Journals / Bilişsel Davranışçı Psikoterapi ve Araştırmalar Dergisi / 2019 / Cilt: 8 - Sayı: 1

Bir Belirti Olarak Çocuklarda Konuşma Gecikmesi; Sosyodemografik Özellikleri ve Klinik Tanıları

Delayed Speech in Children as a Symptom; Socio-Demographic Features and Accompanying Clinical Diagnosis

Pages
43–50
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Erken tanı ve eğitsel destek programları ile bu çocukların sağlıklı gelişimlerine katkı sağlanabilmektedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Konuşma gecikmesi çocuklarda sıklıkla görülen bir klinik bulgudur ve literatürde prevalansı %3–15 olarak saptanmıştır.
📊
Key Findings & Data:Çalışmaya konuşma gecikmesi olan 18–60 ay aralığındaki 207 çocuk alınmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Erken tanı ve eğitsel destek programları ile bu çocukların sağlıklı gelişimlerine katkı sağlanabilmektedir.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Konuşma gecikmesi çocuklarda sıklıkla görülen bir klinik bulgudur ve literatürde prevalansı %3–15 olarak saptanmıştır. Bu çalışmada çocuk psikiyatri kliniğine başvuran ve konuşma gecikmesi olan çocukların klinik tanılarının gözden geçirilmesi ve tanı gruplarının sosyodemografik özellikleri açısından karşılaştırmalı olarak araştırılmasıdır. Çalışmaya konuşma gecikmesi olan 18–60 ay aralığındaki 207 çocuk alınmıştır. Çalışmaya alınan tüm çocuklar için sosyodemografik veri formu ve Çocukluk Otizmini Değerlendirme Ölçeği (ÇODÖ) doldurulmuş, çocukların genel gelişimsel ve bilişsel düzeylerinin değerlendirilmesi için her çocuğa Ankara Gelişim Tarama Envanteri (AGTE) uygulanmıştır. Çalışmaya alınan çocukların 52’si (%25,1) kız, 155’i (%74,9) erkekti. Olguların 99’u (%47,8) Dil Bozukluğu (DB), 65’i (%31,4) Bilişsel Gelişimde Gecikme (BGG), 43’ü (%20,8) Otizm Spektrum Bozukluğu (OSB) tanılarını almıştır. Perinatal komplikasyon öyküsü Bilişsel Gelişimde Gecikmesi olan grupta en yüksek oranda saptanmıştır. Elektronik medya ile uğraş süresi her tanı grubunda yüksek olmakla birlikte, en yüksek OSB grubunda saptanmıştır. Annelerin kullandığı dil sayısı kıyaslandığında DB olan grupta annelerin birden fazla dili günlük yaşamda daha fazla kullandığı belirlenmiştir. Konuşma gecikmesi birçok klinik tanıya eşlik edebilen bir bulgudur. Bu nedenle konuşma gecikmesi olan çocuklar, bir çocuk psikiyatristi tarafından ayrıntılı olarak değerlendirilmelidir. Erken tanı ve eğitsel destek programları ile bu çocukların sağlıklı gelişimlerine katkı sağlanabilmektedir.

Özet

Delayed speech is a common clinical sign in children, and its prevalence has been determined to be 3–15%. The aim of this study was to review the clinical diagnosis of children with delayed speech who were referred to the pediatric psychiatry clinic and conduct a comparative study on the diagnostic groups in terms of their sociodemographic characteristics. The present study included 207 children at 18–60 months who had delayed speech. For each child, a sociodemographic data form and the Childhood Autism Rating Scale (CARS) were completed; moreover, the Ankara Developmental Screening Inventory (ADSI) was applied to evaluate his/her general developmental and cognitive levels. In the study, 52 children (25.1%) were female and 155 (74.9%) were male. 99 (47.8%) of them were diagnosed with Language Disorders, 65 (31.4%) with Cognitive Development Delays and 43 (20.8%) with Autism Spectrum Disorder. The incidence of perinatal complication history was determined at highest level in the Cognitive Development Delay group. The time used for electronic media was high in each diagnostic group, but highest in the autism group. When the number of languages used by the mothers is compared, the mothers in Language Disorder group use more than one language in daily life. Delayed speech is a sign that may be accompanying with several clinical diagnoses. Early diagnosis and educational support programs may contribute to healthy development of these children.

