AI Summary & Key Takeaways
AI InsightKeywords: GLP-1 agonist, semaglutide, cardiovascular risk, obesity, HbA1c
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Abstract Background: Glucagon-like peptide-1 (GLP-1) receptor agonists have been shown to improve metabolic parameters and may reduce Cardiovascular risk profile of individuals diagnosed with obesity and/or type 2 diabetes. This study aimed to evaluate the effects of semaglutide on anthropometric, metabolic, and cardiovascular risk parameters over three months of treatment. Methods: A total of 187 patients received semaglutide therapy and were assessed at baseline (0th month) and after three months (3rd month). Anthropometric measurements, laboratory parameters, and cardiovascular Score-2 were recorded. Changes were analyzed using the Wilcoxon signed-rank test, and percentage changes over the study period were calculated. Results: After three months, considerable declines were observed in body weight (−4.9%, p < 0.001), BMI (−0.6%, p < 0.001), systolic blood pressure (−4.7%, p < 0.001), diastolic blood pressure (−4.6%, p < 0.001), fasting blood glucose (−5.6%, p < 0.001), HbA1c (−0.4%, p < 0.001), and LDL cholesterol (−10.5%, p < 0.001). No significant changes were noted in ALT, AST, creatinine, or HDL levels. Cardiovascular Score-2 significantly decreased from 8.8 ± 5.2 to 7.4 ± 4.7 (p < 0.001). Risk distribution changed markedly, reflecting an expansion of the low-risk group from 27 to 47 alongside a contraction of the high-risk group from 83 to 46. Conclusions: Three months of semaglutide treatment significantly improved metabolic parameters and resulted in a favorable decline in cardiovascular risk among patients. Collectively, the data point toward a beneficial cardiovascular impact of GLP-1 receptor agonists in real-world practice. Keywords: GLP-1 agonist, semaglutide, cardiovascular risk, obesity, HbA1c
Özet
Özet Arka plan: Glukagon benzeri peptid-1 (GLP-1) reseptör agonistlerinin, obezite ve/veya tip 2 diyabetli hastalarda metabolik parametreleri iyileştirdiği ve kardiyovasküler riski azaltabileceği gösterilmiştir. Bu çalışma, semaglutidin üç aylık tedavi süresi boyunca antropometrik, metabolik ve kardiyovasküler risk parametreleri üzerindeki etkilerini değerlendirmeyi amaçlamıştır. Yöntemler: Toplam 187 hasta semaglutid tedavisi aldı ve başlangıçta (0. ay) ve üç ay sonra (3. ay) hastalar değerlendirildi. Antropometrik ölçümler, laboratuvar parametreleri ve Kardiyovasküler Skor-2 sonuçları kaydedildi. Değişiklikler Wilcoxon testi kullanılarak analiz edildi ve çalışma süresi boyunca yüzdesel değişiklikler hesaplandı. Sonuçlar: Üç ay sonra, vücut ağırlığında (%-4,9, p < 0,001), BMI'da (%-0,6, p < 0,001), sistolik kan basıncında (%-4,7, p < 0,001), diyastolik kan basıncında (%-4,6, p < 0,001), açlık kan şekerinde (%-5,6, p < 0,001), HbA1c'de (%-0,4, p < 0,001) ve LDL kolesterolde (%-10,5, p < 0,001) anlamlı azalmalar gözlemlendi. ALT, AST, kreatinin veya HDL düzeylerinde anlamlı bir değişiklik kaydedilmedi. Kardiyovasküler Skor-2, 8,8 ± 5,2'den 7,4 ± 4,7'ye anlamlı derecede düştü (p < 0,001). Düşük risk kategorisindeki hasta oranı %27'den %47'ye yükselirken, yüksek risk kategorisindeki hasta oranı %83'ten %46'ya düştü. Sonuçlar: Üç aylık semaglutid tedavisi, metabolik parametrelerde önemli iyileşme sağladı ve hastalarda kardiyovasküler riskte olumlu bir azalmaya yol açtı. Bu bulgular, GLP-1 reseptör agonistlerinin klinik uygulamadaki potansiyel kardiyoprotektif etkilerini desteklemektedir. Anahtar Kelimeler: GLP-1 agonisti, semaglutid, kardiyovasküler risk, obezite, HbA1c