Journals / Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi / 2026 / Cilt: 41 Sayı: 3

Evaluation of the Türkiye Century Education Model Based on the Views of Teachers of Religious Culture and Ethics

Din Kültürü Ahlak Bilgisi Öğretmenlerinin Görüşleri Çerçevesinde Türkiye Yüzyılı Maarif Modelinin Değerlendirilmesi

Pages
760–772
Publication Date
2026-07-31
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Overall, our findings suggest that the capacity of the curriculum should be evaluated not only in terms of its content but also in relation to the environmental and systemic factors.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This qualitative study examines the Türkiye Century Education Model (TCEM) and its subcomponent, the Religious Culture and Ethics (RCE) curriculum.
📊
Key Findings & Data:In particular, the study explores how teachers perceive the curriculum reform, the factors influencing its feasibility, and the structural factors that constrain the implementation of both the TCEM and the RCE curriculum across grades 4 to 8.
💡
Conclusion & Impact:Overall, our findings suggest that the capacity of the curriculum should be evaluated not only in terms of its content but also in relation to the environmental and systemic factors.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Din Eğitimi · Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli · Din Kültürü Ahlak Bilgisi Öğretim Programı

Abstract

This qualitative study examines the Türkiye Century Education Model (TCEM) and its subcomponent, the Religious Culture and Ethics (RCE) curriculum. It focuses on the updated curriculum based on implementation and the perspectives of fifth-grade RCE teachers, as well as the challenges they encounter during implementation. In particular, the study explores how teachers perceive the curriculum reform, the factors influencing its feasibility, and the structural factors that constrain the implementation of both the TCEM and the RCE curriculum across grades 4 to 8. The data were collected through in-depth interviews with fifth-grade RCE teachers in the Antalya province and analyzed using descriptive content analysis. Participating teachers were found to be receptive to the curriculum reform. However, structural challenges encountered in practice seemed to lead them to hold modest expectations about the curriculum’s capacity to achieve its intended objectives. Participants also noted that the effectiveness of the curriculum could be constrained by systemic factors, including impractical promotion and discipline regulations, overcrowded classrooms, parental disengagement, ideological debates concerning the curriculum, and limited opportunities for socialization for families and students. Overall, our findings suggest that the capacity of the curriculum should be evaluated not only in terms of its content but also in relation to the environmental and systemic factors.

Özet

Bu araştırmanın temel konusu, Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli (TYMM) ve bu modelin bir alt bileşeni olan Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (DKAB) öğretim programıdır. Araştırma 5. sınıf Din Kültürü Ahlak Bilgisi öğretmenlerinin saha uygulamalarından ve görüşlerinden hareketle Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli (TYMM) kapsamında güncellenen 4-8 sınıf Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (DKAB) öğretim programının içeriğini ve programın uygulamasında karşılaşılan engellerin analizini amaçlamaktadır. Bu maksatla çalışmada müfredat değişiminin öğretmenler tarafından nasıl algılandığı ve bu değişimin sahadaki uygulanabilirliğinin hangi dinamikler tarafından şekillendirildiği, TYMM ve DKAB Öğretim Programının önünde hangi yapısal engellerin bulunduğu sorularına odaklanılmaktadır. Nitel araştırma desenine dayalı olarak yapılandırılan çalışmada, Antalya ilinde görev yapan 5. sınıf DKAB öğretmenleriyle derinlemesine mülakatlar gerçekleştirilmiş; elde edilen veriler betimsel analiz yöntemiyle değerlendirilmiştir. Bulgular, öğretmenlerin müfredat değişimini genel olarak olumlu karşıladığını ancak uygulamada karşılaşılan yapısal sorunlar nedeniyle öğretmenlerin programın hedeflerine ulaşacağına yönelik beklentileri düşüktür. Öğretmenlerin dile getirdiği sınıf geçme ve disiplin yönetmeliklerinin uygulanabilir olmaması, kalabalık sınıf mevcutları, ailenin eğitime ilgisizliği, müfredatla ilgili ideolojik tartışmalar, ailelerin ve öğrencilerin sosyalleşme ortamlarının kısıtlı olması gibi yapısal sorunlar nedeniyle programın etkililiğinin sınırlı kaldığı düşüncesi ortaya çıkmıştır. Çalışma, müfredatın başarısının yalnızca içerik değil, çevresel ve sistemsel koşullarla birlikte değerlendirilmesi gerektiğine işaret etmektedir.

