Journals / Gazi Türkiyat / 2025 / Sayı: 37

An Evaluation on the “Bârânî” Nisbe Used by the Karakoyunlus in the Light of ‎Historical Sources

TARİHÎ KAYNAKLAR IŞIĞINDA KARAKOYUNLULARDA KULLANILAN ‎‎“BÂRÂNΔ NİSBESİ HAKKINDA BİR DEĞERLENDİRME

İbrahim Güneş(MUŞ ALPARSLAN ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-2080-8870
Pages
101–120
Publication Date
2025-12-31
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Therefore, since the “Barani” naming is a reflection of ‎the Medieval genealogical tradition, it needs to be evaluated and this study was written considering ‎that research on this subject in light of existing sources will yield positive results for studies on the ‎origins of the Qarakoyunlu

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This article aims to assess the historical origins of the “Barani” nisbe, used to describe individuals ‎belonging to the Qarakoyunlu dynasty.
📊
Key Findings & Data:Sources from the 14th and 16th centuries referred to ‎individuals belonging to the Qarakoyunlu dynasty as “Barani”.
💡
Conclusion & Impact:Therefore, since the “Barani” naming is a reflection of ‎the Medieval genealogical tradition, it needs to be evaluated and this study was written considering ‎that research on this subject in light of existing sources will yield positive results for studies on the ‎origins of the Qarakoyunlu
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Karakoyunlular‎ · Bârânîler‎ · Selçuklular‎

Abstract

This article aims to assess the historical origins of the “Barani” nisbe, used to describe individuals ‎belonging to the Qarakoyunlu dynasty. Sources from the 14th and 16th centuries referred to ‎individuals belonging to the Qarakoyunlu dynasty as “Barani”. While there is no doubt that this was ‎a surname, the fact that the sources provide no record of its meaning complicates any assessment of ‎the origins of the state's founding dynasty. Indeed, although this name is frequently mentioned by ‎contemporary sources such as Tihranī, al-Ghiasī, Budak Munshi Qazwinī and Abdüllatif Qazwinī, ‎they refrain from providing a clear statement regarding the nature of this moniker. However, as in ‎other medieval dynasties, nisba generally reflected elements such as racial affiliation, geographic ‎affiliation, or professional pursuits. There is no concrete record in the sources as to which of these ‎the nisba “Bârânî” refers to. However, upon etymological research, scholars have suggested that it ‎derives from the words "bârân/rain" or "berân-bârân/ram," and some have suggested that it refers ‎to a geographical location called Bârân. However, not all of these are fully substantiated. The ‎primary reason for this is likely the Qarakoyunlu's failure to write their own official history. Most of ‎our data on the Qarakoyunlu stems from sources from the Timurid, Akkoyunlu and Mamluk periods. ‎In this context, although the “Barani” naming in the sources indicates a lineage for them, it is ‎difficult to predict what this meant for them. Therefore, since the “Barani” naming is a reflection of ‎the Medieval genealogical tradition, it needs to be evaluated and this study was written considering ‎that research on this subject in light of existing sources will yield positive results for studies on the ‎origins of the Qarakoyunlu

