AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn doing so, it aims to present Ibn ʿAbd al-Salām’s model of political opposition.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article examines the role of scholars in monitoring political authority as a means of political opposition in Islamic political thought, focusing on the example of ʿIzz al-Dīn ibn ʿAbd al-Salām. The study highlights the often-overlooked role of the ʿulamāʾ in holding political authorities accountable, especially in the modern era. Within this context, the article first discusses the foundations and key elements of political authority in Islamic political thought. It then explores the limitations placed on those who wield state power, arguing that the use of such power is neither absolute nor unrestricted but is instead subject to specific conditions. In this framework, debates on the existence of political opposition in Islamic political thought gain significance. While some Western scholars have claimed that political opposition is absent in Islamic political tradition, recent research from within the Muslim world has challenged this view. In addition to the theoretical bases supporting this claim, the existence of numerous historical examples of political opposition in Islamic history serves as concrete evidence of its actuality. Although the responsibility of monitoring rulers is theoretically assigned to all Muslims, it appears that in practice, this role was primarily fulfilled by the ʿulamāʾ. One prominent example from Islamic history is ʿIzz al-Dīn ibn ʿAbd al-Salām, a leading scholar during the Ayyubid and Mamluk periods. Active in Egypt and Syria, he demonstrated a firm stance against the rulers of his time and engaged in political opposition. This article analyzes, through qualitative research methods, the background of his oppositional stance, the methods he employed, and the core principles and values he adhered to during this process. In doing so, it aims to present Ibn ʿAbd al-Salām’s model of political opposition.
Özet
Bu makalede İzz b. Abdüsselâm örnekliğinde İslâm siyaset düşüncesinde ulemânın siyasal muhalefet araçlarından biri olarak siyasal iktidarı denetleme rolü incelenmektedir. Bu çalışma, ulemânın modern dönemde göz ardı edilen rollerinden biri olarak siyasal iktidarı elinde tutanları denetleme rolünü ortaya koyması açısından önem arz etmektedir. Bu bağlamda öncelikle İslâm siyaset düşüncesinde siyasal iktidar, dayanakları ve temel unsurları ele alınmaktadır. Sonrasında siyasal iktidarı elinde tutanların devlet gücünü kullanırken sınırlılığı tartışılmaktadır. Sonuçta bu gücü kullanmanın mutlak ve sınırsız olmadığı, bazı şartlarla sınırlı olduğu tespit edilmiştir. Bu bağlamda İslâm siyaset düşüncesinde siyasal muhalefet olgusunun mevcudiyetiyle ilgili tartışmalar önem kazanmaktadır. Konuyla ilgili çalışmalar yürütmüş olan bazı batılı araştırmacılar İslâm siyaset düşüncesinde siyasal muhalefet olgusunun bulunmadığını ileri sürerken İslâm dünyasında son dönemlerde yapılan kimi çalışmalar aksini ortaya koymuştur. Bu iddiayı ispatlayan birçok teorik temelin yanında İslâm tarihinde çok sayıda siyasal muhalefet örneklerinin bulunması, söz konusu olgunun fiili olarak bulunduğuna delil teşkil etmektedir. Siyasal muhalefet araçlarından biri olan iktidarı denetleme rolü, bütün Müslümanlara verilmiş olmakla beraber bu görevin fiili olarak ulemâ tarafından icra edildiği anlaşılmaktadır. İslâm tarihinde çok fazla örneği bulunan bu durumun önemli örneklerinden biri Eyyûbîler ve Memlükler dönemlerinin önde gelen âlimlerinden İzz b. Abdüsselâm’dır. Özellikle Mısır ve Suriye'de yaşayan bu âlim, döneminin sultanlarına karşı dirayetli bir duruş sergileyerek siyasal iktidara muhalefet etmiştir. Bu makalede, İzz b. Abdüsselâm’ın siyasal iktidarı denetleme sürecinde benimsediği tutumun arka planı, başvurduğu muhalefet yöntemleri ve sergilediği bu muhalif duruş esnasında gözettiği temel ilke ve değerler nitel araştırma yöntemleriyle analiz edilmektedir. Böylelikle müellifin siyasal muhalefet modeli ortaya konulmaya çalışılmıştır.