🔖

Cite This Article

Özdoğan, M. A. (2026). Evaluation of the Türkiye Century Education Model Based on the Views of Teachers of Religious Culture and Ethics. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Cilt: 41 Sayı: 3, 760–772. https://doi.org/10.16986/hunefd.1792672

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (34)

  1. Behriz, A. (2025). Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli üzerine öğretmen görüşlerinin incelenmesi [Master’s thesis, Karamanoğlu Mehmetbey University]. Ulusal Tez Merkezi.
  2. Bozkaya, T. (2025). 2018 ve 2024 Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi öğretim programlarının nezaket erdemi ve eğitimi bağlamında karşılaştırmalı analizi. Genç Mütefekkirler Dergisi, 6(1), 305–339.
  3. Bümen, N. T., Çakar, E., & Yıldız, D. G. (2014). Türkiye’de öğretim programına bağlılık ve bağlılığı etkileyen etkenler. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 14(1), 203–228. https://doi.org/10.12738/estp.2014.1.2020
  4. Can, G. (2004). Kişilik gelişimi. In B. Yeşilyaprak (Ed.), Eğitim psikolojisi. Pegem Akademi Yayıncılık.
  5. Cerit, Y. (2013). Relationship between teachers’ self-efficacy beliefs and their willingness to implement curriculum reform. International Journal of Educational Reform, 22(3), 252–270. https://doi.org/10.1177/105678791302200304
  6. Ceylan, T. (2025). Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli DKAB öğretim programlarının öğretmen görüşlerine göre değerlendirilmesi. İlahiyat Tetkikleri Dergisi, (63), 55–70. https://doi.org/10.29288/ilted.1598481
  7. Çobanoğlu, R., & Yildirim, A. (2021). Türkiye’de program geliştirme çalışmaları: Cumhuriyet’in ilanından günümüze tarihsel bir analiz. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 19(2), 810–830. https://doi.org/10.37217/tebd.912329
  8. Creswell, J. W. (2013). Nitel araştırma yöntemleri beş yaklaşıma göre nitel araştırma ve araştırma deseni (M. Bütün & S. B. Demir, Trans.; 3rd ed.). Siyasal Yayın Dağıtım.
  9. Creswell, J. W., & Miller, D. L. (2000). Determining validity in qualitative inquiry. Theory Into Practice, 39(3), 124–130. https://doi.org/10.1207/s15430421tip3903_2
  10. Demirel, Ö. (2019). Eğitimde program geliştirme kuramdan uygulamaya (32nd ed.). Pegem Akademi Yayıncılık.
  11. Giddens, A. (2012). Sosyoloji (M. Özcan, Trans.; 5th ed.). Kırmızı Yayınları.
  12. Glatthorn, A. A., Boschee, F., Whitehead, B. M., & Boschee, B. F. (2019). Curriculum leadership: Strategies for development and implementation (5th ed.). SAGE.
  13. Goldstone, R., Baker, W., & Barg, K. (2023). A comparative perspective on social class inequalities in parental involvement in education: Structural dynamics, institutional design, and cultural factors. Educational Review, 75(5), 976–992. https://doi.org/10.1080/00131911.2021.1974347
  14. Goodlad, J. I. (1981). Curriculum development beyond 1980. Educational Evaluation and Policy Analysis, 3(5), 49–54. https://doi.org/10.3102/01623737003005049
  15. Hornby, G., & Lafaele, R. (2011). Barriers to parental involvement in education: An explanatory model. Educational Review, 63(1), 37–52. https://doi.org/10.1080/00131911.2010.488049
  16. Karslı, B. (2022). Nesil tartışmalarının kronik problematiği: Dindar orta sınıf X ve Y nesli örnekleminde nesil algısı. Hitit İlahiyat Dergisi, 21(1), 533–566. https://doi.org/10.14395/hid.1073215
