AI Summary & Key Takeaways
AI InsightBy demonstrating that political legitimacy in early Turkish state thought rested primarily on binding customary norms rather than written legal institutions, the study offers a conceptual contribution to the literature on the normative foundations of pre-modern Turkish political thought.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
In the scholarship on early Turkish political thought, töre has generally been examined as customary law or tradition, whereas its role as the constitutive and limiting principle of political legitimacy has received comparatively limited attention. This study argues that töre functioned not merely as a body of customary norms but as a binding normative framework that both legitimized and constrained political authority in the early Turkish state tradition. The research employs historical document analysis and conceptual analysis. Its primary sources include the Orkhon Inscriptions, the Kutadgu Bilig, and the Dīwān Lughāt al-Turk, which are examined together with the relevant literature on Turkish history, legal history, and political thought. The findings demonstrate that töre was understood as a superior normative order governing the establishment, exercise, and continuity of political authority rather than as a set of social customs. Accordingly, the ruler's divinely sanctioned authority (kut) did not constitute an unlimited right to govern; political legitimacy depended upon conformity to töre. Violations of töre were regarded as undermining the ruler's legitimacy and could ultimately call political authority into question. By demonstrating that political legitimacy in early Turkish state thought rested primarily on binding customary norms rather than written legal institutions, the study offers a conceptual contribution to the literature on the normative foundations of pre-modern Turkish political thought.
Özet
Eski Türk devlet düşüncesinde töre, çoğu zaman örfî hukuk veya gelenek kavramları çerçevesinde ele alınmış; buna karşılık siyasal meşruiyetin kurucu ve sınırlandırıcı ilkesi olarak taşıdığı işlev yeterince açıklanmamıştır. Bu çalışma, törenin erken Türk devlet geleneğinde siyasal iktidarın yalnızca dayandığı bir hukuk düzeni değil, aynı zamanda hükümdarlığın meşruiyetini belirleyen ve sınırlandıran bağlayıcı bir normatif çerçeve olduğunu ortaya koymayı amaçlamaktadır. Araştırma, tarihsel doküman incelemesi ile kavramsal çözümleme yöntemlerine dayanmaktadır. Başta Orhun Yazıtları, Kutadgu Bilig ve Dîvânu Lugâti't-Türk olmak üzere erken dönem Türk siyasal düşüncesine ilişkin temel kaynaklar, ilgili tarih, hukuk ve siyaset düşüncesi literatürüyle birlikte değerlendirilmiştir. İnceleme sonucunda, törenin yalnızca toplumsal ilişkileri düzenleyen geleneksel kurallar bütünü olmadığı; siyasal iktidarın kuruluşunu meşrulaştıran, kullanımını sınırlandıran ve hükümdarın yönetimini denetleyen üstün bir düzen olarak kabul edildiği görülmektedir. Bu bağlamda kut anlayışı, töreden bağımsız bir egemenlik yetkisi sağlamamakta; aksine hükümdarın meşruiyeti, töreye bağlı kaldığı ölçüde devam etmektedir. Töreden sapma ise siyasal otoritenin meşruiyetini zedeleyen temel nedenlerden biri olarak değerlendirilmektedir. Çalışma, erken Türk devlet düşüncesinde siyasal meşruiyetin yazılı hukuk kurumlarından ziyade kadim ve bağlayıcı normlar üzerinden üretildiğini ortaya koyarak, törenin devlet teorisindeki kurucu konumuna ilişkin literatüre kavramsal bir katkı sunmaktadır.