grupta da tam kemik kaynaması sağlandıktan sonra benzer klinik sonuçlara ulaştıkları görülmüştür.