AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn the first evaluation, when the presence of fall risk and dependency status of the patients were compared according to BBS and mRS, it was found that BBS reported a higher level of limitation (χ²=5.26; p=0.022).
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: In this study, we aimed to emphasize the importance of not only walking but also balance and fall risk in the functional recovery process by monitoring the neurological status of patients hospitalized in the stroke unit with commonly used functional assessment scales and comparing the effects of these scales in determining recovery. Material and Methods: The data of 31 patients who were hospitalized in the stroke unit of Aydın State Hospital and met the inclusion criteria were included in the study. Balance levels and postural controls of patients; with the Berg Balance Scale(BBS), neurological assessments; with the National Stroke Health Scale(NIHSS), and stroke-related disabilities were assessed with the modified Rankin Scale(mRS). The first patient evaluations were made on the day of discharge from the stroke unit, and the second was done six months later. Results: Fifty patients were evaluated for the study. However, 19 patients were excluded for various reasons. Of the 31 patients whose data were analyzed, 58% were women, with a mean age of 71.1 ± 11.8 years. It was determined that the NIHSS and mRS scores of the patients decreased significantly (p<0.001) after six months, while the BBS scores increased significantly (p<0.001). After six months, the increase in the number of independent patients according to the mRS scores was found to be significant (p<0.001). While 90% (n=28) of the patients had a medium-high fall risk according to BBS at baseline, this rate dropped significantly to 42% (n=13) after six months (p<0.001). In the first evaluation, when the presence of fall risk and dependency status of the patients were compared according to BBS and mRS, it was found that BBS reported a higher level of limitation (χ²=5.26; p=0.022). In the second evaluation, it was found that BBS reported a higher level of limitation compared to mRS (χ²=14.9; p<0.001). When the correlations between the first and last evaluation scores of the BBS, mRS and NIHSS scales were examined, it was found that they were highly correlated with each other (p<0.05). Conclusion: According to our study, patients who received treatment in the stroke unit in the acute phase had highrates of functional independence and unaided walking after six months. BBS can detect more risky patients than mRS, which is routinely applied in the clinic. For this reason, it is important to evaluate balance and fall risk in every patient walking unaided. With the widespread use of BBS, it is predicted that after the identification of risky patients, complications that may occur due to falls will decrease, and treatment costs and disability-adjusted life-year losses will decrease.
Özet
Amaç: Bu çalışma ile inme ünitesinde yatan hastaların nörolojik durumlarını, yaygın olarak kullanılan fonksiyonel değerlendirme ölçekleri ile takip ederek bu ölçeklerin iyileşmeyi belirlemedeki etkilerini karşılaştırıp sadece yürümenin değil dengenin ve düşme riskinin fonksiyonel iyileşme sürecindeki önemini vurgulamayı amaçladık. Gereç ve Yöntemler: Aydın Devlet Hastanesi İnme Ünitesi’nde yatan ve dahil edilme kriterlerini karşılayan 31 hastanın verileri çalışmaya alındı. Hastaların denge düzeyleri ve postüral kontrolleri; Berg Denge Skalası (BBS) ile nörolojik değerlendirmeleri Ulusal İnme Sağlık Ölçeği Skalası (NIHSS) ile inmeye bağlı dizabiliteleri ise modifiye Rankin Skalası (mRS) ile standardize edildi. Hasta değerlendirmelerinin ilki inme ünitesinden taburcu oldukları gün, ikincisi ise altı ay sonra yapıldı. Bulgular: Çalışma için 50 hasta değerlendirmeye alındı. Ancak çeşitli nedenlerle 19 hasta dışlandı. Verileri analiz edilen 31 hastanın %58’i kadın olup yaş ortalamaları 71,1 ± 11,8 yıldı. Hastaların NIHSS ve mRS skorlarının altı ay sonra anlamlı olarak azaldığı (p<0,001), BBS skorlarının ise anlamlı olarak artış gösterdiği saptandı (p<0,001). Altı ay sonra mRS skorlarına göre bağımsız hasta sayısındaki artışın anlamlı olduğu bulundu (p<0,001). Başlangıçta BBS’ye göre hastaların %90’ı (n=28) orta-yüksek düşme riskine sahipken, bu oran altı ay sonra anlamlı bir şekilde %42’ye (n=13) düştü (p<0,001). İlk değerlendirmede BBS ve mRS’ye göre hastaların düşme risk varlığı ve bağımlı olma durumları karşılaştırıldığında BBS’nin daha yüksek düzeyde limitasyon bildirdiği saptandı (χ²=5,26; p=0,022). İkinci değerlendirmede de BBS’nin mRS’ye kıyasla daha yüksek düzeyde limitasyon bildirdiği saptandı (χ²=14,9; p<0,001). BBS, mRS ve NIHSS ölçeklerinin ilk ve son değerlendirme skorları arasındaki korelasyonlar incelendiğinde birbirleriyle yüksek düzeyde korele olduğu bulundu (p<0,05). Sonuç: Çalışmamıza göre; akut dönemde inme ünitesinde tedavi alan hastaların altı ay sonra fonksiyonel olarak bağımsızlık kazanma ve yardımsız yürüme oranları yüksektir. BBS, klinikte rutin olarak uygulanan mRS’ye oranla daha fazla sayıda riskli hastayı saptayabilmektedir. Bu nedenle, yardımsız yürüyen her hastada denge ve düşme riskinin değerlendirilmesi önem arz etmektedir. BBS kullanımının yaygınlaşmasıyla riskli hastaların belirlenmesi sonrası düşmeye bağlı oluşabilecek komplikasyonlar azalarak tedavi maliyetleri ve engelliliğe göre ayarlanmış yaşam yılı kayıplarının düşeceği öngörülmektedir.