  17. Kaya, M., & Köseoğlu, Z. (2024). Dijital etik ve ahlak eğitimi: Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersi öğretim programları üzerine bir inceleme. ISPEC Uluslararası Sosyal ve Beşeri Bilimler Dergisi, 8(3), 73–83. https://doi.org/10.5281/zenodo.13771458
  18. Kennedy, C., & Kennedy, J. (1996). Teacher attitudes and change implementation. System, 24(3), 351–360. https://doi.org/10.1016/0346-251X(96)00027-9
  19. Mardin, Ş. (1992). İdeoloji. İletişim Yayınları.
  20. Marshall, G. (2005). Sosyoloji sözlüğü (O. Akınhay & D. Kömürcü, Trans.). Bilim ve Sanat Yayınları.
  21. Merriam, S. B. (1998). Qualitative research and case study applications in education. Jossey-Bass Publishers.
  22. Miles, M. B., Huberman, A. M., & Saldaña, J. (2014). Qualitative data analysis: A methods sourcebook (3rd ed.). Sage.
  23. Ministry of National Education. (2024). Religious culture and ethics course curriculum: Türkiye Century Education Model. https://tymm.meb.gov.tr/ogretim-programlari/ders/din-kulturu-ve-ahlak-bilgisi-dersi
  24. Republic of Türkiye. (2023, November 1). Decision on the approval of the Twelfth Development Plan (2024–2028). Official Gazette (No. 32356). https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2023/11/20231101M1-1.htm
  25. Sakallıoğlu, G., & Özüdoğru, F. (2022). Öğretmenlerin öğretim programına bağlılıklarının incelenmesi. Adıyaman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (41), 70–107. https://doi.org/10.14520/adyusbd.1112046
  26. Singh, S. K., & Pandey, P. (2023). The impact of teacher’s attitude and teaching approaches on student’s learning outcome: An empirical study. International Education and Research Journal (IERJ), 9(7). https://ierj.in/journal/index.php/ierj/article/view/3464
  27. Starman, A. B. (2013). The case study as a type of qualitative research. Journal of Contemporary Educational Studies, 64(1), 28–43.
  28. Şengönül, T. (2019). Anne-baba ilgisinin çocukların okul başarısı üzerindeki etkisi. Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 17(4), 268–292. https://doi.org/10.18026/cbayarsos.549463
  29. Turan, Ş., & Nazıroğlu, B. (2024). Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli’nin din öğretimi yaklaşımında birey ve toplumun ideolojik tahayyülü. Rize İlahiyat Dergisi, (27), 15–33. https://doi.org/10.32950/rid.1507279
  30. Uyar, A., & Demir, R. (2025). 9. Sınıf Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (DKAB) dersi öğretim programında yenilikler. Turkish Journal of Educational Studies, 12(2), 191–218.
  31. Ünal, F., & Ünal, M. (2010). Türkiye’de ortaöğretim programlarının gelişimi. Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, 5(1), 110–125. https://dergipark.org.tr/tr/pub/gopsbad/article/616521
  32. Üzümcü, M., & Abanoz, S. (2024). Program tasarımı yaklaşımları bağlamında Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersi öğretim programı. Mevzu Sosyal Bilimler Dergisi, (12), 795–826. https://doi.org/10.56720/mevzu.1495250
  33. Wilkins, J. L. M. (2008). The relationship among elementary teachers’ content knowledge, attitudes, beliefs, and practices. Journal of Mathematics Teacher Education, 11(2), 139–164. https://doi.org/10.1007/s10857-007-9068-2
  34. Yıldırım Yanılmaz, T. N., & Kiraz, E. (2015). Ideologies, attitudes, and curriculum change: Teachers’ perception. Yaşadıkça Eğitim, 29(1), 13–32. https://journals.iku.edu.tr/yed/index.php/yed/article/view/36