Özet

Bu makale, Karakoyunlu hanedanına mensup şahsiyetleri tanıtırken kullanılan “Bârânî” nisbesinin tarihî kökenini değerlendirmek amacıyla kaleme alınmıştır. XIV-XVI. yüzyıl kaynakları, Karakoyunlulara mensup şahısları “Bârânî” nisbesiyle zikretmiştir. Bunun bir soy ismi olduğu hususunda bir şüpheye gerek görülmese de kaynaklarda bu adının anlamı hakkında herhangi bir kayda rastlanılmamış olması, devletin kurucu hanedanın kökeni hakkındaki değerlendirmeleri bir hayli zora sokmaktadır. Nitekim Tıhranî, el-Giyasî, Budak Münşî Kazvinî ve Abdüllatif Kazvinî gibi devrin kaynakları tarafından bu isim sıklıkla zikrediliyor olsa da bu nisbenin mahiyeti hakkında net bir ifade vermekten kaçınmışlardır. Lakin diğer Orta Çağ hanedanlarında olduğu gibi nisbeler genellikle ırki mensubiyet, coğrafik aidiyet veya mesleki uğraşılar gibi unsurları yansıtmaktaydı. “Bârânî” nisbesinin ise bunlardan hangisine refere ettiğine dair somut kayıt kaynaklarda mevcut değildir. Bununla birlikte burada etimolojik bir araştırma yapıldığında “bârân/yağmur”, “berân-bârân/koç” kelimesinden geldiğine dair ilim insanları tarafından görüşler ortaya atıldığı gibi, Bârân adında bir coğrafik mekâna işaret ettiğine dair birtakım değerlendirmeler de yapılmıştır. Ancak bunların tümü tam olarak ispatlanmış değildir. Bunun en önemli sebebinin herhâlde Karakoyunluların kendi resmî tarihlerini yazma gayretinde bulunmamalarından kaynaklanmaktadır. Karakoyunlular hakkında verilerin çoğu ise Timurlu, Akkoyunlu veya Memlûk devri kaynaklarına borçluyuz. Bu çerçevede kaynaklarda geçen “Bârânî” nisbesinin onlar için bir soya işaret ediyorsa da bunun onlar için ne anlama geldiğini kestirmek zordur. Bu nedenle “Bârânî” nisbesinin Orta Çağ soy yazma geleneğinin birer yansıması çerçevesinde olacağından ötürü bunun değerlendirilmesi gerektiği ve hâlihazırdaki kaynakların ışığından bu konudaki araştırmaların Karakoyunluların kökenlerine dair çalışmalara müspet sonuçlar vereceğini göz önünde bulundurularak bu çalışma kaleme alınmıştır.

🔖

Cite This Article

Güneş, İ. (2025). An Evaluation on the “Bârânî” Nisbe Used by the Karakoyunlus in the Light of ‎Historical Sources. Gazi Türkiyat, Sayı: 37, 101–120. https://doi.org/10.65007/gaziturkiyat.1779126

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (76)

