AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis study will explore his use of hadith under the following subheadings: “The Use of Hadith in Arabic Linguistics, Kurāʾunnaml’s Life and Scholarly Contributions, al-Munajjad fī al-luġa, Kurāʾunnaml’s Hadith Citation Method, and the Hadiths Used in al-Munajjad fī al-luġa.”
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The aim of this study is to examine the use of hadith for istishhād (inference) in the lexicon al-Munajjad fī al-luġa by Kurāʾunnaml and to shed light on the author's method of citing hadith. Istishhād, which holds a significant place in Arabic linguistic studies, aims to establish firm foundations for grammatical rules and meanings by citing reliable linguistic sources, primarily the Qurʾān, eloquent Arabic poetry, and hadiths. Using hadiths, either verbatim or in meaning, as linguistic evidence has been a subject of debate but was employed by linguists from early periods. In the seventh century Hijri, discussions on the use of hadith for istishhād emerged, leading to differing views among linguists. Some deemed it permissible, others not, while a third group accepted it under certain conditions. Lexicographers were generally more flexible on this matter than grammarians In the early centuries, lexicographers were more flexible in using hadith for linguistic citation (istishhād) compared to grammarians. This is evident from the more frequent use of hadith in early lexicons than in grammatical works of the same period. One such lexicon is al-Munajjad fī al-luġa by Kurāʾunnaml, a lexicographer who lived in Egypt during the late third century Hijri (d. 310/922) and influenced subsequent lexicographers. His work, the most comprehensive and oldest surviving lexicon of polysemous terms, includes 15 hadith citations to support its entries. This study will explore his use of hadith under the following subheadings: “The Use of Hadith in Arabic Linguistics, Kurāʾunnaml’s Life and Scholarly Contributions, al-Munajjad fī al-luġa, Kurāʾunnaml’s Hadith Citation Method, and the Hadiths Used in al-Munajjad fī al-luġa.”
Özet
Bu çalışmanın amacı, Kürâunneml’ in el-Münecced fi’l-luġa isimli müşterek lafız sözlüğünde istişhâd amaçlı kullandığı hadisleri incelemek ve müellifin hadisle istişhâd yöntemini ortaya koymaktır. Arap dili çalışmalarında önemli bir yer tutan istişhâdın amacı, başta Kur'ân âyetleri, fasih Arap şiiri ve hadisler olmak üzere güvenilir dil kaynaklarından alıntı yoluyla nahiv kurallarının ve mânânın sağlam bir zemine oturmasını sağlamaktır. Hz. Peygamber’den lafzen veya mânen aktarılan hadislerin delil olarak kullanılması şeklinde tanımlanabilecek olan hadisle istişhâd, tartışmalara konu olsa da dilciler tarafından erken dönemlerden itibaren kullanılan bir yöntem olagelmiştir. Hicrî yedinci yüzyılda hadisle istişhâd üzerine tartışmalar başlamış, dilciler arasında farklı görüşler ortaya çıkmış, bazıları hadisle istişhâdı câiz görmezken, bazıları câiz görmüştür. Üçüncü görüş ise, hadisle istişhâdın belirli kurallar dâhilinde câiz olabileceği yönündedir. İlk asırlarda hadisle istişhâd konusunda sözlükçüler, nahivcilere göre daha esnek davranmışlardır. Nitekim erken dönemdeki sözlüklerde, aynı dönemdeki nahiv eserlerine göre hadisle istişhâda daha fazla başvurulduğu görülmektedir. Hicrî üçüncü yüzyılın sonlarında Mısır’da yaşamış, sözlük bilimi alanında eserler vermiş, kendinden sonra gelen sözlükçüleri etkilemiş bir dilci olan Kürâunneml’in (ö.310/922) el-Münecced fi’l-luġa isimli sözlüğü de bunlardan biridir. Günümüze ulaşmış en kapsamlı ve eski müşterek lafız sözlüğü olan el-Münecced fi’l-luġa da Kürâunneml, sözlüğün maddelerine 15 hadisle istişhâdda bulunmuştur. Müellifin hadislerle istişhâd yönteminin inceleneceği makalenin alt başlıkları, “Arap Dilinde Hadisle İstişhâd Olgusu, Kürâunneml’in Hayatı ve İlmî Kişiliği, el-Münecced fi’l-luġa, el-Münecced fi’l-luġa’nın Hadisle İstişhâd Yöntemi, el-Münecced fi’l-luġa’da Kullanılan Hadisler” şeklinde belirlenmiş olup, konu bu başlıklar çerçevesinde ele alınacaktır.