AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings reveal that, despite progress in setting strategic goals, structural deficiencies persist in implementation, transparency, financial diversification, and local participation.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Climate change is a multidimensional global challenge that brings not only environmental degradation but also economic, social, and governance crises. Within this framework, the Paris Agreement obliges signatory countries to reduce greenhouse gas emissions, adapt to climate change, and monitor progress transparently. Türkiye ratified the agreement in 2021 and adopted the target of net-zero emissions by 2053. This study aims to analyze the effectiveness and comprehensiveness of Türkiye’s climate policy framework in this context. Unlike existing literature, this research presents an integrated assessment of Türkiye’s climate policies by combining thematic, governance-related, and socioeconomic dimensions through qualitative content analysis. It offers a comprehensive evaluation based on official documents, international reports, and comparative practices. The study was conducted under eight thematic categories grounded in current official documents and supported by discourse and comparative legal analyses. The findings reveal that, despite progress in setting strategic goals, structural deficiencies persist in implementation, transparency, financial diversification, and local participation. Accordingly, the study proposes adopting a legally binding Climate Law, establishing a national Emissions Trading System (ETS), and implementing socially just transition policies grounded in equity.
Özet
İklim değişikliği, çevresel etkilerin ötesinde ekonomik, sosyal ve yönetişimsel krizleri de beraberinde getiren çok boyutlu bir küresel sorundur. Bu kapsamda geliştirilen Paris Anlaşması, taraf ülkelere sera gazı emisyonlarını azaltma, iklim değişikliğine uyum sağlama ve süreci şeffaf biçimde izleme yükümlülüğü getirmiştir. Türkiye, 2021’de anlaşmayı onaylayarak 2053 net sıfır emisyon hedefini benimsemiştir. Bu çalışma, Türkiye’nin bu kapsamda geliştirdiği politika çerçevesinin etkililiğini ve bütüncüllüğünü analiz etmeyi amaçlamaktadır. Mevcut literatürden farklı olarak, çalışmada Türkiye’nin iklim politikaları nitel içerik analizi ile tematik, yönetişimsel ve sosyoekonomik boyutlarıyla birlikte ele alınmakta; resmî belgeler, uluslararası raporlar ve karşılaştırmalı uygulamalar eşliğinde kapsamlı bir değerlendirme sunulmaktadır. Araştırma, güncel resmî belgeler temelinde sekiz tematik başlık altında gerçekleştirilmiş ve söylem ile karşılaştırmalı hukuk analizleriyle desteklenmiştir. Bulgular, stratejik hedef belirlemede ilerlemeye rağmen uygulama, şeffaflık, finansman çeşitliliği ve yerel katılım alanlarında yapısal eksikliklerin sürdüğünü göstermektedir. Bu doğrultuda, bağlayıcı bir İklim Kanunu, ulusal Emisyon Ticaret Sistemi (ETS) sistemi ve sosyal adalet temelli adil geçiş politikaları önerilmektedir.