  1. ABDÜLLATİF KAZVİNÎ. (1386 h.ş.). Lübbü’t-Tevarih (tsh. M.Muhaddis). Tahran: Encümen-i Asar ve Mefahir-i Ferjengî.
  2. ABDÜRREZAK SEMERKANDÎ. (1382 h.ş.). Matlaʿ-ı Saʿdeyn ve Mecmaʿ-ı Bahreyn (C. I) (tsh. A. Nevâyî). Tahran: Pijuheşgah-ı ‘Ulum-ı İnsanî ve Mütela’at-ı Ferhengî.
  3. AGACANOV. S. G. (2004). Oğuzlar (çev. Ekber N. Necef - Ahmet Annaberdiyev). İstanbul: Selenge Yayınları.
  4. AHMED B. MAHMUD. (2018). Selçuknâme (çev. Erdoğan Merçil). İstanbul: Bilge Kültür Sanat Yayınları.
  5. ANONİM. (1361 h.ş.). Tarih-i Kızılbaşân (tsh. M. Muhaddes). Tahran: İntişarat-ı Behrâm.
  6. ASLANAPA, O. (1957). “Doğu Anadoluda Karakoyunlu Kümbetleri”. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 1: 105-113.
  7. ATICI ARAYANCAN, A. (2014). “Karakoyunluların Menşeî Hakkında Bazı Görüşler”. Oğuzlar: Dilleri, Kültürleri ve Tarihleri (ed. Tufan Gündüz, Mikail Cengiz). Ankara: Hacettepe Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Yayınları: 137-140.
  8. BAFKÎ. (1961). Câmi’-i Müfidî (tsh. İ. Afşar). Tahran: M. H. Asadi Yayınları.
  9. BEYHAKÎ. (1400 h.ş.). Tarih-i Beyhakî (tsh. A. Alizade). Tahran: İntişarat-ı Firdevs.
  10. BUDAK MÜNŞÎ KAZVİNÎ. (2000). Cevâhirü’l-Ahbar (tsh. M. Behramnejâd). Tahran: Ayine-yi Miras.
  11. CELAEDDİN SUYÛTÎ. (1997). El-Leali’l-Masnua fi’l-Ehadisü’l-Mevzua (neşr. A. M. Uva’ide). Beyrut: Darü’l-Kitabü’l-İlmiyye.
  12. CELAEDDİN SUYÛTÎ. (t.y.). Lübü’l-Lübab fi Tahrirü’l-Ensâb. Beyrut: Darü’s-Sadr.
  13. CÜZCÂNÎ. (1342 h.ş.). Tabakat-ı Nasırî (tsh. A. Habibî). Kabil: İntişarat-ı Esatir.
  14. DEVLETŞÂH ES-SEMERKANDÎ. (1977). Tezkiretü’ş-Şûara (Devletşah Tezkiresi) (çev. Necati Lugal). İstanbul: Tercüman 1001 Temel Eser.
  15. EBU İSHAK EL-SARİFİNÎ. (1403 h.ş.). el-Siyak li Tarih-i Nişabur (neşr. M.K. Mahmudî). Kum: Müessese-i İntişar-ı İslamî.
  16. EBU’L-FEDAİL. (2016). Nehcü’s-Sedid (neşr. A. el-Seyyid). Beyrut: Darü’s-Sa’ade.
  17. EBU’L-FEDAİL. (2010). Nehcü’s-Sedid, Patrologia Oriantale (C. I) (neşr. Gabriel-Joseph Edgard Blochet). London 1910.
  18. EBU’L-GAZİ BAHADIR HAN. (t.y). Şecere-i Terakime (haz. Muharrem Ergin). İstanbul: Tercüman 1001 Temel Eser.
  19. EL-GİYASÎ. (2010). Tarihü’l-Düvelü’l-İslamiye fî Şark (thk. T. N. el-Hemedanî). Beyrut: Dâru Mektebetü’l-Hilâl.
  20. EL-ÖMERÎ. (1423 h.ş.). Mesalikü’l-Ebsar (C. III) (neşr. K.S.el-Caburi). Beyrut: Darü’l-Kirabü’l-İlmiyye.
  21. ESTEREBÂDÎ. (1394 h.ş.). Bezm u Rezm (tsh.T. Sübhânî - H. Sa’udlu). Tahran.
  22. FAHREDDİN MÜBÂREK ŞAH. (1927). Tarih-i Fahreddin Mübârek Şah Merûrûzî (neşr. E. Denison Ross). London: Royal Asiatic Society.
  23. HAFIZ EBRU. (1380 h.ş.). Zübdetü’t-Tevârih (C. I) (tsh. S. K. H. Cevadî). Tahran: Vezaret-i Ferheng ve İraşd-ı İslamî.‎
  24. HAMDULLAH MUSTEVFÎ. (1915). Nüzhetu’l-Kulûb (neşr. L. Strange). Leyden: Gibb Memorial Series.
  25. HÂNDMÎR. (1333 h.ş.). Tarih-i Habibü’s-Siyer (C. III) (tsh. M. Debirsiyakî). Tahran: İntişarat-ı Kitabfuruşî-yi Hayyam.
