AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study demonstrates that CSR is not a one-sided tool that either absolutely expands the employer’s right to manage or merely restricts it; on the contrary, it performs a dialectical function which, whilst reinforcing the legitimacy of this right, also leads to the employer being bound by its own commitments.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The relationship between Corporate Social Responsibility (CSR) policies and the employer’s managerial prerogative is a distinctive legal question that has not yet been systematically addressed in Turkish labour law scholarship. Centring on the paradoxical nature of this relationship, the study examines the dual effect of CSR on the managerial prerogative. On the one hand, instructions grounded in environmental sustainability, behavioural standards set through codes of conduct, and social media policies devised for reputation-management purposes reinforce the employer’s instruction-giving power under the “legitimate aim” test, thereby paving the way for an expansion of the managerial prerogative. On the other hand, the same CSR commitments concretise the duty of equal treatment, restrict interferences with the employee's personal rights, and through references to ILO standards, establish a binding benchmark in the field of collective labour rights. This dual effect gives rise to the phenomenon of “self-binding”: in expanding the managerial prerogative through CSR instruments, the employer itself constructs a framework that constrains it. Analysing Turkish labour legislation, Court of Cassation case law, ECtHR judgments, and the EU’s CSDDD through the doctrinal legal method, the study seeks to establish systematically the binding effect of CSR commitments on the employer’s managerial prerogative. The study demonstrates that CSR is not a one-sided tool that either absolutely expands the employer’s right to manage or merely restricts it; on the contrary, it performs a dialectical function which, whilst reinforcing the legitimacy of this right, also leads to the employer being bound by its own commitments.
Özet
Kurumsal Sosyal Sorumluluk (KSS) politikaları ile işverenin yönetim hakkı arasındaki ilişki, Türk iş hukuku öğretisinde henüz sistematik biçimde ele alınmamış özgün bir hukuki meseledir. Bu çalışma, söz konusu ilişkinin paradoksal yapısını merkeze alarak KSS'nin yönetim hakkı üzerindeki çift yönlü etkisini incelemektedir. Bir yandan, çevresel sürdürülebilirlik gerekçesine dayanan talimatlar, etik kodlar aracılığıyla belirlenen davranış standartları ve itibar yönetimi saikiyle kurgulanan sosyal medya politikaları; işverenin talimat yetkisini “meşru amaç” testi bağlamında pekiştirerek yönetim hakkının genişlemesine zemin hazırlamaktadır. Öte yandan, aynı KSS taahhütleri; eşit işlem borcunu somutlaştırmakta, işçinin kişilik haklarına yönelik müdahaleleri sınırlandırmakta ve ILO normlarına yapılan atıflar aracılığıyla sendikal haklar alanında bağlayıcı bir standart oluşturmaktadır. Bu çift yönlü etki, “öz-bağlayıcılık” olgusunu doğurmaktadır: işveren, KSS araçlarıyla yönetim hakkını genişletirken bizzat kendi taahhütleriyle bu hakkı daraltan bir çerçeve inşa etmektedir. Çalışma; Türk iş hukuku mevzuatını, Yargıtay içtihadını, AİHM kararlarını ve AB'nin CSDDD düzenlemesini hukuk dogmatiği yöntemiyle çözümleyerek, KSS taahhütlerinin işverenin yönetim hakkı üzerindeki bağlayıcılık etkisini sistematik biçimde temellendirmeyi amaçlamaktadır. Çalışma, KSS'nin işverenin yönetim hakkını ne mutlak biçimde genişleten ne de yalnızca sınırlandıran tek yönlü bir araç olmadığını; aksine bu hakkın meşruiyetini güçlendirirken aynı zamanda işverenin kendi taahhütleriyle bağlı kılınmasına da yol açan diyalektik bir işlev gördüğünü ortaya koymaktadır.