AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIt is recommended that local governments expand such programs.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: The aim of this study is to examine the effects of occupational therapy applied to individuals who are members of retirement homes on quality of life, life satisfaction and happiness levels. Material and Methods: The study was conducted between September 2024 and January 2025 with a total of 101 elderly volunteers, 33 women and 68 men, with an average age of 73.04±5.42, who were members of retirement homes. In the randomized controlled study, the participants were divided into two groups: an occupational therapy group of 50 and a control group of 51. The occupational therapy group received a program consisting of 5 sessions of physical and 5 sessions of mental occupational activities. Assessments were performed before the therapy and after the tenth session using the SF-12 Quality of Life Scale, Satisfaction with Life Scale, and Oxford Happiness Scale. Results: It was observed that 67.3% of the individuals who participated in the study were male, 73.3% were married, 94.1% had children and 89.1% of the participants had expenses exceeding their income. In the occupational therapy group, significant increases in quality of life, life satisfaction and happiness levels were observed after the therapy (p<0.05). No significant change was found in these parameters in the control group (p0.05). Conclusion: Occupational therapy is an effective method to improve the quality of life and happiness levels of individuals. The therapies supported the physical and mental health of the participants, strengthened their social relationships and increased their satisfaction with life. Regular implementation of such therapies can contribute to a healthy and active aging process for individuals. It is recommended that local governments expand such programs.
Özet
Amaç: Bu çalışmanın amacı emekli evlerine üye yaşlı bireylere uygulanan meşguliyet terapisinin yaşam kalitesi, yaşam doyumu ve mutluluk düzeylerine etkisini incelemektir. Gereç ve Yöntem: Çalışma Eylül 2024-Ocak 2025 tarihleri arasında emekli evlerine üye yaş ortalaması 73,045,42 olan 33 kadın 68 erkek toplam 101 gönüllü yaşlı birey ile gerçekleştirilmiştir. Randomize kontrollü şekilde yürütülen çalışmada katılımcılar, 50 kişilik meşguliyet terapisi grubu ve 51 kişilik kontrol grubu olarak ikiye ayrılmıştır. Meşguliyet terapisi grubu, 5 seans fiziksel ve 5 seans zihinsel meşguliyet aktivitelerden oluşan bir program uygulanmıştır. Terapinin başında ve onuncu seansın sonunda katılımcılara SF-12 Yaşam Kalitesi Ölçeği, Yaşam Doyumu Ölçeği ve Oxford Mutluluk Ölçeği uygulanmıştır. Bulgular: Çalışmaya katılan bireylerin %67,3’ü erkek, %73,3’ü evli, %94,1’i çocuk sahibi ve %89,1’inin geliri giderine göre az olduğu gözlenmiştir. Meşguliyet terapisi grubunda, terapi sonrası yaşam kalitesi, yaşam doyumu ve mutluluk düzeylerinde anlamlı artışlar gözlenmiştir (p<0,05). Kontrol grubunda ise bu parametrelerde anlamlı bir değişiklik saptanmamıştır (p0,05). Sonuç: Çalışmamız sonucunda meşguliyet terapilerinin, yaşlı bireylerin yaşam kalitesini ve mutluluk düzeyini artırmada etkili bir yöntem olduğu saptanmıştır. Terapiler, katılımcıların fiziksel ve zihinsel sağlıklarını desteklemiş, sosyal ilişkilerini güçlendirmiş ve yaşamdan aldıkları doyumu artırmıştır. Bu tür terapilerin düzenli olarak uygulanması, yaşlı bireylerin sağlıklı ve aktif bir yaşlanma süreci geçirmelerine katkı sağlayabilir. Yerel yönetimlerin bu tür programları yaygınlaştırması önerilmektedir.