  26. HASAN BÎK RUMLU. (1357 h.ş.). Ahsenü’t-Tevârih (tsh. A. Nevâyî). Tahran: İntişarat-ı Babek.
  27. HOCA SADEDDİN EFENDİ. (1979). Tacü’t-Tevarih (C. I) (yay. İsmet Parmaksızoğlu). Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
  28. HÜSEYNÎ. (1985). Zübdetü’t-Tevârih, Ahbarü’l-Emrai ve’l-Mülûkü’s-Selçukkiye (neşr. M. Nurulah). Beyrut: Daru’l-İkra.
  29. İBN ABDÜZZAHİR. (1976). Er-Ravzü’z-Zahir fi Siretü’l-Melikü’z-Zahir (neşr. A. el-Huteyr). Riyad.
  30. İBN BİBİ. (1996). el-Evamirü’l-Ala’iye fi’l-Umuri’l-Ala’iye (C. II) (çev. Mürsel Öztürk). Ankara: T.C. Kültür Bakanlığı Yayınları.
  31. İBN EBİ’D-DÜNYA. (1420 h.ş). Kitabü’l-Kubur (neşr. M. S. El-’Umud). Medine: Mektebetü’l-Gürabâi’l-Eseriyye.
  32. İBN FINDIK. (1317 h.ş.). Tarih-i Beyhak (tsh. A. Behmenyâr). Tahran: Müessese-i ve Medin Bengah-ı Daniş.
  33. İBN HACER EL-ASKALANÎ. (1399 h.ş.). Kitabu’l-Tabsirü’l-Müntebeh Betherirü’l-Müştebeh (C. I) (neşr. M. A. El-Neccar). Beyrut: Mektebetü’l-İlmiye.
  34. ‎İBN HİŞAM. (1347 h.ş.). Kitabü’t-Tîcân fi Mülûki Himyer. San’a: Merkezü’d-Deraset ve’l-Ebhasü’l-Yemaniyye.
  35. İBN KELBÎ. (1408 h.ş.). Nisbü Mu’id ve’l-Yemenü’l-Kebir (C. II) (neşr. Nacî ‎Hasan). Beyrut: Alemü’l-Kitab.
  36. İBN MÜNŞÎ. (2024). Hısnkeyfâ Vekâyinamesi-Nuzhetu’n-Nâzir ve Râhatu’l-Hâtir (çev. Adnan Çevik, Eyyüp Tanrıverdi). Ankara: Türk Tarih Kurumu.
  37. İBN ŞEDDAD. (2009). Tarihü Melikü’z-Zahir (neşr. A. Huteyt). Beyrut: Müessesü’l-Re’an.
  38. İBNÜ’L-ESİR. (1980). El-Bab fi Tahzibü’l-Ensab‎ (C. II). Beyrut: Darü’s-Sadr.
  39. İBNÜ’L-ESİR. (1987). El-Kâmil fi’t-Tarih (C. IX-XI) (çev. A. Özaydın). İstanbul: Bahar Yayınları.
  40. İNAN, A. (1995). Tarihte ve Bugün Şamanizm. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
  41. KADI AHMED GAFFÂRÎ. (t.y). Tarîh-i Cihân Ârâ. Tahran.
  42. KALKAŞENDÎ. (1914). Subhü’l-‘Aşâ fî Sinâ’atü’l-İnşâ (C. IV-V). Kahire: Taba’atü’l-Emiriyetü’l-Kahire.
  43. KATİ‘Î. (t.y.). Merâsidü’l-Etla’ ‘Ala Esma’ü’l-Emkane ve Bekâ’ (C. I). Beyrut: Darü’l-Cîl.
  44. KÂTİP ÇELEBİ. (2010). Selemü’l-Vasıl ilâ Tabakatü’l-Fuhul (C. IV). (ed. Ekmeleddin İhsanoğlu). İstanbul: IRCICA Yayınları.
  45. KIRZOĞLU. M. F. (1993). “Azerbaycan ve Anadolu’da Türkistan’dan Gelen Eski Milli Gelenek: Kabirtaşı Olarak Kullanılan Koyun ve At Heykelleri”. Vakıf Haftası, 10: 133-160.
  46. KORKMAZ. A. (2022). Kara-Koyunlu Devleti’nin Askerî Teşkilâtı. İstanbul: Efeakademi Yayınları.
  47. KOŞAY. H. Z. (1962). “Doğu Anadolu’daki Mezarlıklarda Koç ve Koyun Heykelleri”. Milletlerarası I. Türk Sanatları Kongresi (Ankara, Ekim 1959). Ankara: 250-256.
  48. MAHMUD NİŞABURÎ. (t.y). Tarih-i Türkmâniyye, The National Library of Israel. Mans. Ar. 1132. (https://www.nli.org.il/en/manuscripts/NNL_ALEPH003450619/NLI#$FL10139650). (28.04.2025)
  49. MİNORSKY. V. (1953). “The Clan of the Qara-Qoyunlu Rulers”. 60. Doğum Yılı Münasebetiyle Fuad Köprülü Armağanı. İstanbul: Osman Yalçın Matbaası: 391-395.
