SavedAdd your journal

Journals / Connectist: Istanbul University Journal of Communication Sciences / 2026 / Sayı: 70

Academic–industry collaboration in public relations education: A qualitative study of professional associations in Türkiye

Halkla ilişkiler eğitiminde akademi–sektör iş birliği: Türkiye’de meslek örgütleri üzerine nitel bir araştırma

Birgül Üstünbaş Erdoğan(ISTANBUL AYDIN UNIVERSITY)0000-0003-1054-1866
Deniz Akbulut(ISTANBUL AYDIN UNIVERSITY)0000-0003-0236-525X
Pages
85–102
Publication Date
2026-07-08
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The study concludes that stakeholder relationships between professional associations and universities in Türkiye should be institutionally restructured.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Public relations education today is no longer limited to the transfer of theoretical knowledge; it is continuously updated to provide practical skills and establish stronger integration with the industry.
📊
Key Findings & Data:Using a qualitative research method, semi-structured interviews were conducted with nine board members from the Public Relations Association of Türkiye (PRAT; Türkiye Halkla İlişkiler Derneği), the Communication Consultancies Association of Türkiye (CCAT; İletişim Danışmanlığı Şirketleri Derneği), and the Corporate Communicators Association (CCA; Kurumsal İletişimciler Derneği).
💡
Conclusion & Impact:The study concludes that stakeholder relationships between professional associations and universities in Türkiye should be institutionally restructured.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:halkla ilişkiler eğitimi · meslek örgütleri · müfredat çalışmaları

Abstract

Public relations education today is no longer limited to the transfer of theoretical knowledge; it is continuously updated to provide practical skills and establish stronger integration with the industry. In this context, academia–industry collaboration is important for keeping curricula up to date and enhancing students’ professional competencies. Professional associations are among the key stakeholders contributing to this process. This study examines the roles of professional associations operating in public relations within undergraduate education in Türkiye. Using a qualitative research method, semi-structured interviews were conducted with nine board members from the Public Relations Association of Türkiye (PRAT; Türkiye Halkla İlişkiler Derneği), the Communication Consultancies Association of Türkiye (CCAT; İletişim Danışmanlığı Şirketleri Derneği), and the Corporate Communicators Association (CCA; Kurumsal İletişimciler Derneği). The findings were evaluated under six themes: the mission of professional associations in public relations education, sectoral needs and competency expectations, interaction with universities, contributions to curriculum and accreditation processes, challenges in academic collaboration, and proposed solutions. The study concludes that stakeholder relationships between professional associations and universities in Türkiye should be institutionally restructured.

Özet

Halkla ilişkiler eğitimi günümüzde yalnızca kuramsal bilgi aktarımıyla sınırlı kalmamakta; uygulamaya dönük becerilerin kazandırılması ve sektörle bütünleşik bir yapının oluşturulması gerekliliği doğrultusunda güncellenmektedir. Bu bağlamda akademi ve sektör iş birliği, müfredatların güncel tutulması ve öğrencilerin mesleki donanımlarının güçlendirilmesi açısından önem taşımaktadır. Bu süreçte meslek örgütleri, halkla ilişkiler eğitimine katkı sunan temel paydaşlar arasında yer almaktadır. Bu çalışmanın amacı, Türkiye’de halkla ilişkiler alanında faaliyet gösteren meslek örgütlerinin lisans eğitimi süreçlerindeki rollerini incelemektir. Nitel araştırma yöntemiyle yürütülen çalışmada, Türkiye Halkla İlişkiler Derneği, İletişim Danışmanlığı Şirketleri Derneği ve Kurumsal İletişimciler Derneği’nin yönetim kurullarında yer alan toplam 9 üye ile yarı yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Araştırma bulguları; meslek örgütlerinin halkla ilişkiler eğitiminin gelişimindeki misyonu, sektörel ihtiyaç ve yetkinlik beklentileri, üniversitelerle etkileşim düzeyi, müfredat çalışmaları ve akreditasyon süreçlerine katkıları, akademiyle iş birliğinde karşılaşılan zorluklar ve çözüm önerileri olmak üzere altı tema doğrultusunda değerlendirilmiştir. Çalışma sonucunda, Türkiye’de faaliyet gösteren meslek örgütleri ile üniversiteler arasındaki paydaş ilişkilerinin kurumsal düzeyde yeniden yapılandırılması gerektiği ortaya konmuştur.

