AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, although she hadn’t studied ethnography or been part of the ethnographic writing style debates, she could write postmodern ethnographic tendency and sensitivity.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Poet Sennur Sezer hadn’t studied folklore or anthropology. While she had been working at center of publishing world named Babıali, she met many folklorists and even she developed student-tutor relationship with some of them. She had many works about on folk culture (oral literature, belief, food, etc.), urban culture (folklore and food culture of İstanbul), and urban history (neighborhoods, religious and monumental architectures). This study is emphasized some works of her that shows ethnographic characteristics. Aim of the study is outlined her ethnographic writing style. The study is mainly examined her two magazine articles and two books. These are İstanbul’un Unutulan Lezzetleri (2006), Keyifli Kuşların Çocukluğu (2012), Direnç (2017) and Kasımpaşa (2009). Debates on ethnographic writing styles has begun with postmodern anthropology since 1960s. These debates are not only writing and final report, but also whole ethnographic processes like presence of the ethnographer in the field, presence and voice of the informant in the text, dimensions of the ethnographic element. That’s why ethnographic writing style of Sezer, is researched by terms and study areas that mostly related to postmodern anthropology. These are holistic approach, autoethnography, sensual ethnography, and antropoesía. Some findings are as follows: Folk culture subjects that Sezer’s work on are close to folklore, but her writing style of these subjects are close to anthropology. Her prose works is designed by holistic approach and they have literary narrative style. Most of her works are contained fragments from her biography. But some of her proses and poems have autoethnographic characteristics. In these works, she depicts her family, herself and her experiences as members of the group by critical observation and expression of emotions. Sometimes she mentions other sense like sound and smell besides see, as sensual ethnography suggests. In conclusion, although she hadn’t studied ethnography or been part of the ethnographic writing style debates, she could write postmodern ethnographic tendency and sensitivity. It is suggested that the factors which developed her ethnographic writing style as follows: Realism, concentration to the voices of the others, being a good narrator, creativity and strong artistic intuition.
Özet
Şair Sennur Sezer (Eskişehir, 1943 – İstanbul, 2015), resmi bir folklor ya da antropoloji eğitimi görmemiştir. Babıali olarak adlandırılan yayın dünyasının merkezinde çalışırken birçok halkbilimciyle de tanışmış, hatta bazı hoca-öğrenci ilişkisi geliştirmiştir. Onun halk kültürü (sözlü edebiyat, inançlar, yemek vb.), kent kültürü (İstanbul folkloru ve yemek kültürü vb.) ve kent tarihi (semtler, dini ve anıtsal yapılar vb.) konularında birçok eseri vardır. Bu çalışmada onun etnografik nitelikler gösteren eserlerinden bazıları üzerinde durulmaktadır. Amaç onun etnografik yazım tarzının ana hatlarını çizmektir. Yazıda ağırlıklı olarak Sezer’in etnografik tarzını iyi yansıttığı düşünülen iki dergi yazısı ve iki farklı türdeki kitabı incelenmektedir. Bunlar İstanbul’un Unutulan Lezzetleri (2006), Keyifli Kuşların Çocukluğu (2012), Direnç (2017) ve Kasımpaşa’dır (2009). Etnografik yazım tarzı üzerine tartışmalar 1960’lı yıllardan itibaren postmodern antropolojiyle birlikte başlar. Bu tartışmalar sadece yazmakla, sonuç raporunun üslubuyla ilgili değildir. Etnografın sahadaki duruşu, kaynak kişinin metindeki varlığı ve sesi, etnografik unsurun boyutları gibi tüm etnografik süreci kapsamaktadır. Bu nedenle Sezer’in etnografik yazım tarzı da çoğu postmodern antropolojiyle gelişen terim ve çeşitli çalışma alanlarından yararlanılarak incelenmektedir. Bu terimler, bütüncül yaklaşım, otoetnografi, duyusal etnografi ve antropoşiirdir (antropoesía). İnceleme sonunda elde edilen bulgulardan bazıları şöyledir: Sezer’in çalıştığı halk kültürü konuları folklor alanına yakınken, yazma tarzı antropolojiye yakındır. Etnografik nitelikli düz yazı eserleri bütüncül bakışla tasarlanmış olup edebi etnografik bir anlatıma sahiptir. Eserlerin hemen hepsinde biyografisinden parçalar bulunmaktadır. Ama bazı şiir ve düz yazı eserleri otoetnografik olarak değerlendirilebilecek niteliktedir. Bu çalışmalarında grubun bir üyesi olarak ailesini, kendisini ve deneyimlerini eleştirel gözlem ve duygularının dışavurumuyla anlatmaktadır. Bazen görmenin yanı sıra duyusal antropolojinin önerdiği ses ve koku gibi duyulara da yer vermektedir. Sonuç olarak, resmi bir etnografi eğitimi almadığı ve bu alandaki tartışmaların içinde yer bulunmadığı halde Sezer, postmodern antropolojik eğitimler ve duyarlılıkla eserler kaleme alabilmiştir. Onun bu etnografik yazım tarzını geliştirmesini sağlayan etkenlerin şunlar olduğu ileri sürülebilir: Gerçekçilik, ötekinin sesine odaklanma, iyi bir anlatıcı olma, yaratıcılık ve güçlü sanatçı sezgileri.