  50. MİRHÂND. (1380 h.ş). Ravzatü’s-Safâ (C. IV) (tsh. Cemşid Kiyânfer). Tahran: İntişarat-ı Esatir.
  51. MUHAMMED HEKİM HAN. (2009). Müntehabü’t-Tevârih (neşr. Y. Kawahara, K. Haneda). Tokyo: ILCAA Yayınları.
  52. MUHAMMED HÜSEYİN B. HALEF-İ TEBRÎZÎ. (1342 h.ş.). Burhan-ı Katî (tsh. M. Muîn). Tahran: Vezerat-ı Ferheng.
  53. MUHAMMED YUSUF İSFÂHANÎ KAZVİNÎ. (1379h.ş.). Holde Berin (Tarih-i Timuriyân ve Türkmânân). (tsh. M. H. Muhaddes). Tahran: Miras-ı Mektub Neşriyat.
  54. MUİNEDDİN NATANZÎ. (1383 h.ş.). Müntehabü’t-Tevarih-Muinî (tsh. P. Sütherî). Tahran: İntişarat-ı İslamî.
  55. NECİP B. BEKRAN. (1342 h.ş.). Cihân-nâme (tsh. M. E. Reyahî). Tahran: İntişarat-ı Kitabhane-i İbn Sina.
  56. NESEVÎ. (1344 h.ş.). Siret-i Celaleddin Mengübernî (tsh. M. Minovî). Tahran: Bengah-ı Tercüme ve Neşir Kitab.
  57. NEVÂYÎ, A. (1977). Esnad ve Mekâtibât-ı Târîh-i İran. Tahran: B.T.N.K Neşriyat.
  58. ÖGEL, B. (1995). Türk Mitolojisi (C. II). Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
  59. PAYDAŞ. K. (2018). “Karakoyunlular”. İslam Tarihi ve Medeniyeti (ed. M. H. Palabıyık, O. Çetin) (C. II). İstanbul: Siyer Yayınları: 375-406.
  60. RÜZBAHAR HUNCÎ İSFAHANÎ. (1379 h.ş.). Tarih-i Alemâra-yı Eminî (tsh. M. E. Aşık). Tahran: Miras-ı Mektub. ‎SAM’ANÎ. (1397 h.ş.). El-Ensâb (C. II) (neşr. A. Yemanî). Haydarabad: Meclisü Dairetü’l-Ma’ârifü’l-Osmaniyye.
  61. SİLİ, T. (1996). “Bir Orta Asya Geleneği Koç-Koyun Heykel Mezartaşları”. Bilig, 1: 60-65.
  62. SİLİ, T. (1998). “Iğdır-Karakoyunlu İlçe Merarlığı’ndaki Deve-Heykel Mezartaşının Mahiyeti”. Vakıflar Dergisi, 27: 191- 194.
  63. SÜMER, F. (1951). “Yıva Oğuz Boyuna Dair”. Türkiyat Mecmuası, 9: 151-168.
  64. SÜMER, F. (1953). “Bozoklu Oğuz Boylarına Dair”. AÜ DTCFD, 11/1: 65-103.
  65. SÜMER, F. (1992). Karakoyunlular (Başlangıçtan Cihan-Şah’a Kadar) (C. I). Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
  66. SÜMER, F. (2001). “Kara-Koyunlular”. MEB İslam Ansiklopedisi. (C. VI). Eskişehir: 292-305.
  67. SÜMER, F. (2013). “Yazır”. TDV İslam Ansiklopedisi (C. XLII). İstanbul: 364-365.
  68. ŞEHAB YEZDÎ. (1987). Cami’üt-Tevârih-i Hasenî (tsh. H. Tabâtabâ’î, İ. Avşar). Karaçi: Karaçi Üniversitesi Yayınları.
  69. ‎TABERÎ. (1967). Târîhu’l-Ümem ve’l-Mülûk (neşr. M. E. İbrahim). VIII, Kahire.
  70. TOGAN, Z. V. (1972). Oğuz Destanı, Reşideddin Oğuznâmesi. İstanbul: Enderun Kitabevi.
  71. TURAN. O. (2001). Doğu Anadolu Türk Devletleri Tarihi. İstanbul: Ötüken Neşriyat.
  72. TURAN, O. (2003). Selçuklular Tarihi ve Türk-İslâm Medeniyeti. İstanbul: Ötüken Neşriyat.
  73. UZUNÇARŞILI, İ. H. (1984). Anadolu Beylikleri ve Akkoyunlu, Karakoyunlu Devletleri. Ankara: TTK Yayınları.
  74. YAKUT EL-HAMAVÎ. (2011). Mucemu’l-Buldân (C. I) (thk. F. A. el-Cündî). Beyrut: Darü’l-Kitabu’l-İlmiye.
  75. YAZICIZÂDE ALİ. (2009). Tevârîh-i Âl-i Selçuk (haz. Abdullah Bakır). İstanbul: Çamlıca Yayınları.
  76. YİNANÇ, M. H. (1993). “Akkoyunlular”. MEB İslam Ansiklopedisi (C. I). Eskişehir: 253-267.