🔖

Cite This Article

Erdoğan, B. Ü., Akbulut, D. (2026). Academic–industry collaboration in public relations education: A qualitative study of professional associations in Türkiye. Connectist: Istanbul University Journal of Communication Sciences, Sayı: 70, 85–102. https://doi.org/10.26650/CONNECTIST2026-1822931

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (53)

  1. Almansa-Martínez, A. M., & Fernández Souto, A. B. (2020). Professional public relations (PR) trends and challenges. El profesional de la información, 29(3), 12. google scholar
  2. Bakan, Ö. (2014). Halkla ilişkiler eğitiminde teori-pratik dengesi bakımından Türkiye için bir model önerisi. Selçuk İletişim, 2(2), 64-72. google scholar
  3. Bernays, E. L. (1993). The future of public relations: Is licensing the answer. Journal of Corporate Public Relations, 3, 8-10. google scholar
  4. Bıçakçı, A. B., & Kuyucu, M. A. (2024). Geleceğin halkla ilişkiler profesyonellerini eğitmek: toplumsal odaklı bir yaklaşım. Türkiye İletişim Araştırmaları Dergisi, (Cumhuriyetin 100. Yılında Geleceğin İletişimi Özel Sayısı), 1-26. google scholar
  5. Botan, C. H., & Taylor, M. (2004). Public relations: State of the field. Journal of Communication, 54(4), 645-661. google scholar
  6. Botan, C. H., & Hazleton, V. (2010). Public relations theory II. Routledge. google scholar
  7. Bowen, S. A. (2009). What communication professionals tell us regarding dominant coalition access and gaining membership. Journal of Applied Communication Research, 37(4), 418-443. google scholar
  8. Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77-101. google scholar
  9. Broom, G. M., & Sha, B.-L. (2013). Cutlip and Center’s effective public relations (11th ed.). Pearson. google scholar
  10. Cameron, G. T., Sallot, L. M., & Lariscy, R. A. W. (1996). Developing standards of professional performance in public relations. Public Relations Review, 22(1), 43-61. google scholar
  11. Chung, W., & Choi, J. (2012). Professionalism in public relations pedagogy: A comparative analysis of pub-lic relations curricula among the United States, the United Kingdom, and South Korea. Journalism & Mass Communication Educator. 67(4), 375-391. google scholar
  12. Cole, R. T. (2009). The global public relations handbook: Theory, research, and practice. Journalism & Mass Communication Educator, 64(3), 323. google scholar
  13. Del Rosso, T., Haught, M. J., Malone, K. S., & Apr, F. P. (2020). Accreditation, curriculum, and ethics: Exploring the public relations education landscape. Journal of Public Relations Education, 6(3), 4-28. google scholar
  14. Dozier, D. M., Grunig, L. A., & Grunig, J. E. (2013). Manager's guide to excellence in public relations and communication management. Routledge. google scholar
  15. Fitch, K. (2014). Professionalising public relations: A history of Australian public relations education, 1985-1999 [Doctoral dissertation, Murdoch University]. google scholar
  16. Erdoğan, B. Ü., & Akbulut, D. (2025). Türkiye’de halkla ilişkiler ve tanıtım eğitimine akreditasyon çerçevesinden bir bakış. İnönü Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi (İNİF E-Dergi), 10(1), 231-254. google scholar
  17. Freidson, E. (2001). Professionalism: The third logic. Polity Press. google scholar
  18. Galletta, A., & Cross, W. E. (2013). Mastering the semi-structured interview and beyond: From research design to analysis and publication. New York University Press. google scholar
  19. Gold Paper (1990). Public relations education recommendations and standards. IPRA, No:7. google scholar
  20. Grunig, J. E., & Grunig, L. A. (2008). Excellence theory in public relations: Past, present, and future. In Public relations research: European and international perspectives and innovations (pp. 327-347). Wiesbaden: VS Verlag für Sozialwissenschaften. google scholar
  21. Heath, R. L. (Ed.). (2010). The SAGE handbook of public relations. Sage. google scholar
  22. Idid, S. A., & Arandas, M. F. (2016). Professional values, ethics, and professionalism of public relations practitioners. Jurnal Komunikasi, Malaysian Journal of Communication, 32(1), 287-311. google scholar
  23. İletişim Danışmanlığı Şirketleri Derneği. (n.d.). İletişim Danışmanlığı Şirketleri Derneği (İDA). Retrieved August 7, 2025, from https://www.ida.org.tr google scholar
  24. Kılıç, H., & Türker, O. (2021). Türkiye’deki halkla ilişkiler lisans bölümlerinin müfredatlarının dijitalleşme bağlamında incelenmesi. Iğdır Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (28), 278-290. google scholar
  25. Knight, W. M. & Sweetser, K. D. (2021). Mind the Gap: Understanding public relations competence in the eyes of practitioners and the dominant coalition. Public Relation Review, 47, 1-8. google scholar