🔖

Cite This Article

EYÜBOĞLU, D., EYÜBOĞLU, M. (2019). Bir Belirti Olarak Çocuklarda Konuşma Gecikmesi; Sosyodemografik Özellikleri ve Klinik Tanıları. Bilişsel Davranışçı Psikoterapi ve Araştırmalar Dergisi, Cilt: 8 - Sayı: 1, 43–50. https://ajindex.com/articles/143202

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (5)

  1. Al-Farsi, Y. M., Al-Sharbati, M. M., Waly, M. I., Al-Farsi, O. A., Al-Shafaee M. A., Al-Khaduri M. M.,. & Deth, R. C. (2012). Effect of suboptimal breast-feeding on occurrence of autism: a case-control study. Nutrition, 28(7-8), e27-32. https://doi. org/10.1016/j.nut.2012.01.007 Anderson, D. R., & Pempek, T. A. (2005). Television and very young children. The American Behavioral Scientist, 48(5), 505–522. https://doi.org/10.1177/0002764204271506
  2. Anderson, J. W., Johnstone, B. M., & Remley, D. T. (1999). Breast-feeding and cognitive development: a meta-analysis. The American Journal of Clinical Nutrition, 70(4), 525-35. https:// doi.org/10.1093/ajcn/70.4.525 Billeaud, F. P. (Ed) (1998). Communication Disorders in Infants and Toddlers: Assessment and Intervention (2nd ed). Boston: Butterworth-Heinemann. Bishop, D. V., Holt, G., Line, E., Mcdonald, D., Mcdonald, S., & Watt, H. (2012). Parental phonological memory contributes to prediction of outcome of late talkers from 20 months to 4 years: a longitudinal study of precursors of specific language impairment. Journal of Neurodevelopmental Disorders, 4(1), 3. https://doi. org/10.1186/1866-1955-4-3
  3. Byeon, H., & Hong, S. (2015). Relationship between Television Viewing and Language Delay in Toddlers: Evidence from a Korea National Cross-Sectional Survey. Plos One, 10(3), e0120663. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0120663
  4. Chonchaiya, W., & Pruksananonda, C. (2008). Television viewing associates with delayed language development. Acta Paediatrica, 97(7), 977-982. https://doi.org/10.1111/j.1651-2227.2008.00831.x
  5. Clegg, J., Hollis, C., Mawhood, L., & Rutter, M. (2005). Developmental language disorders--a follow-up in later adult life. Cognitive, language and psychosocial outcomes. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 46(2), 128-149. https://doi. org/10.1111/j.1469-7610.2004.00342.x Çiyiltepe, M., & Türkbay, T. (2004). Konuşmanın Bileşenleri ve Konuşma Gecikmesi Olan Çocukların Değerlendirilmesi: Gözden Geçirme. Turkish Journal of Child and Adolescent Mental Health, 11(2), 89-97. de Kleine, M. J., den Ouden, A. L., Kollee L. A., van Baar, A., Nijhuis-van der Sanden M. W., Ilsen, A.,. & Verloove-Vanhorick S. P. (2007). Outcome of perinatal care for very preterm infants at 5 years of age: a comparison between 1983 and 1993. Paediatric and Perinatal Epidemiology, 21(1), 26-33. https://doi.org/10.1111/ j.1365-3016.2007.00781.x Eimas, P. D., Siqueland, E. R., Jusczyk, P., & Vigorito, J. (1971). Speech percept