  26. Kurumsal İletişimciler Derneği. (n.d.). Kurumsal İletişimciler Derneği (KİD). Retrieved August 7, 2025, from https://www.kid.com.tr google scholar
  27. Kruckeberg, D. (1998). The future of PR education: Some recommendations. Public Relations Review, 24(2), 235-248. google scholar
  28. L’Etang, J. (2007). Public relations: Concepts, practice and critique. SAGE. google scholar
  29. L’Etang, J., & Pieczka, M. (2006). Public relations education. Public relations: Critical debates and contemporary practice, 433-442. google scholar
  30. Nelson, R. A. (1994). The professional dilemma. PR Update, 1. google scholar
  31. Okay A. & Okay, A. (2018). Halkla ilişkiler kavram strateji ve uygulamaları. Der Yayınları. google scholar
  32. Oksuz, B., & Gorpe, T. S. (2023). The other side of the coin: an analysis by turkish public relations professionals on the qualifications of public relations academics and curricula. Romanian Journal of Communication and Public Relations, 25(1), 23-49. google scholar
  33. Oliver, S. (2008). Public relations strategy. Strategic Direction, 24(5). google scholar
  34. Özcan, H., Işık, T., Dünya, P., & Kocabaş, İ. (2020). Türkiye’deki özel firmaların ve halkla ilişkiler ajanslarının halkla ilişkiler mezunlarına bakış açıları ve halkla ilişkiler çalışanlarından beklentileri. Türkiye Mesleki ve Sosyal Bilimler Dergisi, (3), 37-53. google scholar
  35. Öztürk, M. (2021). Halkla ilişkiler eğitiminde lisans müfredatları: Türkiye ve Kanada örneği. Karadeniz Teknik Üniversitesi İletişim Araştırmaları Dergisi, 11(1), 208-228. google scholar
  36. Permatasari, A. N., Soelistiyowati, E., Suastami, I. G. A. P. P. & Johan, R. A. (2021). Digital public relations: Trend and required skills. Jurnal Aspikom, 6(2), 373-386. google scholar
  37. Polat, H. (2023). Halkla ilişkiler eğitiminde dijitalleşme eğilimleri: Müfredat üzerine bir içerik analizi. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 11(2), 1748-1764. google scholar
  38. Rawel, A. (2003). How far do professional associations influence the direction of public relations education?. Journal of Communication Management, 7(1), 71-78. google scholar
  39. Ryabicheva, O. (2020). The future of public relations: A view from 2020. Lund University-Department of Strategic Communication, 2-8. google scholar
  40. Sjöberg, G. (1998). Mesleki uygulama için bir halkla ilişkiler eğitim modeli. Altın Kitap Sayı 4. Rota Yayınları google scholar
  41. Silverman, D. A., & Smith, R. D. (2024). Strategic planning for public relations. Routledge. google scholar
  42. Solmaz, B., Ergen, Y., & Alkan, Ö. (2018). Türkiye’de lisansüstü halkla ilişkiler eğitimi üzerine bir araştırma: Doktora tezlerinin halkla ilişkiler alanına katkısının niceliksel içerik analizi 2008-2017. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (39), 236-248. google scholar
  43. Stacks, W.D., Botan, C., Turk, V. (1999). Perceptions public relations education. Public Relations Review, 25(1), 9-28. google scholar
  44. Şardagı, E., & Öztürk, M. C. (2019). Halkla ilişkiler eğitiminde dijitalleşme: Türkiye ve ABD’de bulunan üniversitelerdeki halkla ilişkiler programlarının karşılaştırılması. Erciyes İletişim Dergisi, (1), 125-142. google scholar
  45. Theaker, A., & Curran, J. (2004). The public relations handbook (Vol. 2). Abingdon, Routledge. google scholar
  46. Toth, E. L., & Bourland-Davis, P. G. (2023). Recommendations for advancing undergraduate public relations education. Commission on Public Relations Education. www.commissionpred.org. google scholar
  47. Türkiye Halkla İlişkiler Derneği. (n.d.). Türkiye Halkla İlişkiler Derneği (TÜHİD). Retrieved August 7, 2025, from https://www.tuhid.org google scholar
  48. Watson, T. (2024). Public relations education, 1950s–1990s: the IPRA perspective. Corporate Communications: An International Journal, 29(1), 68-78. google scholar
  49. Wilcox, D. L., Cameron, G. T., & Reber, B. H. (2015). Public relations: Strategies and tactics. Pearson. google scholar
  50. Wright, D. K. (1981). Accreditation's effects on professionalism. Public Relations Review, 7(1), 48-61. google scholar
  51. Wylie, F. W. (1994). Commentary: Public relations is not yet a profession. Public Relations Review, 20(1), 1-3. google scholar
  52. Van Ruler, B., Vercic, D., Bütschi, G. & Flodin, B. (2004). A first look for parameters of public relations in Europe. Journal of Public Relations Research, 16(1), 35-63. google scholar
  53. Yang, A., & Taylor, M. (2014). A global perspective on public relations professionalism: Mapping the structure of public relations associations’ international networks. Journalism & Mass Communication Quarterly, 91(3), 508-529. google scholar